หน้าเว็บ

วันพฤหัสบดีที่ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2568

เห็ดแครงขึ้นบนขอนมะม่วง

 

วันนี้เดินไปแถวแปลงช้าพลู เหลือบไปเห็นเห็ดขึ้นอยู่บนขอนมะม่วงเต็มไปหมด เกิดความสงสัยขึ้นมาว่ามันเป็นเห็ดอะไร ไม่เคยเห็นมาก่อน จึงถ่ายภาพส่งให้กูเกิลค้นหาข้อมูล สมัยนี้มันดีจริง ๆ แค่ถ่ายรูปส่งให้กูเกิลค้นหาก็รู้แล้วว่ามันคืออะไร ชีวิตง่ายขึ้นเยอะเลย

ผลปรากฏว่าเจ้าสิ่งนี้คือเห็ดแครง ตามข้อมูลบอกว่ามันกินได้ แอดมินก็ยังสงสัยอยู่ว่ามันจะกินได้จริงหรือ ไม่เคยเห็นเห็ดแบบนี้มาก่อนเลยในชีวิต ยิ่งมาอยู่ในบ้านเราแบบนี้ก็ยิ่งไม่มั่นใจว่ามันจะกินได้จริง ๆ

เพื่อความแน่ใจแอดมินจึงค้นหาตัวอย่างในยูทูบอีกที ปรากฏว่ามีคลิปบอกเล่าเกี่ยวกับเห็ดแครงไว้หลายคลิปเลย 

คลิปหนึ่งบอกว่ามันเป็นเห็ดที่เกิดทางภาคใต้ หากินยากมาก หนึ่งปีจะมีสักครั้ง เพราะเห็ดชนิดนี้จะเกิดในพื้นที่ที่มีฝนตกชุก อากาศชื้น และจะเกิดบนขอนไม้ล้ม เช่น ขอนไม้มะม่วง หรือขอนไม้ในป่า


ปีนี้ที่เชียงใหม่ฝนตกชุก อากาศชื้น สลับกับมีแดดออกเป็นบางวัน ปกติในช่วงหน้าฝนแทบจะไม่เห็นแสงแดด อากาศครึ้มทั้งวันทั้งคืน บางทีทั้งสัปดาห์ยังไม่เห็นแสงแดดเลยก็มี แต่ช่วงนี้ตอนกลางคืนถึงตอนเช้าอากาศเริ่มเย็น เป็นสัญญาณบ่งบอกว่าฤดูหนาวใกล้มาถึงแล้ว 

หลายคนคงเฝ้ารอคอยจะได้สัมผัสกับอากาศเย็นในฤดูหนาว แต่แอดมินอยากข้ามไปฤดูร้อนมากกว่า ไม่อยากใส่เสื้อผ้าหนา ๆ เทอะทะ ไม่อยากห่มผ้านวมที่แสนหนัก ไม่อยากเอานิ้วจุ่มน้ำเย็น ๆ ไม่อยากใส่ถุงมือถุงเท้าให้วุ่นวาย บางคืนนอนไม่หลับก็ต้องหาหมวกไหมพรมมาใส่นอน จะเข้าห้องน้ำแต่ละทีก็ต้องถอดหลายชิ้น พอเสร็จธุระก็ต้องกลับมาใส่ใหม่ทีละชิ้น ทุลักทุเลจริง ๆ จะบ่นทำไมเนี่ย 


ด้วยความอยากรู้ว่าเห็ดแครงมีรสชาติเป็นอย่างไร แอดมินจึงตัดสินใจเก็บเห็ดแครงมาทำกับข้าว เพราะเห็นในยูทูบเขาเอาไปแกงคั่วเห็ดบ้าง ทำหมกเห็ดบ้าง แอดมินจะลองทำแกงเผ็ดเห็ดแครงใส่ใบช้าพลู แต่ไม่มีเนื้อสัตว์ เครื่องแกงก็ไม่ค่อยพร้อม ถึงไม่พร้อมก็จะทำเพราะอยากรู้ว่าเห็ดแครงมีรสชาติเป็นอย่างไร


แกงเผ็ดเห็ดแครงทำเสร็จแล้วหน้าตาก็จะเป็นแบบนี้ รสชาติก็เหมือนแกงเผ็ดทั่วไป แต่รสสัมผัสของเห็ดแครงจะกรุบ ๆ หนึบ ๆ เหมือนเคี้ยวเนื้อกรุบ ๆ หนึบ ๆ ถ้าเปรียบอีกอย่างก็จะคล้าย ๆ ดอกงิ้วในน้ำเงี้ยว แต่กลิ่นเห็ดแครงจะเหมือนกลิ่นขอนไม้ผุ ซึ่งไม่แปลกใช่ไหม เพราะเห็ดแครงเกิดจากขอนไม้ผุ รสชาติรวม ๆ คือไม่ขม ไม่เฝื่อน รสชาติจืด ๆ มีกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของกลิ่นไม้ ถ้าใครไปพบเจอก็ลองเก็บมาทำอาหารดูนะคะ ถ้าไม่แน่ใจให้ถ่ายรูปส่งขึ้นไปถามกูเกิลดูก่อนก็ได้ค่ะ หรือจะถามผู้ใหญ่หรือคนเฒ่าคนแก่ดูก็ได้ค่ะ 


ก่อนจากกันขอฝากอีบุ๊กนวนิยายทั้งเรื่องสั้นและเรื่องยาวของนวจันทร์ หทัยพัชร์ และกัลยณัฎฐ์ด้วยนะคะ มีหลากหลายแนว ขณะนี้วางแผงบนเมบ Mebmarket 

ขอบคุณ​ที่สนับสนุนค่ะ ขอให้มิตรรักนักอ่านทุกท่านมีความสุขในสิ่งที่ทำและได้ทำในสิ่งที่ชอบ ความรู้เป็นแสงสว่างนำปัญญา จงอย่าหยุดเรียนรู้ เริ่มเรียนรู้จากสิ่งที่ชอบ ในจักรวาลนี้ยังมีความประหลาดใจรอให้ค้นหาอีกมากมาย

เขียนและเรียบเรียงข้อมูลโดยนวจันทร์


วันอาทิตย์ที่ 12 ตุลาคม พ.ศ. 2568

ทำไมไม่อัปเดตนิยาย

 

สวัสดีค่ะมิตรรักนักอ่านทุกท่าน วันนี้มาทักทายกันด้วยแสงอรุณจากขอบฟ้าที่หน้าบ้านของแอดมินเองค่ะ และบอกเล่าว่าช่วงนี้ทำอะไรอยู่ งานเขียนไปถึงไหนแล้ว

เพิ่งตัดต้นมะเฟืองกับต้นมะม่วงออกไปค่ะ เหลือแต่ตอโด่เด่ ฮ่าๆ ต้นไม้สองต้นนี้อยู่คู่บ้านหลังนี้มานานยี่สิบปีแล้ว พวกมันเป็นสักขีพยานแห่งชีวิตของแอดมินมานานมาก ผ่านร้อนผ่านหนาวมาด้วยกันอย่างโชกโชน 

เมื่อก่อนหน้าบ้านรกมาก ต้นมะม่วงกับต้นมะเฟืองแผ่กิ่งก้านปกคลุมไปทั้งสนาม แสงแดดลอดลงมาไม่ถึงพื้น นึกดูก็แล้วกันค่ะว่ามันครึ้มขนาดไหน

ไอ้เราก็เป็นคนไม่ชอบตัดต้นไม้ เคยตัดเหลือแต่ตอจนติดดิน แต่มันก็โตขึ้นมาอีกจนแผ่กิ่งก้านยึดพื้นที่ไปหมด ปีนี้มีความคิดใหม่ว่าเราน่าจะปรับปรุงพื้นที่สักหน่อย ก็เลยจ้างคนมาตัดต้นไม้ทั้งสองต้น หมดไปหนึ่งพันบาท แต่ด้วยความงกไม่อยากเสียค่าขนกิ่งไม้ไปทิ้ง ซึ่งต้องเสียเงินเพิ่มอีกหลายร้อยหรืออาจจะเป็นพัน ก็เลยให้เขากองไว้ข้างรั้วนี่แหละ สภาพก็อย่างที่เห็น


เอาเถอะ ถึงจะรกไปหน่อยแต่ก็พอทำใจได้ เดี๋ยวมันก็ย่อยสลายไปตามธรรมชาติ นี่ก็ยุบไปเยอะแล้ว ตอนที่ตัดใหม่ ๆ สูงเกือบถึงขอบรั้ว โชคดีที่เป็นหน้าฝนก็เลยได้น้ำฝนช่วยเพิ่มความชื้น ส่วนที่เป็นใบไม้กับกิ่งไม้เล็ก ๆ จึงย่อยสลายเร็วขึ้น น่าจะสองเดือนได้แล้วมั้ง

ที่เห็นล้อยางรถยนต์วางเรียงกันอยู่ ก็เป็นยางรถยนต์เก่าของแอดมินเอง ตั้งใจว่าจะเอามาทำกระถางปลูกผักสวนครัวรั้วกินได้ ยังไม่ทันได้ปลูกอะไรเป็นชิ้นเป็นอันบวบงูก็มาเลื้อยพันรั้วจองที่ไว้ก่อนแล้ว

ตอนแรกไม่รู้ว่าเป็นบวบงู มีคุณยายเดินผ่านหน้าบ้านบอกว่าบ้านแกเรียกหมากงกเงี้ยว คนไทย(กลาง) เรียกว่าหมากป๊องแป๊ง แอดมินก็งงเป็นไก่ตาแตกสิคะ คุณยายบอกว่าลูกมันลาย ๆ กินได้ เอามาต้มกินกับน้าพริก

ด้วยความสงสัยว่ามันเป็นต้นอะไรกันแน่ ก็เลยไปค้นหาข้อมูลในกูเกิล ปรากฏว่ามันเรียกว่าหมากป้องแป้ง หรือรู้จักกันในชื่อของบวบงู โธ่ ยาย ถ้าบอกว่าบวบงูแต่แรกก็ไม่งงแล้ว ฮ่า ๆ

ช่วงนี้ก็วุ่นวายกับเรื่องจะทำแปลงผักสวนครัวนี่แหละค่ะ อยากมีผักปลอดสารไว้กิน เดี๋ยวนี้ผักที่ซื้อจากตลาดมีรสชาติแปลก ๆ รสชาติไม่เหมือนผักที่เคยกินเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน ตอนนั้นก็ว่ารสชาติไม่ค่อยเหมือนผักที่ปลูกธรรมชาติแล้ว เพราะเร่งสารเคมีกันเหลือเกิน เดี๋ยวนี้รสชาติยิ่งแย่ลงไปอีก มีทั้งเฝื่อนทั้งเปรี้ยวและเหนียวจนเคี้ยวไม่ขาด ด้วยความเสียดายเงินก็กลืน ๆ มันลงไป 

แต่ก็ยังค้างคาใจอยู่ว่ามันเอาอะไรปลูกผัก ทำไมมันถึงได้เหนียวขนาดนี้ นี่แหละจึงเป็นที่มาของแปลงผักปลอดสารในฝัน ซึ่งตอนนี้ก็ยังอยู่ในฝัน ขอทำแบบค่อยเป็นค่อยไปก็แล้วกันนะ แอดมินก็สูงวัยแต่ใจเกินร้อย ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั่น

ผักบุ้งที่เพาะไว้

ผักคะน้ากำลังเตาะแตะ

มะแว้งที่อยู่นอกรั้ว ข้าง ๆ มีต้นมะเขือพวง

ที่ขึ้นเองในกระถาง


ตำลึงข้างรั้ว

มะระขี้นกก็มา

ใบช้าพลูก็มี และผักอื่น ๆ ก็กำลังจะตามมา

สำหรับงานเขียนตอนนี้ก็มีเขียนสะสมไว้บ้าง แต่ส่วนใหญ่จะเป็นเรื่องสั้น แอดมินตั้งใจว่าจะเขียนเรื่องสั้นให้ได้หนึ่งร้อยเรื่อง อัดอั้นอะไรก็ไม่รู้ ฮ่า ๆ

นวนิยายเรื่องยาวก็ยังเขียนอยู่นะคะ แต่ช่วงนี้ขอพักไว้ก่อน กำลังเห่อเรื่องสั้น เค้าโครงเรื่องก็ไม่ต่างจากนวนิยายเรื่องยาวค่ะ แต่เนื้อเรื่องกระชับขึ้น อ่านจบเร็วขึ้น อ่านได้หลายเรื่อง 

แต่ยอมรับว่าไม่ค่อยถนัดเขียนเรื่องสั้นสักเท่าไร แต่ก็จะพยายามเขียนให้ดีที่สุดตามแบบฉบับของแอดมินนะคะ งานเขียนของแอดมินไม่ได้เป็นนวนิยายตามกระแสหรือสร้างกระแส แต่เขียนในสิ่งที่แอดมินอยากจะสื่อสารกับคนอ่าน 

นิยายออนไลน์

นิยายเป็นสื่อกลางที่สะท้อนได้หลายแง่มุม จะเขียนให้รันทด ดรามา หรือสนุกสนานเร้าใจขนาดไหนก็ได้ เป็นได้ทั้งข้อคิด คติเตือนใจ และเพื่อนคลายเหงา 

สำหรับงานเขียนของแอดมินไม่ได้หวือหวาเร้าใจอะไรมากนัก เพราะคนเขียนชอบแนวสุขุมลุ่มลึก จริงจัง และผ่อนคลายในเวลาเดียวกัน ใครชอบแนวนี้ก็มาถูกทางแล้วค่ะ 

แอดมินหวังเป็นอย่างยิ่งว่าผู้อ่านทุกท่านจะให้การสนับสนุนนวนิยายทั้งเรื่องสั้นและเรื่องยาว ที่เขียนโดย นวจันทร์ หทัยพัชร์ และกัลยณัฎฐ์ ต่อไปนะคะ ติดตามงานเขียนของแอดมินได้ที่เมบ Mebmarket 

สุดท้ายนี้นวจันทร์ หทัยพัชร์ และกัลยณัฎฐ์ ขอฝากนวนิยายทุกเรื่องไว้ในอ้อมอกอ้อมใจและอ้อมกอดของทุกท่าน หวังเป็นอย่างยิ่งว่าเราจะอยู่เป็นเพื่อนกันไปตราบนานเท่านาน และพบกับนวนิยายเรื่องใหม่ในเร็ว ๆ นี้ รักคนอ่านทุกคนค่ะ

เขียนและเรียบเรียงข้อมูลโดยนวจันทร์

อ่านเรื่องอื่นได้ในนวจันทร์ Cafe