nawajan

ภาพพระเอก นางเอก และตัวละครสำคัญในนิยาย

2009-12-24T07:33:00.000-08:00

เรื่อง :> เมื่อวันฟ้าใสหัวใจกระซิบรัก/เขียนโดยนวจันทร์

ชื่นชีวัน ขวัญเนตร (น้องนา)

วรายุส อินธุวานนท์ (คุณวาม)

กวินทรา นราวิชญ์ (กีวี่)

เกลียวไหม แพรวชมพู (ไหม)

จิตรทิวา จุนคุณานันต์ (คุณต้น)

สุภัสสรา เสถียรภัทรชนน (ซันนี่)

*****************************************************

เรื่อง :> แดนตรีเด็กชายผู้มีบุญฤทธิ์/เขียนโดยณัฐพัชร์

แดนตรี

คันธมาลี

เทพตรัสวิน

เจ้าหญิงแห่งดินแดนปริศนา

โอฬาริก

จอมปีศาจเมฆน้ำแข็ง

*****************************************************

พลอยประจำเดือนเกิดและความหมาย

2009-08-26T09:10:00.000-07:00

พลอยประจำเดือนเกิด
มกราคม = เพทาย โกเมนทุกสี >> เพื่อการมีสุขภาพที่ดี
กุมภาพันธ์ = อเมทิสต์ >> แสดงถึงหัวใจที่อิสระและความจริงใจ
มีนาคม = แจสเปอร์ บลัดสโตน อะความารีน >> ความสวยงามและความซื่อสัตย์
เมษายน = เพชร เพทายสีขาว >> สัญลักษณ์แห่งโชคลาภและทรัพย์สมบัติ
พฤษภาคม = หยก มรกต ทัวร์มารีนสีเขียว >> สิริมงคลคือ ความศรัทธา และกล้าหาญ
มิถุนายน = มุกดาหาร ไข่มุก >> เพื่อความบริสุทธิ์และมีอายุยืน
กรกฎาคม = ทับทิม >> เพื่อความสำเร็จ
สิงหาคม = เพริโดต์ คาร์นีเลียน พลอยตาแมว >> เพื่อความมีชื่อเสียง
กันยายน = แซฟไฟร์ทุกสี >> เพื่อแสดงถึงความรักและความเมตตากรุณา
ตุลาคม = โอปอล ทัวร์มารีนสีแดง >> เพื่อความสมหวังและความสุข
พฤศจิกายน = โทแพซ เพทายสีเหลือง >> ความโชคดีและความรอบคอบ
ธันวาคม = เพทายสีฟ้า เทอร์ควอยซ์ >> เพื่อความร่ำรวยและความมั่งคั่ง

รักแฝงใจจะกี่ชาติก็ยังรักเธอ บทที่ 2

2009-08-17T03:57:00.000-07:00

รักแฝงใจจะกี่ชาติก็ยังรักเธอ บทที่ 2

วันนั้นก่อนเวลาเลิกงานเล็กน้อย โอมลงไปหาน้ำผึ้งที่ห้องทำงาน ของหญิงสาว สร้างความแปลกใจให้เพื่อนร่วมห้องทำงานเป็นอย่างมาก น้ำผึ้งไม่ได้ตื่นเต้นหรือเตรียมตัวต้อนรับเขาเป็นพิเศษ เธอถามเขาว่า

“ผู้จัดการรีบหรือเปล่าคะ?”

“ไม่ครับ เชิญตามสบาย”

“ผึ้งกำลังทำงานติดพัน อีกสัก…ประมาณครึ่งชั่วโมงคงเสร็จ…”

“ผมจะรอ”

ในเมื่อเขายืนยันว่าจะรอ น้ำผึ้งก็ไม่อยากพูดอะไรให้เขารู้สึกว่าถูกขับไล่อีก เธอทำงานของเธอไปเรื่อย ๆ ส่วนเขาก็หันไปสนทนากับเพื่อน ๆ ของเธอ เรื่องที่คุยกันส่วนใหญ่ก็ไม่พ้นเรื่องงาน แต่มีอยู่คนหนึ่งค่อนข้างกล้าจึงถามเขาว่า

“เมื่อไรผู้จัดการจะแต่งงานคะ?”

เขาหัวเราะเหมือนเจอคำถามถูกใจ ตอบทีเล่นทีจริงว่า

“ถ้าว่าที่เจ้าสาวของผมตอบตกลงเมื่อไร ก็คงได้แจกการ์ดเมื่อนั้นแหละครับ”

มีเสียงพูดกระเซ้าเย้าแหย่จากลูกจ้าง และโต้ตอบกันอย่างสนุกสนาน

ทั้งที่ไม่ได้หันไปมองแต่น้ำผึ้งก็รู้ว่าโอมหมายถึงใคร ทั้งที่พยายามวางเฉยแต่หน้าก็ร้อนผ่าวตามประสาหญิงที่ถูกชายหนุ่มเกี้ยว

เพื่อนร่วมห้องคนอื่น ๆ กลับไปกันหมดแล้ว คงเหลือแต่น้ำผึ้งกับโอม น้ำผึ้งเร่งทำงานของเธอให้เสร็จ ส่วนโอมนั่งมองเธอเงียบอยู่

“คุณเลิกเย็นอย่างนี้ประจำหรือครับ?” อยู่ ๆ เขาก็ถามขึ้น

น้ำผึ้งเหลือบมองเขานิดหนึ่งก่อนจะตอบเรื่อย ๆ ว่า

“ก็ไม่เชิงค่ะ ถ้าวันไหนมีงานติดพันก็จะนั่งทำไปเรื่อย ๆ ถ้าทำให้เสร็จในวันนั้นได้ก็จะรู้สึกดีมาก วันรุ่งขึ้นก็จะได้เริ่มงานใหม่”

“ถ้าพนักงานทุกคนในบริษัทขยัน และรับผิดชอบงานดีเหมือนคุณ บริษัทคงเจริญก้าวหน้า พัฒนาไปไกลและเร็วกว่านี้” เขาชมและให้กำลังใจไปพร้อมกัน ทว่าคำตอบ ที่ได้รับกลับมา ทำให้เขาอึ้งจนเกือบจะจนมุม

“นายจ้างก็มักจะคิดกับลูกจ้างอย่างนี้เสมอแหละค่ะ”

โอมเคยภูมิใจว่าคำพูดของเขาทำนองนี้ เป็นดั่งน้ำฝนต้นฤดูที่โปรยลงสู่ต้นไม้ใบหญ้า กระตุ้นให้เกิดการแตกหน่อแตกยอด เพื่อสร้างความสมบูรณ์ให้แก่รากและลำต้น ทว่าคนมีเชาว์อย่างโอมรู้นัยความหมายนั้นดีว่า น้ำผึ้งจะบอกเขาว่าถ้าเขาคิดกับเธอเฉกเช่นนายจ้างคิดกับลูกจ้าง คำพูดของเขาถือว่าถูกต้อง แต่ถ้าเขาคิดจะยกย่องเธอมากกว่านั้น นอกจากชมเรื่องงานแล้วเขาจะต้องรู้จักวิธีช่วยขจัดส่วนที่เกินและเติมเต็มในส่วนที่ขาดให้กับเธอได้

โอมรู้สึกทึ่งเหมือนค้นพบอะไรบางอย่าง นึกในใจว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ธรรมดาเสียแล้ว น้ำผึ้งไม่ใช่ผู้หญิงสวยเลิศเลอ เธอก็เหมือนผู้หญิงทำงานทั่วไป แต่เธอฉลาดกว่าที่เขาคิดไว้มาก บางทีเขาอาจเจอเพชรแท้แล้วก็เป็นได้

“ถ้าคุณผึ้งให้โอกาสผม เราคงมีเวลาทำความรู้จักกันมากกว่านี้”

เขายังไม่ยอมจนมุมง่าย ๆ

น้ำผึ้งมองชายหนุ่มเต็มตา เธอฉลาดพอที่จะไม่ตอบให้ความหวัง หรือตัดบทเสียทีเดียว แต่พูดเลี่ยงไปว่า

“ผึ้งขอเวลาไปทำธุระส่วนตัวสักครู่นะคะ”

“เชิญครับ”

น้ำผึ้งเก็บงานเสร็จแล้วก็หยิบกระเป๋าถือเดินออกไปที่ห้องน้ำ

ถ้าโอมไม่ใช่คนฉลาดก็คงแปลความหมายไม่ออก น้ำผึ้งไม่ตอบรับในทันที แต่ก็ไม่ปฏิเสธคำเสนอของเขา ทว่าเธอขอเวลาดูใจกันมากกว่านี้ โดยไม่ต้องมีใครมากำหนดว่า เมื่อไรจึงจะถึงเวลาอันสมควร นั่นหมายความว่าถ้าเธอแน่ใจ เธอจะเป็นฝ่ายตอบตกลงเอง

ผู้หญิงอะไรฉลาดชะมัด ไม่ยอมตกเป็นรองทั้งที่เป็นรองอยู่ทุกขุม

พอไปถึงศูนย์การค้าโอมก็พาหญิงสาวไปรับประทานอาหารที่ร้านอาหารในศูนย์การค้าเป็นอันดับแรก
เพราะเข้าใจว่าเธออาจจะหิวหลังจากทำงานช่วงบ่ายมาครึ่งวัน จากการไปเที่ยวด้วยกันตามลำพังเป็นครั้งแรก ทำให้น้ำผึ้งรู้สึกประทับใจในความเป็นสุภาพบุรุษของโอมค่อนข้างมาก โอมเป็นคนมีรสนิยม ดูได้จากการเลือกซื้อของใช้ส่วนตัว เขาไม่เน้นยี่ห้อดังแต่เน้นยี่ห้อที่มีคุณภาพ เขาไม่ชอบของฉาบฉวย ในขณะที่น้ำผึ้งรี่เข้าใส่เพราะราคาถูกและสบายใจที่จะซื้อ แต่มากับคนกระเป๋าหนัก เธอจึงได้ของดีราคาแพงติดไม้ติดมือกลับบ้านหลายชิ้น หญิงสาวตอบแทนเขาด้วยการเลือกเนคไทที่ถูกใจเธอให้เขาหนึ่งเส้น

ออกจากศูนย์การค้าโอมก็พาหญิงสาวไปส่งที่บ้าน กว่าจะถึงบ้านก็ห้าทุ่ม

โอมจอดรถไว้ข้างประตูรั้วไม้ระแนงสีขาว เขาไม่ได้ดับเครื่องรถยนต์แต่พูดเป็นเชิงมีเลศนัยว่า

“ปกติผมต้องดื่มกาแฟก่อนนอน ถ้าไม่อย่างนั้นจะนอนไม่หลับ ป่านนี้แม่บ้านคงเข้านอนกันหมดแล้ว ไม่ทราบว่าคุณผึ้งพอจะอนุเคราะห์กาแฟร้อนให้ผมสักถ้วยได้ไหมครับ?”

น้ำผึ้งยิ้มอย่างรู้ทัน แต่ที่นึกไม่ถึงคือไม่รู้ว่าเขาจะรุกเร็วขนาดนี้ ทั้งที่เพิ่งจะมาส่งเธอที่บ้านเป็นครั้งแรก แถมเป็นเวลาดึกมากแล้ว เขายังมีแก่ใจจะขอเข้าบ้านโดยอ้างเรื่องกาแฟบังหน้า

“เอาไว้โอกาสหน้านะคะ วันนี้มันดึกแล้ว อีกอย่างป่านนี้น้ารีคงนอนแล้ว น้ำร้อนน้ำชาอะไรน้ารีก็คงเก็บหมดแล้ว”

“น้ารี?” เขาแสร้งถ่วงเวลาอยากอยู่ใกล้เธอนาน ๆ

“น้ากินรีค่ะ ผึ้งเรียกเธอว่าน้ารี เอาไว้วันหลังจะแนะนำให้รู้จักนะคะ ขอบคุณค่ะที่มาส่ง ขับรถกลับดี ๆ นะคะ” น้ำผึ้งเปิดประตูจะลงจากรถ แต่โอมเอื้อมมือมาแตะแขนเธอไว้เพียงเบา ๆ หญิงสาวก็ชะงัก

“พรุ่งนี้เช้าผมขอมาดื่มกาแฟที่บ้านคุณนะครับ” เขาต่อรอง

น้ำผึ้งนึกขันคนไม่ยอมแพ้ พูดทิ้งท้ายก่อนจะลงจากรถว่า

“ถ้าขยันตื่นเช้าก็เชิญสิคะ”

โอมยิ้มรื่น ใจชื้นพอจะมีหวังขึ้นมาบ้าง รอจนหญิงสาวเปิดประตูรั้วเข้าบ้าน เขาจึงโบกมือลาแล้วขับรถออกไป

น้ำผึ้งมีลูกกุญแจสำรองหนึ่งชุด ไม่ว่ากลับบ้านดึกแค่ไหนก็ไม่ต้องเรียกกินรีมาเปิดประตู ปกติกินรีจะเข้าห้องพระสวดมนต์หลังละครหลังข่าวภาคค่ำจบ แล้วก็จะเข้านอนเลย ซึ่งก็อาจจะเป็นเวลาเที่ยงคืน หรือมากกว่านั้นถ้าวันไหนกินรีนั่งสมาธิ

ตอนนี้เพิ่งห้าทุ่มกว่ากินรีอาจจะยังอยู่ในห้องพระ แต่น้ำผึ้งอ้างกับโอมว่ากินรีนอนแล้ว เพราะเกรงความไม่เหมาะสมต่าง ๆ

น้ำผึ้งอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดนอน แล้วเสียบปลั๊กชาร์จไฟแบตเตอรี่โทรศัพท์มือถือไว้ จะขึ้นเตียงนอนแต่มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เธอจึงหันกลับไปรับสาย นึกในใจว่าต้องเป็นโอมโทร.มาแน่ ๆ แต่ผิดคาด…

ใบหน้าระบายยิ้มของหญิงสาวเปลี่ยนเป็นงวยงงเมื่อคนที่โทร.มาพูดว่า

“สวัสดีครับ ผมก้องภพครับ”

“อะ…อะ…เอ่อ…” น้ำผึ้งติดอ่างเพราะยังตั้งสติไม่ทัน

“ขอโทษครับ โทร.หาผมไม่ทราบมีธุระอะไรครับ?”

“ผึ้งเปล่าโทร.หาคุณนะคะ” น้ำผึ้งเถียง หลังจากแน่ใจว่าเสียงที่โทร.มากับการอ้างชื่อของเขาจะต้องเป็นก้องภพ ศตคุณ ชายหนุ่มสมบูรณ์แบบที่มีคู่หมั้นสาวสุดสวยอย่างแน่นอน

“…” เงียบไปสักครู่ ก็มีคำถามตามมาว่า “ผึ้ง…ผึ้งไหนครับ?”

“ก็จะผึ้งไหนล่ะคะ…น้ำผึ้งที่ทำงานอยู่ที่เดียวกับคุณน่ะสิคะ” น้ำผึ้งโมโห นึกในใจว่าตัวเองเป็นคนโทร.มาหาเขาแล้วยังมาทำไก๋อีก

“คุณผึ้ง !” เสียงก้องภพค่อนข้างแปลกใจ ตั้งสติอยู่สักพักเสียงเขาก็เปลี่ยนเป็นงานเป็นการขึ้น “คุณผึ้งโทร.หาผมไม่ทราบมีธุระอะไรหรือครับ?”

น้ำผึ้งอยากจะกรี๊ดดัง ๆ

“ผึ้งบอกว่าผึ้งไม่ได้โทร.หาคุณ คุณไม่ได้ยินหรือคะ?...ว่าแต่คุณก้องภพเถอะค่ะโทร.หาผึ้งทำไม?”

“ผมไม่ได้โทร.หาคุณผึ้งนะครับ ผมกำลังทำงานอยู่ พอมีเสียงโทรศัพท์ดังผมก็รับสาย ไม่นึกว่าจะเป็นคุณผึ้งด้วยซ้ำ”

“อ้าว” เป็นอย่างนั้นไป น้ำผึ้งงงจนพูดอะไรไม่ถูก

“เอ๊ะ ทำไมเป็นแบบนี้” เสียงก้องภพบ่นหงุดหงิด

“สงสัยสัญญาณคงมั่วมั้งคะ” น้ำผึ้งพูดอุบอิบ ทว่าในใจเริ่มหวาดหวั่น

“คงจะเป็นอย่างนั้น” เขาคล้อยตาม “ถ้าอย่างนั้นผมไม่รบกวนแล้วนะครับ ขอโทษด้วยที่ทำให้คุณผึ้งเสียเวลา ราตรีสวัสดิ์ครับ”

แล้วเขาก็วางสายไป แต่น้ำผึ้งยังยืนงงอยู่กับที่ วันนี้มันเกิดอะไรขึ้นกับเธอ…

เริ่มตั้งแต่เช้าเจอก้องภพที่หน้าลิฟต์โดยบังเอิญทั้งที่ปกติไม่เคยเจอกัน

ครั้งที่สองที่ร้านอาหารบ้านสวน เจอเขาไปรับประทานอาหารกลางวันกับคู่หมั้น ตอนที่รู้ว่าเขามีคู่หมั้น ในใจเธอก็รู้สึกปลาบแปลบ

ครั้งที่สามตอนบ่ายหลังกลับจากร้านอาหารบ้านสวน อยู่ ๆ เธอก็คิดถึงเขาจับจิตจับใจ

ครั้งที่สี่พบเขาโดยบังเอิญที่ห้องเครื่องดื่ม

ครั้งที่ห้าบังเอิญสัญญาณโทรศัพท์มั่วจนเขาและเธอต้องสื่อสารกัน ด้วยความเข้าใจผิด

และวันนี้เธอก็รู้สึกเลื่อนลอยทั้งวัน จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเอาเสียเลย ความรู้สึกต่าง ๆ ที่ประเดประดังเข้ามา น้ำผึ้งรู้ดีว่ามันไม่ใช่ความรู้สึกของเธอ

แล้วมันเป็นอะไรกันแน่?

คืนนั้นน้ำผึ้งนอนหลับ ๆ ตื่น ๆ ทั้งคืน ในใจมีแต่ความพะวงสงสัย อาการแทรกซ้อนอย่างอื่นนอกเหนือจากความกังวลก็คือ…เธอคิดถึงก้องภพทั้งคืน!

ตอนเช้าน้ำผึ้งตื่นด้วยความอ่อนระโหยโรยแรง ต้องฝืนใจลุกเข้าห้องน้ำ ปกติจะต้องผลัดผ้าก่อนเข้าห้องน้ำ แต่วันนี้เธอเข้าห้องน้ำทั้งชุดนอน เปิดก๊อกน้ำที่อ่างล้างหน้า ประครองฝ่ามือรองน้ำแล้วลูบหน้าตัวเองแรง ๆ แต่ก็ไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้น

“บ้าชะมัด นอนคิดถึงอีตานั่นทั้งคืน แถมยังอยากแล่นไปหาเขาอีก นี่เธอเป็นอะไรไปน้ำผึ้ง ประสาทกลับหรือไง โอ๊ย อยากจะบ้าตาย !”

น้ำผึ้งดึงผมตัวเองอยู่หน้ากระจก ครั้นเห็นเงาตัวเองในกระจกก็แลบลิ้นใส่ นึกในใจว่าช่างไม่ต่างอะไรกับคนบ้าจริง ๆ เลย

ด้วยเวลามีจำกัด น้ำผึ้งจึงต้องหยุดความคิดสับสนไว้แต่เพียงแค่นั้น นึกปลงว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นคงเป็นแค่ความบังเอิญ

“ใช่ มันเป็นแค่ความบังเอิญเท่านั้น คงไม่มีอะไรหรอก” น้ำผึ้งตอกย้ำความคิดของตัวเอง “เมื่อวานฉันอาจจะรู้สึกแย่ แต่วันนี้จะต้องดีกว่าเมื่อวานแน่นอน”

หญิงสาวให้กำลังใจตัวเองแล้วอาบน้ำเตรียมตัวไปทำงาน

ที่หน้าบ้าน…

โอมขับรถไปจอดเทียบข้างรั้วไม้ระแนงสีขาว ลงจากรถพร้อมถือช่อดอกกุหลาบสีแดงกับกระเช้านมสดเดินไปที่หน้าประตูรั้ว…

ผู้หญิงผมมวยผิวขาวผ่อง รูปร่างสันทัด ใบหน้าอิ่มเอิบขาวนวล เครื่องหน้าเหมือนวาด ไม่ว่าจะเป็นปาก คอ คิ้ว คาง นัยน์ตา มองเห็นขอบเส้นเด่นชัด อายุประมาณ 26 -27 ปี เธอแต่งกายด้วยเสื้อถักลายดอกสีขาวครีมกับกระโปรงสีขาวติดลูกไม้เป็นชั้น ๆ ท่อนแขนที่โผล่พ้นขอบแขนเสื้อเรียบเนียน เรียวกลมกลึงดั่งใครเสกสรรปั้นแต่ง ยิ่งพิศก็ยิ่งงามเหมือนนางในวรรณคดี แต่จะเรื่องอะไรโอมไม่รู้ รู้แต่ว่าเธองามเหมือนวาด

กิริยาที่เธอนบนอบต่อพระสงฆ์หลังจากใส่บาตรแล้วดูน่ายกย่อง จนชายหนุ่ม หัวนอกพลอยรู้สึกปลาบปลื้มไปด้วย นึกชมอยู่ในใจว่าเด็กสมัยนี้ยังมีแก่ใจตื่นเช้ามาทำบุญตักบาตร การวางตัวของเธอดูเป็นผู้ใหญ่น่านับถือ สงสัยพ่อแม่คงอบรมมาดี สมัยนี้หากุลสตรีอย่างนี้ได้ยากนัก

โอมเกิดความคิดขึ้นมาว่า เห็นทีจะต้องบอกให้คุณลุงทำบุญบริษัทสักครั้งเพื่อความเป็นสิริมงคล

ผู้หญิงคนนั้นลุกขึ้นยืนหลังจากที่พระสงฆ์ไปแล้ว เธอหันมามองโอม ครั้นได้สบตาเธอตรง ๆ โดมถึงกับอึ้งเหมือนถูกมนต์สะกด เขาเดินไปหาเธอเหมือนถูกดึงดูด

“เอ่อ ผมมาหาคุณผึ้งครับ” เขาพูดพลางมองหน้าสวยใสไม่วางตา

เธอพยักหน้ารับ หันไปมองชั้นบนของตัวบ้าน ก่อนจะหันกลับมาตอบเสียงใสเป็นกังวานว่า

“เชิญไปรอข้างในค่ะ ผึ้งคงกำลังแต่งตัว”

หญิงสาวยกถาดที่มีขันข้าววางอยู่เดินนำเข้าไปในบ้าน โอมเดินตามไปพลางคิดว่าเธอคงเป็นพี่สาวของน้ำผึ้ง เพราะดูใบหน้าละม้ายคล้ายกัน แต่น้ำผึ้งผิวเข้มกว่าพี่สาวเล็กน้อย

ถึงห้องรับแขกเธอก็บอกให้เขารออยู่ที่นั่นก่อน

“เชิญคุณนั่งรอที่นี่ก่อนนะคะ ดิฉันจะเอาของไปเก็บในครัว”

“ครับ” โอมว่าง่ายแล้วมองหาใครบางคน

หญิงสาวนำของเข้าไปเก็บในครัวแล้วกลับออกมาพร้อมกับน้ำเย็น

“เชิญดื่มน้ำก่อนค่ะ เดี๋ยวผึ้งคงจะลงมา ดิฉันขอตัวไปทำธุระในครัวก่อนนะคะ เชิญคุณตามสบาย” พูดแล้วเธอก็ทำท่าจะผละไป แต่ชายหนุ่มทักขึ้นก่อนว่า

“เอ่อ แล้วน้ารีล่ะครับ ผมมีของมาฝากน้ารีด้วยครับ”

“น้ารี…” เธอพูดยังไม่ทันจบเขาก็พูดสวนขึ้นว่า

“ถ้างั้นฝากให้น้ารีด้วยนะครับ” โดมยื่นกระเช้าของฝากให้หญิงสาว คิดว่าเดี๋ยวเธอคงนำไปให้น้ารีเอง

หญิงสาวรับกระเช้าไปถือไว้

“ขอบคุณค่ะ”

โอมคิดว่าเธอคงขอบคุณตามมรรยาทแทนน้ารี เขาจึงยิ้มรับ

พอหญิงสาวคล้อยหลังเข้าไปในครัว โอมก็ถือโอกาสเดินดูรอบ ๆ บ้าน เขาเดินดูในห้องรับแขกก่อน ซึ่งก็ไม่มีอะไรมาก บ้านนี้สมถะจริง ๆ ตัวห้องทาสีครีม หน้าต่างติดผ้าม่านลูกไม้สีขาวแบบเรียบง่ายแต่เก๋ ภายในห้องก็มีเพียงโทรทัศน์หนึ่งเครื่อง เครื่องเล่นซีดี พัดลมแบบโบราณ วิทยุลำโพงคู่ กับชั้นหนังสือและชุดรับแขกเท่านั้นเอง ทุกอย่างจัดเข้าชิดข้างฝาอย่างเป็นระเบียบและสะอาดสะอ้าน ถัดจากห้องรับแขกเป็นระเบียง ระหว่างตัวห้อง กับระเบียงคั่นด้วยประตูบานพับ ดูอบอุ่นแบบโบราณ

ชายหนุ่มถือช่อดอกไม้ติดมือเดินออกไปที่ระเบียง ถัดจากระเบียงเป็นสวนหย่อมเล็ก ๆ ริมรั้วด้านข้างมีต้นมะม่วงอยู่สองต้น บรรยากาศสงบร่มรื่นเพลินตาเพลินใจ ทั้งที่สนามหญ้าหน้าบ้านก็มีอยู่นิดเดียว เทียบไม่ได้เลยกับสนามหญ้าหน้าคฤหาสน์ของคุณลุงของเขา ทว่าชายหนุ่มกลับรู้สึกว่าที่นี่น่าอยู่กว่าคฤหาสน์ของคุณลุงมากนัก

ความเป็นไทยของบ้านน้อยหลังนี้ ทำให้โอมคิดถึงบ้านสวนของคุณพ่อคุณแม่ที่ต่างจังหวัด นานหลายเดือนแล้วที่เขาไม่ได้กลับไปเยี่ยมท่าน คิดเอาไว้ว่าวันหยุดสุดสัปดาห์นี้จะกลับไปเยี่ยมท่านสักที แล้วก็มาดหมายไว้อีกอย่างว่าจะชวนน้ำผึ้งไปด้วย จะได้ถือโอกาสแนะนำให้คุณพ่อกับคุณแม่รู้จักเธอด้วย

ได้การล่ะ !

โอมดีนิ้วเปาะ เป็นจังหวะเดียวกับที่น้ำผึ้งเดินออกมาที่ระเบียงพอดี

“รอนานไหมคะ?” เธอทักทายเป็นกันเองกับเขา

โอมหันไปด้านหลัง เพียงเห็นใบหน้าสดใสของน้ำผึ้ง ชายหนุ่มก็ถึงกับอึ้ง เขายิ้มพลางยื่นช่อดอกไม้ให้เธอ

“ไม่นานครับ ดอกไม้สำหรับคุณครับ”

“ขอบคุณค่ะ” หญิงสาวรับช่อดอกไม้มาถือไว้อย่างเคอะเขิน พูดไม่เต็มเสียงว่า “ถ้าไม่นับตอนรับปริญญา นี่เป็นช่อดอกไม้ช่อแรกในชีวิตของผึ้งเลยนะคะ”

“รู้สึกเป็นเกียรติมากครับ” โอมรู้สึกภูมิใจ “ถ้าคุณชอบผมจะซื้อให้ทุกวัน”

“อย่าลำบากเลยค่ะ สิ้นเปลืองเงินเปล่า ๆ”

“ถ้างั้น…” ชายหนุ่มก้าวเข้าไปใกล้หญิงสาว แต่ไม่ได้ล่วงเกินพูดเสียงทุ้มว่า “ผมขอปลูกต้นรักสักต้นได้ไหมครับ?”

น้ำผึ้งเงยหน้ามองสบนัยน์ตาเป็นประกายของชายหนุ่ม ก่อนจะเสมองไปรอบ ๆ สนาม พูดเสียงเบาว่า

“จะปลูกไว้ที่ไหนล่ะคะ สนามบ้านผึ้งเล็กนิดเดียวเอง”

“ปลูกไว้ในกลางใจคุณ” เขาพูดเสียงต่ำทว่าหนักแน่น นัยน์ตาคมเข้มจรัสเจิดจ้าขณะมองลึกเข้าไปในดวงตายาวรีสดใสวาววาม

หญิงสาวยิ้มพลางส่ายหน้า ติงอย่างขัดเขินว่า

“เร็วไปค่ะ”

“วันหยุดนี้ไปเที่ยวบ้านสวนกับผมนะครับ” เขาชวนดื้อ ๆ

“ที่ไหนคะ?” น้ำผึ้งยังไม่แน่ใจ

“จันทบุรี”

“อืม…ไม่ไกลเท่าไร”

“ชวนน้ารีกับพี่สาวของคุณไปด้วยก็ได้” โอมใจกว้าง

“ชวนใครนะคะ?” น้ำผึ้งถามย้ำ

“ก็ชวนน้ารีกับพี่สาวของคุณไงครับ ถ้าพาคนใดคนหนึ่งไปอีกคนก็ต้องเหงาอยู่กับบ้าน ชวนไปทั้งสองคนเลยจะได้ถือโอกาสไปพักผ่อนกันทั้งครอบครัว รถผมนั่งได้สบาย แต่คงใส่ของกลับมาไม่หมด กะว่าจะเปลี่ยนเป็นรถแวนดีกว่า…ว่าแต่น้ารียังไม่ตื่นหรือครับ ตั้งแต่มาผมยังไม่ได้กราบท่านเลย”

“อ้าว ก็เมื่อกี้น้ารีบอกว่า….” น้ำผึ้งพูดไม่จบก็ชะงักเพราะนึกอะไรขึ้นมาได้ ฟังจากที่น้ารีกับโอมเล่าก็พอจะประติดประต่อเรื่องได้

หญิงสาวหัวเราะคิกอย่างกลั้นไม่อยู่ พูดกลั้วหัวเราะว่า

“นี่คุณคิดว่าน้ารีเป็น…” น้ำผึ้งหัวเราะขึ้นมาอีก

“โอ คุณพระช่วย” โอมยกมือตบหน้าผากตัวเอง รู้สึกขายหน้าที่ปล่อยไก่ไปตัวเบ้อเร่อ โธ่ ใครจะไปนึกว่าน้ารีจะสาวขนาดนั้น “นี่ผมเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า?” เขาถามลอย ๆ รู้สึกอายความเปิ่นของตัวเอง

“ใช่ค่ะ คุณคงเข้าใจอะไรผิดบางอย่าง ผึ้งเป็นลูกคนเดียวค่ะ ไม่มีพี่สาวหรือน้องสาว แล้วคนที่คุณพบเมื่อเช้าก็คือน้ารี” น้ำผึ้งอธิบายอย่างนึกขัน

“ทำไมคุณไม่บอกผมก่อน ใครจะไปรู้ล่ะว่าน้าหลานจะวัยไล่เลี่ยกันขนาดนี้” โอมนึกโมโหตัวเอง ที่ไม่ถามไถ่ชื่อเสียงเรียงนามของคนที่สนทนาด้วยให้แน่ชัดเสียก่อน ถึงต้องขายหน้าห้าแต้มอย่างนี้

“อืม…ถึงผึ้งกับน้ารีจะอายุห่างกันไม่มาก แต่ก็คงไม่ถึงกับไล่เลี่ยกันหรอกค่ะ ขอโทษนะคะ ผู้จัดการอายุเท่าไรคะ?”

“สามสิบสาม”

“น้ารีสามสิบหก”

“พูดเป็นเล่นไป”

“จริง ๆ”

“ไม่อยากจะเชื่อ ผมเดาผิดไปเยอะเลย ผมนึกว่าเธออายุแค่ยี่สิบหกถึงยี่สิบเจ็ดเท่านั้นเอง”

“ไปบอกให้น้ารีดีใจเล่นดีกว่า” พูดแล้วน้ำผึ้งก็ทำท่าจะผละไปแต่ชายหนุ่มเอื้อมมือไปจับต้นแขนเธอรั้งไว้ทัน

“ขอร้องล่ะ เท่านี้ผมก็อายเธอจะแย่อยู่แล้ว” เขาวิงวอน

น้ำผึ้งหัวเราะคิก

“ก็ได้ค่ะ แต่ผู้จัดการต้องแก้ตัวเอาเองนะคะ”

“โอ.เค.ผมจัดการเอง แต่เลิกเรียกผมว่าผู้จัดการเสียทีได้ไหม?” ตอนท้ายน้ำเสียงหงุดหงิดเล็กน้อย

“อ้าว แล้วจะให้เรียกว่าอะไรล่ะคะ?” น้ำผึ้งตั้งหลักไม่ทัน

เขายิ้มกริ่มแล้วพูดเสียงนุ่มว่า

“พี่โอม”

“อื๋อ ขืนไปเรียกพี่โอมต่อหน้าคนอื่นที่บริษัท มีหวังเพื่อน ๆ ล้อตายเลย”

“เรียกพี่โอมน่ะดีแล้ว จะได้ฟังดูสนิทสนมกันหน่อย” เขายืนยัน

“พบกันครึ่งทาง เรียกคุณโอมก็แล้วกันนะคะ ตกลงไหม?”

แม้จะไม่อยากตกลงแต่โอมก็ไม่อยากขัดใจเธอ

“ก็ได้…แล้วเรื่องไปเที่ยวบ้านสวนว่าไง?”

“ขอปรึกษากับน้ารีดูก่อนค่ะ”

ได้ยินชื่อน้ารีทีไรโอมสะดุ้งอยู่ในใจทุกที

คนเราทำผิดนั้นไม่ยาก แต่มันยากตอนจะแก้ตัวนี่แหละ เฮ้อ

รักแฝงใจจะกี่ชาติก็ยังรักเธอ บทที่ 1

2009-08-09T06:04:00.000-07:00

รักแฝงใจจะกี่ชาติก็ยังรักเธอ บทที่ 1

ในฤดูร้อนเช้าวันที่อากาศแจ่มใส แสงแดดอบอุ่น ท้องฟ้าสีครามเมฆสีขาวลอยฟ่อง…น้ำผึ้ง มณีนพเก้า มาทำงานด้วยความสดชื่นกระปรี้กระเปร่า ระหว่างเข้าแถวรอตอกบัตร ลงเวลา เธอก็ทักทายเพื่อนร่วมงานที่คุ้นเคย น้ำผึ้งดูมีชีวิตชีวาในขณะที่คนอื่นเฉื่อยชา หน้าตาเหมือนถูกสตัฟฟ์ไว้ไม่ต่างอะไรกับหุ่นยนต์ แต่น้ำผึ้งไม่ถือสาเพราะเข้าใจว่าเพื่อนร่วมงานบางคนก็เครียดเพราะทำงานหนักหรืออาจจะสุขภาพไม่ดี เธอมักจะได้ยินคนโน้นคนนี้บ่นปวดนั่นปวดนี่อยู่เป็นประจำ บางคนก็ซีดเซียวเหมือนผีตายซาก แต่เธอไม่สามารถจะไปช่วยแก้ไขอะไรได้ นอกจากดูแลสุขภาพตัวเองให้ดี และมีกำลังใจทำงานต่อไป ชีวิตการทำงานของเธอเพิ่งจะเริ่มต้นได้สามปี เธอยังต้องใช้เวลาอีกยาวไกลกว่าจะไปถึงวัยที่ควรจะหยุดพักจากการงานอันหนักเหนื่อย

น้ำผึ้งเดินไปที่หน้าลิฟต์ หญิงสาวยิ้มให้ผู้ชายคนหนึ่ง เธอรู้จักเขา เขาเป็นเจ้าหน้าที่วิเคราะห์การตลาดของบริษัท แต่ไม่สนิทกันนัก ที่รู้จักเพราะเคยไปติดต่องานกับเขา เขาชื่อ “ก้องภพ ศตคุณ” เขาเป็นผู้ชายหน้าตาหล่อเหลา ความมีเสน่ห์ของเขาอยู่ที่ความสุขุมและสุภาพ ด้วยบุคลิกสูงสง่าน่าเกรงขาม ทำให้เขาเป็นขวัญใจของสาว ๆ ในบริษัท แม้แต่พวงคราม พวงดอกไม้ เพื่อนสนิทคนเดียวของเธอ ถึงแม้พวงครามจะมีแฟนอยู่แล้ว ทว่ายังแอบปลื้มเขาเป็นนักหนา เขาเป็นชายหนุ่มน่าสนใจ แต่น้ำผึ้งเพียงรู้สึกกับเขาอย่างเพื่อนหรือคนรู้จักกันธรรมดา ไม่เคยมีอะไรแอบแฝงอยู่เลยนอกจากมิตรภาพ

“สวัสดีครับ” เขาทักทายและยิ้มเก๋ การแต่งกายสุภาพในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวนวลผูกเนคไทสีน้ำเงิน

“สวัสดีค่ะ” เธอทักตอบ “ทำไมวันนี้มาใช้ลิฟต์ที่นี่ล่ะคะ?” เธอแปลกใจ และเคยทราบว่าปกติเขาจะใช้ลิฟต์ที่อาคารจอดรถ เพราะเขามีรถยนต์ส่วนตัวและจะต้องขับรถไปจอดที่อาคารจอดรถด้านหลังเป็นประจำ แต่วันนี้เขามาใช้ลิฟต์ที่ตึกหน้า…

เขาอมยิ้มเล็กน้อยก่อนจะตอบว่า

“วันนี้เจ้าโรบินของผมเกิดเกเรไม่อยากมาทำงานครับ ผมก็เลยต้องใช้บริการรถไฟฟ้าใต้ดิน คุณ…เอ่อ…” ท่าทางเขาอึกอักระคนเก้อ

ดูเถอะ แม้แต่ชื่อเธอเขายังจำไม่ได้เลย

ประตูลิฟต์เปิดพอดี น้ำผึ้งถือโอกาสไม่ตอบ เพราะเห็นว่าไม่ใช่เรื่องสำคัญ

เธอเดินตามคนอื่น ๆ เข้าไปในลิฟต์ เขาเดินตามเธอมาด้านหลัง ภายในลิฟต์ผู้โดยสารค่อนข้างแน่น เขาและเธอยืนอยู่ใกล้กันจนเกือบจะชิดกัน แต่น้ำผึ้งก็ยังอุตส่าห์เบี่ยงกายเว้นช่องว่างไม่ให้ยืนชิดกับเขาจนได้ ในยุคเสรีนิยม ชายหญิงเท่าเทียมกัน แต่น้ำผึ้งก็ยังถือตัวตามขนบธรรมเนียมไทย

บรรยากาศภายในลิฟต์เงียบกริบ ไม่มีใครพูดอะไร

ถึงชั้นทำงานของน้ำผึ้ง หญิงสาวหันไปยิ้มให้ชายหนุ่มเล็กน้อย ก่อนจะก้าวเลี่ยงคนอื่นออกไปจากลิฟต์ หลังจากนั้นน้ำผึ้งก็ตั้งสมาธิอยู่กับงาน

น้ำผึ้งทำงานเป็นโปรแกรมเมอร์ของบริษัทประกันภัยแห่งหนึ่ง ในวันหนึ่ง ๆ งานของเธอจะจับจ้องอยู่ที่หน้าจอคอมพิวเตอร์เป็นส่วนใหญ่ บางวันพอเลิกงานถึงกับตาลาย ก็เคยมี

พักเที่ยง…เลขานุการของผู้จัดการเดินมาหาที่แผนก ทักทายโปรแกรมเมอร์สาวด้วยท่าทางสนิทสนม

“ยังไม่เก็บของอีกหรือผึ้ง?” พวงครามไม่แปลกใจเลยที่เห็นน้ำผึ้งยังนั่งทำงานอยู่ ทั้งที่เธอโทร.มานัดล่วงหน้าแล้วว่าจะไปรับประทานอาหารกลางวันด้วยกัน เพราะน้ำผึ้งเป็นผู้หญิงทำงานและเอางานเอาการ จนไม่มีเวลาแม้แต่จะไปชายตาแลหนุ่มใด บางครั้งพวงครามก็คิดว่าเพื่อนของเธอคงจะครองตัวเป็นโสดไปตลอดชีวิต แม้ว่าจะมีชายหนุ่มมาสนใจ แต่น้ำผึ้งก็เฉยและวางตัวดีเกินไปจนผู้ชายดี ๆ หลายคนไม่กล้าจีบ ถึงอย่างนั้นพวงครามซึ่งกำลังอยู่ในช่วงรักหวานชื่น ก็อดเชียร์ชายหนุ่มคนหนึ่งให้เพื่อนไม่ได้ เพราะอยากเห็นเพื่อนได้ดี เธอจึงต้องยอมเป็นแม่สื่อให้เขา…

โธ่ ก็จะไม่ให้เชียร์ได้อย่างไร ในเมื่อ โอม เจตนาดี เป็นถึงหลานชายประธานกรรมการบริษัท

“อ้าว เที่ยงแล้วหรือ?” น้ำผึ้งก้มมองนาฬิกาข้อมือเรือนเล็กกะทัดรัดแล้วปิดคอมพิวเตอร์มือเป็นระวิง เพราะไม่อยากให้เพื่อนรอนานพลางพูดว่า “วันนี้อากาศร้อน กินข้าวในบริษัทก็แล้วกันนะ จะได้ไม่เสียเวลาเดินทางด้วย”

“ไม่ล่ะ พวงนัดกับพี่ต่อว่าจะไปกินข้าวแช่ที่ร้านอาหารบ้านสวน และที่สำคัญวันนี้มีเจ้ามือใหญ่ไปด้วย” พวงครามพูดเป็นนัย แต่นัยน์ตาวาวระริกอย่างคนมีความลับที่เกือบจะเก็บความลับไว้ไม่อยู่

“เจ้ามือเหรอ…ใครนะที่เป็นคนจะโชคร้ายในวันนี้?” น้ำผึ้งพูดหน้าตาย

พวงครามค้อนควักเพื่อนแต่ต้องสำทับไว้ก่อนว่า

“ไม่ว่าเขาจะเป็นใครก็ตาม ห้ามเธอไปพูดอะไรให้เขาแสลงใจเด็ดขาด เข้าใจไหมน้ำผึ้ง?”
น้ำผึ้งทำไม่รู้ไม่ชี้ หยิบกระเป๋าสะพายคล้องไหล่แล้วเดินออกไปจากห้อง โดยมีเพื่อนสาวกำกับบทไปติด ๆ
เมื่อลงไปถึงหน้าบริษัทน้ำผึ้งชะงักเล็กน้อย เพราะเห็นรถรับรองของบริษัทจอดเทียบอยู่เชิงบันได คนที่จะนำรถมาจอดที่หน้าตึกใหญ่ได้โดยไม่ถูกยามไล่ จะต้องเป็นรถของผู้บริหารหรือรถรับ-ส่งแขกคนสำคัญเท่านั้น นอกนั้นจอดรับ-ส่งได้แต่จะมาจอดแช่ไว้อย่างนี้ไม่ได้

“ไปกันเถอะ คุณโอมกำลังรออยู่” พวงครามเตือนเพื่อนสาวที่ยืนลังเลอยู่

สิ่งที่น้ำผึ้งสงสัยได้รับการยืนยันแล้วว่าเธอเข้าใจไม่ผิด…

“จะดีหรือพวง?”

“ดีที่สุดสำหรับเธอจ้ะที่รัก...ไปเร็ว เขามารอนานแล้ว” พวงครามจับต้นแขนเพื่อนสาวรั้งเบา ๆ

“ฉันเปลี่ยนใจไม่ไปดีกว่า” น้ำผึ้งหันหลังกลับดื้อ ๆ

พวงครามเอื้อมมือไปคว้าแขนเพื่อนรั้งไว้จนตัวโก่งพลางห้าม

“เดี๋ยวสิผึ้ง…ให้โอกาสคุณโอมบ้างสิ เธอเล่นเอาแต่หนีแบบนี้ เมื่อไรจะมีแฟนกับเขาสักทีเล่า”

“ไม่ต้องรีบร้อนขนาดนี้ก็ได้มั้งพวง ฉันคงมีเวลาหาแฟนได้อีกนาน” น้ำผึ้งประชดเพื่อนอยู่ในที

“ใช่ เธอยังมีเวลาหาแฟนได้อีกนาน” พวงครามกระแทกเสียงใส่เพื่อน “แต่ผู้ชายดี ๆ ที่จะมาให้เธอเลือกเป็นแฟนน่ะมีไม่มากนักหรอกนะ อย่าปล่อยให้โอกาสดี ๆ หลุดมือไปสิผึ้ง คุณโอมเป็นคนดี เขาพยายามจีบเธอตั้งหลายครั้ง แต่เธอก็ไม่สนใจเขาเลย ให้โอกาสเขาหน่อยนะผึ้ง ฉันรับรองว่าเขาจริงจังและจริงใจกับเธอคนเดียว” พวงครามรับรองแข็งขัน

“เธอเอาอะไรมาวัด” น้ำผึ้งย้อนถามอย่างไม่เชื่อถือ

“คนที่ไม่เคยมีความรักแบบเธอก็เป็นอย่างนี้แหละ ระแวงนั่นระแวงนี่เป็นธรรมดา แต่จากประสบการณ์ของคนกำลังมีความรักอย่างฉัน ฉันมองปราดเดียวก็รู้แล้วว่าเขาสนใจเธอจริง ๆ” พวงครามมั่นใจ แล้วเกลี้ยกล่อมว่า “การไปกินข้าวกับเขาครั้งเดียวไม่ได้หมายความว่าเธอจะต้องรับไมตรีของเขาทันที แต่ถือเสียว่านี่เป็นโอกาสที่เธอจะได้ทำความรู้จักกับเขา บางทีเธออาจจะค้นพบความสำคัญในตัวเขา ที่อาจจะทำให้เธอประทับใจในตัวเขาบ้างก็ได้ไปนะผึ้งนะ” ประโยคท้ายเปลี่ยนมาเป็นวิงวอน

“เขาจ้างเธอมาเท่าไร?” น้ำผึ้งชักใจอ่อน

“ไม่มีใครจ้างฉันมาเป็นแม่สื่อให้ใครหรอกน่ะ” พวงครามร้อนตัวพูดกลบเกลื่อนว่า “แต่ฉันเสียดายโอกาสแทนเธอ ราชรถอุตส่าห์มาเกยถึงบันไดแล้ว ถ้าเธอไม่รับไว้ ฉันว่าเธอโอ่งไม่มีอ่างน่าดู”

“นี่เธอว่าฉันโง่หรือ?” น้ำผึ้งจ้องหน้าเพื่อน รู้ทันคำเหน็บแนมของแม่สื่อตัวดี

พอเห็นน้ำผึ้งเงื้อมือ พวงครามก็กระโดดออกห่างพลางหัวเราะคิก

น้ำผึ้งหน้าบึ้ง

“ฉันล้อเล่นน่า ไปกันเถอะ พี่ต่อคงรออยู่ในรถแล้วล่ะ” พวงครามอ้างชื่อแฟน เพราะเชื่อว่าถ้าน้ำผึ้งไม่เกรงใจโอมก็ต้องเกรงใจแฟนของเธอบ้าง

น้ำผึ้งเดินไปกับพวงครามด้วยความรู้สึกกังวลเล็กน้อย ใจหนึ่งก็อยากจะเปิดโอกาสให้โอมได้รู้จักเธอ แต่อีกใจหนึ่งก็หวั่นเรื่องฐานะที่เหลื่อมล้ำ

คนขับรถเปิดประตูรถให้สองสาวเมื่อทั้งสองเดินไปถึง โอมกับต่อลาภนั่งรออยู่ในรถแล้ว ชายหนุ่มทั้งสองยิ้มแย้มต้อนรับหญิงสาวทั้งสอง โดยเฉพาะโอมเขายิ้มกว้างและจงใจยิ้มให้ใครบางคนแต่เธอเพียงยิ้มตอบเขาตามมรรยาทเท่านั้น

ต่อลาภ เปรมสุขโชติเกษมสันต์ เป็นเพื่อนร่วมมหาวิทยาลัยเดียวกับโอม เจตนาดี หลังจากเรียนจบโอมก็ฝากต่อลาภเข้าทำงานในบริษัทของคุณลุง ส่วนเขาไปเรียนต่อระดับปริญญาโทที่ต่างประเทศ อยู่เที่ยวเตร็ดเตร่และทำงานหาประสบการณ์อยู่ต่างประเทศพักหนึ่ง เมื่อกลับมาประเทศไทยก็เข้ารับตำแหน่งเป็นผู้จัดการฝ่ายการตลาดของบริษัท

โอมเป็นคนหนุ่มไฟแรง ขยันขันแข็ง และมีไหวพริบ เป็นที่รักและไว้วางใจของประธานกรรมการบริษัทซึ่งเป็นคุณลุงของเขา ไม่ว่าเขาเสนอโครงการอะไรก็มักจะได้รับการอนุมัติเกือบทุกโครงการ เขาเป็นคนหนุ่มหน้าตาคมเข้ม รูปร่างสูงใหญ่แข็งแรงเพราะชอบเล่นกีฬา เป็นที่หมายปองของสาว ๆ ในบริษัทและสาวสังคมหลายวัย เขาเป็นหนุ่มสังคมที่มีสาวควงมากมาย แต่ไม่สนใจใครเป็นพิเศษนอกจากน้ำผึ้ง ตั้งแต่รู้จักเธอเมื่อสองปีก่อน เขาเคยทอดไมตรีให้เธอหลายครั้ง ทว่าสิ่งที่ได้รับตอบแทนมาก็แค่ความนับถือในฐานะลูกจ้างที่มีต่อผู้บริหารเท่านั้น

เขาคิดจะเลิกสนใจเธออยู่หลายครั้ง แต่ใจก็มักจะวนเวียนคิดถึงเธออยู่ร่ำไป จนเดี๋ยวนี้โอมแน่ใจแล้วว่าผู้หญิงที่เขาต้องการจะแต่งงานด้วยคือน้ำผึ้งคนเดียวเท่านั้น

ความเป็นตัวของตัวเองและไม่ถือตัวของโอม ทำให้น้ำผึ้งรู้สึกสบายใจกว่าตอนแรก เพราะเธอเกรงใจเขาในฐานะที่เขาเป็นหลานชายของนายจ้าง จึงไม่อยากจะยกตนเองทัดเทียมกับคนฐานะสูงอย่างเขา

ข้าวแช่ที่ร้านอาหารบ้านสวนอร่อยมาก บรรยากาศในการรับประทานอาหารเป็นไปด้วยความเป็นกันเอง วันนี้น้ำผึ้งได้พูดคุยกับโอมนานกว่าทุกครั้ง เธอสนใจเรื่องที่เขาเล่าเกี่ยวกับการใช้ชีวิตอยู่ในต่างประเทศ เมื่อก่อนเธอคิดว่าเขาเป็นลูกเศรษฐีทำอะไรไม่เป็น แต่จริง ๆ แล้วเขาเป็นคนสู้ชีวิต คุณลุงของเขาส่งเขาไปเรียนต่อต่างประเทศและส่งเงินไปให้ใช้เดือนละหลายหมื่นบาท แต่เขาก็ใช้เวลาว่างไปทำงานเป็นลูกจ้างหาเงินใช้เอง ส่วนเรื่องที่พักไม่เดือดร้อนเพราะไปพักอยู่ที่บ้านเพื่อนของคุณลุง พอเก็บเงินได้ก้อนหนึ่งเขากับเพื่อน ๆ ก็จะรวมกลุ่มกันเดินทางท่องเที่ยวไปตามสถานที่ต่าง ๆ

ขณะที่น้ำผึ้งฟังเพลินพลันนัยน์ตาของเธอ ก็เหลือบไปเห็นผู้ชายคนหนึ่งนั่งรับประทานอาหารอยู่กับหญิงสาวสวยคนหนึ่ง ท่าทางผู้หญิงร่าเริงและช่างอ้อน จริตของเธอเหมือนเด็กสาวแรกรุ่น แต่คะเนจากรูปร่างหน้าตาอายุคงเกินยี่สิบแล้ว

ส่วนผู้ชายท่าทางสุภาพค่อนข้างจะเก็บความรู้สึก ดูไม่ออกว่าใบหน้าที่ยิ้มแย้มอยู่นั้น กำลังมีความสุขหรือเป็นเพียงสนองตอบคู่สนทนา

ที่น้ำผึ้งไม่แน่ใจเพราะผู้ชายดูค่อนข้างเฉย ในขณะที่ผู้หญิงมีความสุขเต็มประดา

ผู้ชายคนนั้นก็คือ…ก้องภพ ศตคุณ

โอมมองตามสายตาของน้ำผึ้งแล้วปรารภว่า

“อ้าว นั่นคุณก้องกับคู่หมั้นนี่ ตอนเข้ามาไม่ยักเห็น ผมขอตัวไปทักทายพวกเขาสักครู่นะ” ว่าแล้วโอมก็ลุกเดินไปที่โต๊ะของก้องภพและคู่หมั้น ซึ่งตั้งอยู่ริมระเบียงติดกับสวนด้านใน ถัดจากระเบียงเป็นต้นไม้ใหญ่ร่มรื่น

น้ำผึ้งสังเกตเห็นว่า ร้านอาหารบ้านสวนแห่งนี้ มีต้นไม้ใหญ่หลายต้นให้บรรยากาศร่มรื่นและร่มเย็นแสนสบาย
พวงครามกับต่อลาภพูดคุยกับเบา ๆ ด้วยความแปลกใจหลังจากเพิ่งทราบว่าก้องภพมีคู่หมั้นคู่หมายแล้ว น้ำผึ้งเพียงฟังเฉยทว่ากลับรู้สึกแปลก ๆ อยู่ในใจ

ครั้นได้เวลากลับโอมเรียกเด็กเสิร์ฟมาเก็บเงินแต่ไม่มีใครว่าง เจ้าของร้านจึงมาเอง เธอเป็นหญิงวัยกลางคนรูปร่างท้วมผิวขาว หน้าตาอิ่มเอิบ เดินออกมาจากหลังเคาน์เตอร์ไม้สัก

“เท่าไรครับ?” โอมถาม

“สามร้อยบาทค่ะ” หญิงวัยกลางคนตอบ

“ถูกจัง” พวงครามเปรย

หญิงวัยกลางคนยิ้ม พูดเชิญชวนว่า

“ถ้าชอบก็พาเพื่อนมาทานบ่อย ๆ สิคะ น้าจะลดราคาให้เป็นพิเศษ”

“โอ๊ย ถูกขนาดนี้ไม่ต้องลดแล้วครับน้า เดี๋ยวก็ขาดทุนกันพอดี แต่ถ้าจะให้ดีเปลี่ยนจากลดราคาเป็นแถมก็ดีเหมือนกันนะครับ” ประโยคท้ายต่อลาภพูดทีเล่นทีจริง

หญิงวัยกลางคนหัวเราะร่วน

“ได้สิคะ น้าจำหน้าได้ทุกคน รับรองใครพาเพื่อนมาทานอาหารที่ร้านของน้า น้าจะแถมอาหารที่แพงที่สุดให้เลยค่ะ” เธอพูดแล้วก็มองหน้าน้ำผึ้งนานกว่าปกติ

“ขอบคุณครับ” โอมกล่าวก่อนจะลุกขึ้นแล้วพาคณะเดินไปที่ลานจอดรถ ซึ่งเป็นลานกว้างโรยด้วยกรวด รอบ ๆ ลานจอดรถปลูกดอกบานชื่นสีส้ม ชมพู แดงสดสวย แซมด้วยพุ่มดอกแพงพวยสีขาว แดง ชมพูสวยสด แนวรั้วเป็นต้นชบาออกดอกแดงสะพรั่ง

ตอนขาเข้ามาน้ำผึ้งไม่ได้รู้สึกอะไรกับต้นไม้ดอกไม้ มากไปกว่าความร่มรื่นธรรมดา แต่แปลกว่าตอนจะกลับเธอรู้สึกติดอกติดใจดอกไม้และบรรยากาศที่นี่ จนนึกอยากกลับมาอีก หรือเป็นเพราะตอนมา ๆ ด้วยความหิว จึงไม่มีแก่ใจจะสังเกตอะไร แต่ตอนจะกลับท้องอิ่มแล้วจึงมีอารมณ์ชื่นชมธรรมชาติก็อาจเป็นได้

น้ำผึ้งกลับไปทำงานด้วยความรู้สึกอิ่มเอม หลังจากได้พูดคุยกันเธอรู้สึกว่าโอมเป็นคนน่าสนใจ…พอรู้ตัวว่าคิดอะไรเลยเถิดก็รีบดึงใจกลับมาที่งาน

แม้จะเอาใจใส่กับงานตรงหน้า แต่อะไรบางอย่างก็รบกวนจิตใจจนเธอรู้สึกอึดอัด

หญิงสาววางมือจากเม้าส์และคีย์บอร์ด เอนหลังพิงพนักเก้าอี้แล้วลองสำรวจความคิดของตนเองดูว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่ และความอึดอัดที่ก่อตัวอยู่ข้างในมันคืออะไร

นั่งนิ่งอยู่สักครู่ ให้สมองว่าง และทำใจให้สงบ ไม่นานก็มีคำตอบผุดขึ้นในใจว่า…เธอกำลังคิดถึงก้องภพ !

น้ำผึ้งรู้สึกตกใจ หัวใจเต้นแรง เหงื่อผุดที่หน้าผากและฝ่ามือ

“เป็นไปไม่ได้” หญิงสาวอุทานออกมาเสียงเบาแต่ห้วน เพื่อนร่วมห้องอีกสามคนหันมามองเธอ คนหนึ่งถามด้วยความเป็นห่วงว่า

“เป็นอะไรหรือเปล่าผึ้ง?”

น้ำผึ้งรู้สึกตัว เธอกระพริบตาถี่ ๆ พยายามทำตัวให้เป็นปกติ ทั้งที่หวาดหวั่นอยู่ในใจ

“ปละ…เปล่าจ้ะ”

พอเพื่อนร่วมห้องได้ยินคำยืนยันว่าไม่เป็นอะไร ก็หันกลับไปทำงานต่อ แต่น้ำผึ้งรู้สึกสับสน

อยู่ดี ๆ ก็ไปคิดถึงก้องภพได้อย่างไร?

แม้จะทำงานอยู่บริษัทเดียวกัน เคยไปติดต่องานกับเขา แต่ไม่เคยมีช่วงเวลาไหนที่จะผูกพันกันเลย เมื่องานสิ้นสุดแต่ละครั้งเธอก็ลืมเขา เหมือนเขาไม่เคยมีตัวตนอยู่ในโลก แล้วทำไมอยู่ ๆ ใจถึงไพล่ไปคิดถึงเขาได้
น้ำผึ้งรู้สึกว่าตัวเองหมกมุ่นครุ่นคิดถึงก้องภพมากเกินไป จึงเปลี่ยนอิริยาบถเป็นเดินไปที่ห้องเครื่องดื่ม ชงกาแฟด้วยอาการเหม่อลอยทั้งที่ไม่ใช่นิสัยของเธอ

น้ำผึ้งไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเธอตักกาแฟใส่ลงในถ้วยกี่ช้อน จนกระทั่งมีคนมาทัก

“ทำไมทานกาแฟเข้มขนาดนั้นล่ะครับ?”

น้ำผึ้งสะดุ้ง รู้สึกมึนงงแต่ก็พยายามตั้งสติ เธอหันไปมองหน้าคนทักแล้วก้มลงมองในถ้วยกาแฟ อุทานว่า
“โอ ฉันทำอะไรลงไปนี่” เธอรู้สึกสับสนรีบตักกาแฟคืนลงในขวด มือไม้สั่น กาแฟบางส่วนหกลงบนเคาน์เตอร์และบนพื้น เธอบ่นพึมพำด้วยความโมโหตนเองที่ทำอะไรซุ่มซ่าม

“ใจเย็น ๆ ครับ…ช้า ๆ ครับ…ช้า ๆ อย่างนั้นแหละครับ ถ้าพอแล้วก็หยุดนะครับ” เขาพูดปลอบกึ่งเตือน
น้ำผึ้งไม่เป็นตัวของตัวเอง เธอทำตามที่เขาบอกราวกับคนที่สูญเสียการควบคุมตนเอง พอเหลือกาแฟในถ้วยประมาณหนึ่งช้อนน้ำผึ้งก็หยุด ถึงตอนนี้เธอมีสติมากขึ้นหันไปทักถามพลางถอยไปยืนด้านข้าง

“คุณก้องภพจะชงกาแฟหรือคะ เชิญค่ะ”

“เชิญคุณก่อนเถอะครับ”

น้ำผึ้งยิ้มเจื่อน ส่ายหน้าเล็กน้อยพลางพูดเสียงอ่อยว่า

“ผึ้งขอตั้งสติสักครู่ เชิญคุณก้องภพก่อนเถอะค่ะ”

“เป็นอะไรมากหรือเปล่าครับ?” ก้องภพถามพลางชงกาแฟ

“เปล่าค่ะ ไม่ได้เป็นอะไร…” เธอปฏิเสธ ครั้นเห็นเขาชำเลืองแลมาด้วยหางตา ก็รีบอธิบายว่า “เพียงแต่รู้สึกมึนงงอย่างไรบอกไม่ถูก”

“อาจจะพักผ่อนน้อย หรืออาจเป็นเพราะช่วงนี้อากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย บางวันก็ร้อนบางวันก็ฝนตก ถ้าร่างกายไม่แข็งแรงก็จะเจ็บป่วยได้ง่าย” เขาพูดเรื่อย ๆ แต่คนฟังรู้สึกเหมือนถูกกล่าวหาว่าเป็นคนอ่อนแอ ลืมตัวเผลอเถียงออกไปว่า

“ผึ้งแข็งแรงดีค่ะ”

เขาอมยิ้ม

“งั้นหรือครับ” เขาต่อคำเหมือนจะแกล้งยั่วอีกฝ่าย

น้ำผึ้งโมโหโดยไม่มีเหตุผล แต่ยังไม่ทันพูดอะไรเขาก็ถามว่า

“ชื่อผึ้งหรือครับ?”

“ชื่อน้ำผึ้งค่ะ” หญิงสาวกระแทกเสียงตอบแต่ก็ฟังเพราะอยู่ดี เธอหันไปชงกาแฟ ด้วยสีหน้าบึ้งตึง ทั้งที่ไม่ใช่นิสัยของเธออีกเช่นกัน

เขาหันหลังยืนพิงขอบเคาน์เตอร์พลางดื่มกาแฟ พูดลอย ๆ ว่า

“ผมพยายามนึกชื่อคุณตั้งแต่เช้าก็นึกไม่ออกสักที ที่แท้ก็ชื่อน้ำผึ้งนี่เอง”

น้ำผึ้งชำเลืองมองเขาบ้าง

“ทำไมถึงลงมาชงกาแฟที่นี่ล่ะคะ?” เธอถามเพราะทราบว่าทุกชั้นมีห้องเครื่องดื่มสำหรับบริการพนักงานและลูกค้าที่มาติดต่อ แล้วทำไมเขาต้องลงมาชงกาแฟในชั้นที่เธอทำงานอยู่ด้วย

“ที่แผนกของผมกาแฟหมดครับ แม่บ้านกำลังไปเบิก ผมอยากดื่มกาแฟก็เลยเดินลงบันไดมาที่นี่”

พอเขาพูดว่าเขาเดินลงบันมา น้ำผึ้งก็นึกขึ้นได้ว่าแผนกของเขาอยู่เหนือแผนกของเธอขึ้นไปหนึ่งชั้น และบันไดฉุกเฉินก็อยู่ถัดจากห้องเครื่องดื่มนี่เอง

จะเป็นเรื่องบังเอิญหรือมีอะไรดลใจกันหนอ ขณะที่เธอกำลังคิดถึงเขา อยู่ ๆ เขาก็มาให้เธอเห็นถึงที่นี่ ดูมันเป็นเรื่องบังเอิญเหมือนไม่ใช่เรื่องบังเอิญ

เสียงโทรศัพท์มือถือของน้ำผึ้งดังขึ้น หญิงสาววางถ้วยกาแฟลงบนเคาน์เตอร์ แล้วซุกมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูทสีเข้ม ซึ่งเป็นเครื่องแบบของพนักงานประจำสำนักงานใหญ่ หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูที่หน้าจอ เห็นเบอร์โทรศัพท์ไม่คุ้นก็ขมวดคิ้วพลางกดรับสาย แล้วก็ต้องแปลกใจเมื่อทราบว่าใครโทร.มา…

“สวัสดีค่ะ…คุณโอม…โทร.ไปหาผึ้งที่ห้องหรือคะ?...มีอะไรหรือเปล่าคะ?...อ๋อ ผึ้งมาชงกาแฟที่ห้องเครื่องดื่มค่ะ…เย็นนี้จะไปส่งผึ้งหรือคะ?...เอ่อ…ไม่รบกวนดีกว่ามั้งคะ…” หญิงสาวปฏิเสธอย่างเกรงใจ แล้วก็ต้องหัวเราะในเหตุผลของอีกฝ่าย ที่พยายามหาข้ออ้างจะไปส่งเธอให้ได้ เขาบอกว่าเขาอยากได้เนคไทเส้นใหม่จึงอยากให้เธอไปช่วยเลือก เธอแสร้งเย้าว่า “ตกลงว่าจะไปส่งผึ้งที่บ้านหรือจะให้ผึ้งไปช่วยเลือกเนคไทกันแน่คะ?...ก็ได้ค่ะ ผึ้งจะรอค่ะ”

น้ำผึ้งกดวางสายพลางส่ายหน้ายิ้ม ๆ พลันชะงักเมื่อเห็นก้องภพยังอยู่ เธอนึกว่าเขาไปตั้งแต่ตอนที่เธอรับโทรศัพท์แล้ว แหม มายืนเงียบอยู่อย่างนี้เหมือนเจตนาแอบฟังคนอื่นคุยโทรศัพท์กัน

ยังไม่ทันที่เธอจะพูดอะไร เขาก็วางถ้วยกาแฟเปล่าลงบนเคาน์เตอร์ แล้วเดินออกไปจากห้องหน้าตาเฉยไม่เอ่ยลาสักคำ ปล่อยให้น้ำผึ้งยืนอ้าปากค้างด้วยความงวยงง

แดนตรีเด็กชายผู้มีบุญฤทธิ์ บทที่ 25 บทส่งท้าย (จบบริบูรณ์)

2009-05-18T22:14:00.000-07:00

บทส่งท้าย...สุขทุกทิพาราตรีกาล

ปิดเทอมภาคฤดูร้อนสามปีติดกันที่แดนตรีขออนุญาตพ่อกับแม่บวชเณรเพื่อศึกษาธรรมะตามที่ใจใฝ่ฝันให้พอรู้หลักนำมาปฏิบัติบ้าง หลังจากนั้นเขาก็เรียนหนังสือไปตามปกติและตั้งใจว่าจะไม่บวชเณรอีกเพราะสงสารพ่อกับแม่ที่ต้องเสียค่าใช้จ่ายในการบวชแต่ละครั้ง ถึงพ่อกับแม่จะไม่บ่นว่าอย่างไรแต่แดนตรีก็เห็นใจผู้ให้กำเนิด เขาจึงวางแผนเอาไว้ว่าจะบวชพระเมื่อเรียนจบปริญญาตรีตามที่พ่อกับแม่ตั้งความหวังเอาไว้ แต่แดนตรีก็รู้สึกไม่สบายใจอยู่ลึก ๆ เมื่อคิดว่าพ่อกับแม่จะเห็นด้วยหรือไม่หากเขาจะขอบวชตลอดชีวิต
ความหวังของพ่อกับแม่ก็เหมือนผู้ให้กำเนิดทั่วไปที่อยากจะเห็นลูกเรียนจนจบการศึกษาขั้นสูงสุดเท่าที่ลูกจะสามารถเรียนได้ และเมื่อจบการศึกษาแล้วก็หวังจะให้ลูกได้ทำงานที่มีเกียรติและมั่นคง ต่อไปก็แต่งงานมีครอบครัวมีลูกหรือมีหลานให้ท่านชื่นชมสืบทอดเหมือนที่ท่านดำเนินชีวิตกันสืบมา
แต่แดนตรีไม่คิดอย่างนั้นนับตั้งแต่เขาเห็นคุณปู่คุณย่าเสียชีวิตและท่านได้แนะให้นำไปคิดเป็นคติธรรมสอนใจ ประกอบกับเขาได้ฆ่าล้างเผ่าพันธุ์พวกผีดิบบริวารของจอมปีศาจเมฆน้ำแข็งตายไปนับล้านตน ทำให้เขาไม่อยากประมาทอยู่ในทางโลก เขาไม่อยากดิ้นรนกับชีวิตที่แสนเหน็ดเหนื่อยอันเห็นได้จากตัวอย่างของพ่อกับแม่ เขาอยากปฏิบัติธรรมให้ถึงขั้นสูงสุด
เขาตั้งใจแน่วแน่อย่างนั้นจริง ๆ แต่ไม่รู้ว่าจะอธิบายให้พ่อกับแม่เข้าใจได้อย่างไร
แดนตรีเคยเกริ่นไปแล้วครั้งหนึ่งว่าเมื่อเขาโตขึ้นเขาอยากจะบวชตลอดชีวิตพ่อกับแม่หัวเราะแล้วย้อนถามเขาว่ารู้หรือเปล่าว่าบวชตลอดชีวิตนั้นหมายความว่าอย่างไร แดนตรีตอบว่าเข้าใจแต่พ่อกับแม่ก็ยังคิดว่าเขาเป็นเด็กเกินกว่าจะเข้าใจโลกของธรรมะที่แสนจะลึกซึ้ง จึงอธิบายด้วยภาษาทางโลกว่าถ้าเขาบวชตลอดชีวิตเขาก็จะไม่ได้รักผู้หญิง ไม่ได้แต่งงานกับคนที่ตัวเองรัก ไม่สามารถมีครอบครัวที่สมบูรณ์ได้ และที่สำคัญไม่สามารถมีบุตรไว้สืบสกุลได้อีกด้วย
สิ่งเหล่านั้นคือสิ่งที่แดนตรีไม่ต้องการ สิ่งที่เขาต้องการคือไปให้ถึงพระนิพพาน
แต่จะไปได้อย่างไรเล่าหากพ่อกับแม่ไม่ยินดีในการรักษาพรหมจรรย์ของเขา
แดนตรีจึงไม่พูดเรื่องนี้กับพ่อและแม่อีก ยังมีเวลาอีกหลายปีกว่าเขาจะเรียนจบปริญญาตรีตามที่ท่านวาดหวังไว้ ระหว่างนี้เขาก็ปฏิบัติธรรมอยู่ที่บ้านหรือแอบไปศึกษาธรรมะกับพระอาจารย์ที่วัดที่เคยบวช บางครั้งก็แอบไปปลีกวิเวกอยู่แถวบ้านของคุณปู่คุณย่าซึ่งซ่อมแซมดีแล้วโดยมีป้าเนียนคอยดูแลอยู่ ป้าเนียนไม่ว่าอะไรถ้าเขาจะหลบความวุ่นวายของเมืองหลวงไปปฏิบัติธรรมอยู่ที่นั่น เพราะหลังจากประสบกับความพลัดพรากจากสิ่งอันเป็นที่รักและเจอกับเหตุการณ์เลวร้ายที่สุดในชีวิต ป้าเนียนก็หันหน้าเข้าหาธรรมะปฏิบัติธรรมประครองจิตที่ฟุ้งซ่านหวาดกลัว ดูเหมือนป้าเนียนจะเข้าใจโลกและธรรมะมากขึ้นและพลอยยินดีเมื่อรู้ว่าหลานมีความคิดที่จะบวชเพื่อแสวงหาหนทางหลุดพ้นจากกองทุกข์
แดนตรีตั้งใจเล่าเรียนพร้อมกับแอบปฏิบัติธรรมไปด้วยโดยไม่สนใจสิ่งยั่วยุกิเลสทั้งหลาย แต่ไม่ใช่ว่าจะไม่แตะต้องอะไรเลย เขาก็เหมือนเด็กทั่วไปมีความอยากรู้อยากเห็นและอยากสัมผัส แต่ก็ทำไปเพียงแค่ให้รู้ เป็นรู้ที่ไม่ส่อไปในทางเสื่อมเสียหรืออบายมุข แต่เรื่องที่แดนตรีไม่สนใจเลยคือเรื่องผู้หญิง เพราะวัน ๆ พวกเธอเอาแต่คุยกันเรื่องที่ทำให้แดนตรีเบื่อหน่าย เขาจึงหันไปสนใจกีฬามากกว่าโดยเฉพาะกีฬาบาสเกตบอล
ด้วยเหตุที่แดนตรีเป็นนักกีฬาที่สง่างามและแข็งแกร่งของทีมบาสเกตบอลอันดับหนึ่งของโรงเรียนตั้งแต่ระดับมัธยมต้นจนถึงมัธยมปลายทำให้แดนตรีเป็นขวัญใจของสาว ๆ ในโรงเรียนและต่างโรงเรียน เขาได้เข้าร่วมงานแข่งขันกีฬาระหว่างโรงเรียนติดต่อกันเป็นเวลาหลายปีจนจบมัธยมปลาย และโรงเรียนของเขาก็ได้เป็นแชมป์ทุกปีด้วย ทำให้แดนตรีกลายเป็นที่สนใจของผู้คัดเลือกนักกีฬาทีมชาติไปร่วมแข่งขันกีฬาระหว่างประเทศ แต่นั่นไม่ใช่หนทางที่แดนตรีต้องการ เมื่ออาจารย์ซึ่งเป็นหัวหน้าหมวดกีฬาเรียกเขาไปพบและแจ้งว่าจะเสนอชื่อของเขาให้สมาคมการกีฬาแห่งประเทศเขาก็ปฏิเสธทันที สร้างความฉงนให้กับอาจารย์ยิ่งนักทั้งยังเสียดายนักกีฬาฝีมือดีซึ่งจะหาใครเทียบได้ยาก แต่แดนตรีรู้เป้าหมายในชีวิตดีว่าเขาต้องการอะไร
เมื่อเข้ามหาวิทยาลัยแดนตรีก็ไม่ทำให้พ่อกับแม่ผิดหวังเขาสอบติดมหาวิทยาลัยอันดับหนึ่งของประเทศ แต่ไม่เลือกคณะแพทยศาสตร์หรือคณะวิศวกรรมศาสตร์อย่างที่พ่อกับแม่เห็นว่าเขาน่าจะเรียนได้ เพราะเขาเรียนเก่งและหัวดีมาก แดนตรีตัดสินใจเลือกคณะวิทยาศาสตร์เพราะเขาต้องการศึกษาทางด้านดาราศาสตร์เพื่อนำไปประกอบการศึกษาธรรมะ อันที่จริงวิชาเรียนทุกแขนงสามารถนำไปประกอบการศึกษาธรรมะได้ทั้งสิ้น แต่แดนตรีสนใจวิทยาศาสตร์มากกว่าสาขาอื่น
พอเริ่มเรียนมหาวิทยาลัยพ่อกับแม่ก็คอยจับตาดูว่าลูกชายสุดหล่อจะควงสาวคนไหนเข้าบ้านบ้าง แต่ผ่านไปสี่ปีพวกเขาก็ไม่เคยเห็นลูกชายสนใจผู้หญิงคนไหนเป็นพิเศษ จะมีผู้หญิงมาบ้านบ้างก็เป็นพวกเพื่อนกลุ่มเดียวกันซึ่งสาธิตกับดรุณีก็รู้จักดีหมดทุกคน ทั้งสองเคยแอบถามเพื่อนหญิงของแดนตรีหลายคนที่เคยมาบ้านว่าเคยเห็นแดนตรีสนใจผู้หญิงคนไหนบ้างหรือไม่แต่คำตอบที่ได้รับทำให้ท่านทั้งสองกึ่งสบายใจกึ่งกังวลอยู่ลึก ๆ และคอยแอบสังเกตพฤติกรรมของลูกชายว่ามีทีท่าจะเบี่ยงเบนทางเพศบ้างหรือไม่ พอแดนตรีจับได้ว่าพ่อกับแม่แอบสังเกตเขาอยู่เขาก็หัวเราะเห็นเป็นเรื่องขบขันและยืนยันกับพ่อและแม่ว่าเขาเป็นลูกผู้ชายร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่ที่ไม่สนใจผู้หญิงคนไหนเพราะยังไม่พร้อมและไม่อยากมีห่วงผูกมัด
เมื่อได้ยินว่าลูกชายไม่มีใครอยู่ในใจเป็นพิเศษพ่อกับแม่ก็เริ่มทำหน้าที่ผู้วางแผนคัดเลือกลูกสะใภ้ เพื่อนฝูงคนไหนมีลูกสาวสวยและนิสัยดีก็ชักนำมาให้รู้จักกับลูกชาย โดยทำทีเป็นจัดงานเลี้ยงเล็ก ๆ น้อย ๆ ภายในครอบครัวแล้วเชิญครอบครัวของเพื่อนหรือญาติที่มีลูกสาวมารับประทานอาหารกันที่บ้าน และหลังงานเลี้ยงแต่ละครั้งพ่อกับแม่ก็จะจัดตารางนัดเที่ยวให้ลูกชายไปกับผู้หญิงที่ท่านแนะนำให้รู้จัก บ่อยครั้งเข้าแดนตรีก็ชักเบื่อเพราะทำให้เขาเสียเวลาปฏิบัติธรรมไปหลายครั้ง ถ้าจะเที่ยวเตร่แดนตรีคิดว่าไปเที่ยวคนเดียวสนุกกว่าเพราะได้ทำอะไรตามใจตนเอง หรือไม่ก็ไปเที่ยวกับเพื่อนกลุ่มเดียวกันที่มีความเข้าใจกันดีจะสบายใจกว่าไปเที่ยวกับผู้หญิงที่ไม่เคยรู้จักนิสัยใจคอตามลำพังสองคน อีกทั้งไม่ต้องมาคอยบริการใครหรือเอาใจใส่ใคร นึกอยากจะไปไหนก็ไป นึกอยากจะพักตรงไหนก็พัก หรือบางทีไปขลุกอยู่ที่ห้องสมุดหรือร้านหนังสือทั้งวันก็ทำได้ไม่มีใครว่า แต่พอไปกับคนอื่นเขาก็คอยเป็นกังวลว่าผู้หญิงเธอต้องการอะไร เขาทำอะไรขาดตกบกพร่องไปบ้างหรือเปล่า หรือเขาล่วงเกินเธอไปโดยไม่ได้ตั้งใจหรือเปล่า อะไรอย่างนี้เป็นต้น ทำให้แดนตรีไม่ค่อยมีความสุขเวลาไปเที่ยวกับผู้หญิงที่พ่อแม่นัดหมายให้
วันหนึ่งแดนตรีพูดกับพ่อและแม่ตามตรงว่าไม่ต้องจัดงานเลี้ยงนัดเจอผู้หญิงให้เขาอีกเพราะเขายังไม่พร้อมจะคบผู้หญิงคนไหนหรือศึกษาดูใจกับใคร แดนตรีไม่รอฟังพ่อกับแม่ด้วยซ้ำว่าท่านจะพูดว่าอย่างไร พอพูดจบเขาก็เดินหนีขึ้นไปทำหน้าบึ้งหน้างออยู่บนห้องจิตใจร้อนรุ่มว้าวุ่นไปหมด
สองสามวันผ่านไปเมื่อใจเย็นลงเขาก็นำมาลัยดอกไม้ไปขอขมาพ่อกับแม่ที่แสดงกิริยาไม่ดีกับท่านทั้งสองไปโดยไม่ตั้งใจ พ่อกับแม่ปลื้มใจจนน้ำตาคลอและบอกว่าต่อไปจะไม่บังจิตใจลูกชายอีก เขาอยากคบกับใครหรือรักใครพ่อกับแม่ก็ยินดีจะรักด้วย แดนตรีซาบซึ้งในความรักและเมตตากรุณาของผู้ให้กำเนิดจนกลั้นน้ำตาไว้ไม่ได้ เขาบอกกับพ่อและแม่ว่าเขารักและเทิดทูนพ่อกับแม่เป็นสองรองจากพระพุทธเจ้าเท่านั้นเอง ยังความปลาบปลื้มให้กับผู้เป็นพ่อเป็นแม่ยิ่งนัก
เมื่อจบการศึกษาระดับอุดมศึกษาแล้วแดนตรีก็ไปสมัครเป็นลูกจ้างตำแหน่งไม่สำคัญที่สมาคมดาราศาสตร์ซึ่งเป็นสถานที่ที่เขาเคยไปฝึกงานระหว่างภาคเรียน เขาไม่สนใจเงินเดือนด้วยซ้ำว่าจะได้มากน้อยเพียงใด ขอเพียงแค่ได้ทำงานระหว่างรอรับพระราชทานปริญญาบัตรหลังจากนั้นก็จะทำอะไรบางอย่างที่ตั้งใจไว้
หลังจากวันรับพระราชทานปริญญาบัตรเพียงวันเดียวแดนตรีก็นำดอกไม้ธูปเทียนไปกราบขอขมาแทบเท้าผู้ให้กำเนิดทั้งสอง ทำให้พ่อกับแม่งงว่าลูกชายมาขอขมาทำไม แดนตรีตัดสินใจบอกพ่อกับแม่ว่าเขาจะขอลาบวชตามที่ตั้งใจไว้ พ่อกับแม่อึ้งไปนานพอสมควรกว่าจะพยักหน้ารับรู้แล้วก็ไม่พูดอะไรอีก แดนตรีรู้สึกอึดอัดใจที่เห็นพ่อกับแม่เงียบไป เขารู้ว่าพ่อกับแม่ผิดหวังในตัวเขาแต่เขาก็อยากบวชเหลือเกิน เขาอยากตัดกิเลสอยากตัดกรรมให้สิ้นสุดเพียงชาตินี้ เขาไม่อยากเวียนว่ายตายเกิดอยู่เพื่อแค่ดื่ม กิน เสพสุข และรอให้ถึงวันตายอย่างประมาทซ้ำแล้วซ้ำเล่าเหมือนที่เคยเกิดมาในทุกภพทุกชาติ เขาอยากเป็นสุขอยู่ในดินแดนที่พ้นทุกข์ตลอดกาล แต่ไม่รู้ว่าพอกับแม่จะเข้าใจหรือไม่ ท่านอาจจะคิดว่าเขาอยากบวชเพราะเคร่งศาสนาก็เป็นได้
แดนตรีกระวนกระวายใจจนไม่รู้จะไปปรึกษาใครดี เรื่องแบบนี้ผู้ใหญ่บางคนก็เห็นดีด้วยเพราะชอบในเรื่องธรรมะ แต่บางคนอาจจะไม่เห็นด้วยเพราะเสียดายวิชาความรู้ที่เขาร่ำเรียนมายังไม่ทันได้นำไปใช้ประโยชน์ก็มาด่วนลาบวชไปอยู่ในโลกของพระธรรม เขาตัดสินใจว่าจะไปปรึกษาพระอาจารย์ที่วัดที่เคยไปบวชเณรภาคฤดูร้อนตอนเป็นเด็ก แต่ยังไม่ทันไปวันหนึ่งพ่อกับแม่ก็บอกเขาว่าท่านจะจัดงานบวชให้เขา ทำให้แดนตรีดีใจจนลืมตัวโถมเข้ากอดพ่อกับแม่หอมแก้มท่านพลางพร่ำขอบคุณอย่างสมหวัง ก่อนจะก้มลงกราบแทบเท้าสามครั้งดุจท่านเป็นพระรัตนตรัยประจำบ้าน เหตุการณ์ในวันนั้นทำให้แดนตรีเข้าใจถึงบทบาทของคนที่เป็นพ่อกับแม่ว่าท่านทั้งสองเกิดมาเป็นผู้ให้เสมอไม่ว่าลูกจะต้องการอะไรในสิ่งที่ชอบธรรม และจะคอยป้องปรามหากลูกจะออกนอกลู่นอกทาง หรือคอยป้องกันหากอะไรหรือใครจะมาทำอันตรายแก้วตาดวงใจของท่าน แดนตรีซาบซึ้งในความเสียสละของพ่อกับแม่จนน้ำตาคลอและขอโทษที่เขาไม่สามารถมีหลานให้ท่านอุ้มสมดังปรารถนาได้ พ่อกับแม่ยิ้มแล้วบอกว่าไม่เป็นไร มีอภิชาตบุตรอย่างแดนตรีเพียงคนเดียวพวกท่านก็มีความสุขมากแล้ว ต่อไปจะขอเกาะชายผ้าเหลืองขึ้นสวรรค์กับเขาบ้าง แดนตรีน้ำตาไหลอย่างกลั้นไว้ไม่อยู่แล้วกอดพ่อกับแม่ที่รักมากที่สุดในชีวิตและสัญญากับตนเองว่าจะเก็บคุณงามความดีของท่านทั้งสองไว้กับใจตลอดไป
ในที่สุดแดนตรีก็ได้บวชพระสมดังความตั้งใจ วันโกนผมบวชนาคพ่อกับแม่ตัดผมให้แดนตรีพลางน้ำตาคลอด้วยความปลาบปลื้มใจจนพูดอะไรไม่ออก ป้าเนียนก็เหมือนกัน วันรุ่งขึ้นเพื่อนสนิทของแดนตรีและญาติพี่น้องใกล้ชิดตลอดจนเพื่อนสนิทของพ่อกับแม่ต่างเดินทางไปร่วมแห่นาคเข้าวัดเป็นจำนวนไม่น้อย ขณะที่ตั้งขบวนจะแห่นาคไปที่อุโบสถมีผู้ชายคนหนึ่งรูปร่างกำยำสูงใหญ่เดินฝ่าคนอื่นเข้ามาก้มกราบแทบเท้านาคแล้วบอกว่าจะขออุทิศตนให้นาคขี่คอ พอเห็นหน้าถนัดนาคแดนตรีดีใจจนน้ำตาคลอ
“โอฬาริกท่านก็มาหรือ”
“ขอรับ วันสำคัญเช่นนี้กระผมจะไม่มาได้อย่างไร” โอฬาริกตอบทั้งที่ยังนั่งพนมมืออยู่
“มีใครมาบ้างล่ะ” นาคแดนตรีถามหา
“มีมาหลายตน เอ่อ หลายคนขอรับ” โอฬาริกมองเลยไปทางด้านหลังนาค
นาคแดนตรีมองตามไปก็เห็นโอฬาร สิงหะ ฆรณี กันทา และจะกละ กับใครอีกคนหรือตนที่เขาไม่รู้จักแต่ดูรูปงามสง่าสดใสมาก เขาทั้งหลายเหล่านั้นยืนปะปนอยู่กับหมู่ญาติที่มาร่วมแห่นาค พวกเขาแต่งกายด้วยชุดผ้าไหมเนื้อละเอียดสวยสดงดงามรวมทั้งโอฬาริกด้วย ยักษ์ทุกตนน้อมไหว้นาคซึ่งนาคก็รับไหว้ด้วยความยินดี แต่พอมองหาใครบางคนไม่เห็นนาคก็อดรู้สึกน้อยใจไม่ได้ แล้วรีบปัดความเศร้าหมองทิ้งไปอย่างรวดเร็วบอกกับตนเองว่าเขาคงไม่มาเพราะอาจจะติดภารกิจอยู่ที่ไหนสักแห่งในจักรวาลนี้หรือจักรวาลอื่น
โอฬาริกหันหลังให้นาคขึ้นขี่คอ นาคนั่งพนมมือสง่างามอยู่บนพาหนะคือยักษ์ซึ่งพานาคแห่เคลื่อนไปจนถึงอุโบสถที่จะใช้อุปสมบท พ่อ แม่ ป้าเนียน ญาติ และยักษ์แปลงกายเป็นมนุษย์ทั้งหลายจับชายผ้านาคส่งเข้าโบสถ์ พระอุปัชฌาย์ทำพิธีอุปสมบทและตั้งชื่อพระบวชใหม่ว่า พระปุณณภพภิญโญ หมายถึงผู้มีภพสมบูรณ์ยิ่ง
วันรุ่งขึ้นพระปุณณภพภิญโญออกบิณฑบาตโปรดสัตว์ตามกิจของสงฆ์ พ่อกับแม่และป้าเนียนก็มารอใส่บาตรที่หน้าวัดด้วย ถัดไปเป็นหมู่ยักษ์แปลงกายเป็นมนุษย์มาร่วมทำบุญตักบาตรเหมือนกัน รวมทั้งผู้ชายแปลกหน้าที่พระปุณณภพภิญโญหรือพระแดนตรีไม่รู้จักด้วย เมื่อให้พรแด่ผู้ใจบุญทั้งหลายแล้วพระนวกะก็เดินบิณฑบาตต่อไปด้วยจริยวัตรอันสงบ สง่างาม และน่าเลื่อมใสจนก่อเกิดความศรัทธาแก่ผู้พบเห็นแม้ว่าจะเป็นพระบวชใหม่ก็ตาม
สายวันเดียวกันนั้นขณะที่พระนวกะกำลังกวาดใบไม้และสิ่งสกปรกอยู่ที่ลานวัด หมู่ยักษ์แปลงกายเป็นมนุษย์ทั้งหลายก็พากันเดินเข้ามาหาในมือมีผ้าไตรมาคนละชุด กระทำอัญชุลีแล้วแจ้งความประสงค์ว่าจะขอถวายผ้าไตรแด่พระนวกะ พระปุณณภพภิญโญหรืออีกชื่อหนึ่งคือพระแดนตรีเดินนำผู้มีจิตศรัทธาไปยังกุฏิกราบพระรัตนตรัยด้วยท่าเบญจางคประดิษฐ์แล้วหยิบผ้าอังสะห่มเฉวียงบ่าก่อนจะนั่งขัดสมาธิแล้วรับผ้าไตรจากผู้ประสงค์จะทำบุญ
เริ่มจากโอฬาร สิงหะ โอฬาริก จะกละ ฆรณี กันทรา จนกระทั่งถึงยักษ์แปลกหน้าซึ่งเป็นลำดับสุดท้าย แต่ก่อนจะถวายผ้าไตรแด่พระนวกะ ผู้ที่เป็นลำดับสุดท้ายกล่าวขึ้นว่า
“กระผมก็มาขอรับท่าน มิใช่ว่าไม่มาอย่างที่ท่านนึก”
พระแดนตรีเกิดความปลาบปลื้มปีติยินดีเป็นล้นพ้น เทพตรัสวินเองหรือนี่ โอ เขาช่างงามสง่าสมเป็นชุติเทพผู้ยิ่งใหญ่ หน้าตาหล่อเหลาหมดจดดูผ่องใส ผิวพรรณวรรณะดูแตกต่างจากเหล่ายักษ์โดยสิ้นเชิง อะไรหนอทำให้นึกไม่ถึงว่าเขาคือเทพพิทักษ์ผู้มีจิตใจดีงาม
เทพตรัสวินยิ้มเหมือนจะขวยเขินในความคิดชื่นชมของพระนวกะ พระแดนตรียิ้มอิ่มเอิบอยู่บนใบหน้าแล้วรับผ้าไตรจากเทพตรัสวิน
เทพพิทักษ์และเหล่ายักษ์ต่างกระทำอัญชุลีเมื่อพระนวกะให้ศีลให้พร
“ท่านสบายดีหรือครับ” พระนวกะถามขึ้นหลังจากเสร็จสิ้นกิจของสงฆ์แล้ว เหตุที่ต้องทักถามเช่นนั้นเพราะท่านไม่ได้เจอเทพตรัสวินนานหลายเดือนแล้ว
“สบายดีขอรับ ท่านได้บวชสมปรารถนาแล้วพวกกระผมจึงมาถวายผ้าไตรเพื่อร่วมอนุโมทนาบุญกับพระสงฆ์ที่จะสำเร็จอรหันต์ในภพนี้”
“ยังไม่รู้เลยว่าจะสำเร็จอรหันต์จริงหรือเปล่า แต่ก็ตั้งความหวังไว้เช่นนั้น” พระแดนตรีถ่อมตน
“ถ้าท่านตั้งใจปฏิบัติให้จริงจังย่อมถึงแน่นอนขอรับ” เทพตรัสวินกล่าวเป็นนัยพยากรณ์
“ผมก็ตั้งใจเช่นนั้นจึงได้ขออนุญาตพ่อกับแม่มาบวช” พระแดนตรีปรารภ
“ท่านทำในสิ่งที่ถูกต้องแล้วขอรับ เมื่อครั้งที่ท่านเกิดเป็นเทพบุตรแดนตรีท่านก็ได้ตั้งจิตอธิษฐานเอาไว้ว่าถ้าได้กลับมาเกิดเป็นมนุษย์อีกครั้งท่านจะออกบวชจนกว่าจะสำเร็จเป็นพระอรหันต์ บัดนี้ท่านก็ได้ทำอย่างที่ท่านตั้งจิตอธิษฐานเอาไว้แล้ว ขอให้ท่านบำเพ็ญเพียรต่อไปอย่าลดละ อย่าท้อแท้ ต่อสู้กับกิเลสมารให้ถึงที่สุดไม่ต้องเสียดายชีวิตเหมือนที่เด็กชายแดนตรีเคยทำมาแล้วเมื่อครั้งที่ยอมสละชีวิตให้จอมปีศาจเพื่อหยุดยั้งความชั่วไม่ให้เจริญ กระผมจะขอเป็นกำลังใจให้ท่านและจะอยู่เคียงข้างท่านตลอดไปและตลอดกาล ท่านอย่าได้กังวลไปเลยขอรับ” เทพตรัสวินกล่าว
“ขอบคุณในความหวังดี ผมมีกำลังใจขึ้นเยอะเลยครับ และขอขอบคุณบรรดายักษ์ทั้งหลายที่มาร่วมกันทำบุญในวันนี้ พวกท่านมีน้ำใจงามกันทุกตน” พระปุณณภพภิญโญพนมมือแล้วกล่าวว่า “ผมขออัญเชิญอำนาจคุณพระศรีรัตนตรัยจงช่วยดลบันดาลให้พวกท่านจงมีแต่ความสุขความเจริญ อายุยืนยาว ห่างไกลจากสิ่งชั่วร้ายทั้งหลายทั้งปวง นับต่อแต่นี้ไปขอให้ทั้งโลกมนุษย์และโลกทิพย์จงมีแต่ความสงบสุข แคล้วคลาดปลอดภัยจากภัยพิบัติทั้งหลายทั้งปวง...สุขทุกทิพาราตรีกาลเทอญ”
“อนุโมทนาสาธุ”
เทพพิทักษ์และยักษ์ทั้งหลายพนมมือพร้อมกับกล่าวสาธุการพระปุณณภพภิญโญซึ่งจะสำเร็จพระอรหันต์ในระยะเวลาอันใกล้ที่จะมาถึงในภพนี้อย่างแน่นอน
สุขทุกทิพาราตรีกาล

จบบริบูรณ์

แดนตรีเด็กชายผู้มีบุญฤทธิ์ บทที่ 24

2009-05-18T22:13:00.000-07:00

บทที่ 24 จอมทัพพิชิตมาร

“พ่อครับ...แม่ครับ” แดนตรีเรียกผู้ให้กำเนิดด้วยหัวใจที่ปวดร้าวหวั่นไหว
พ่อกับแม่ของเขาไม่มีสติจึงไม่ได้ยินที่เด็กชายเรียก
แดนตรีกัดฟันแน่น มือที่กำดาบเกร็งจนสั่น เหงื่อเม็ดใหญ่ผุดขึ้นที่ขมับ ท่าทางเครียดจัด
เทพพิทักษ์ก็คิดไม่ถึงว่าจอมปีศาจจะใช้ไม้นี้
“ถ้าเจ้าฆ่าข้า ข้าก็จะฆ่าพ่อกับแม่ของเจ้าด้วยเช่นกัน เอาซีถ้าเจ้าคิดว่าเจ้าทำได้ล่ะก็ ฆ่าข้าเลย” จอมปีศาจท้าพลางหัวเราะเยาะคู่ต่อสู้อย่างเป็นต่อ
แดนตรีตกอยู่ในฐานะลำบากใจ จะปล่อยจอมปีศาจไปก็ไม่ได้ จะใช้ดาบพิชิตมารฆ่ามันก็ไม่ได้อีก ไม่เช่นนั้นพ่อกับแม่ของเขาก็จะพลอยได้รับอันตรายไปด้วย
เขาจะทำอย่างไรดี
“ถ้าไม่อยากให้พ่อกับแม่ของเจ้าตายเก็บดาบเสียแล้วส่งมันมาให้ข้า” จอมปีศาจขู่
แดนตรีเก็บดาบพิชิตมารเข้าฝักโดยไม่ลังเลแล้วจะปลดดาบออกจากหลัง เขาสูญเสียปู่กับย่าไปสองคนแล้วเขาไม่อยากเสียพ่อกับแม่ที่รักยิ่งไปอีก ไม่มีอะไรต้องลังเลเลยถ้าการยอมแพ้ของเขาจะทำให้พ่อกับแม่อยู่รอด
“ช้าก่อน!” เทพพิทักษ์ร้องบอก
แดนตรีชะงัก
เทพพิทักษ์ล้วงมือทะลุเข้าไปท้องตนเองแล้วหยิบผลึกแก้วมีจุดสีแดงอยู่ตรงกลางขนาดเท่ากำปั้นออกมา รอบจุดสีแดงในผลึกมีรัศมีสีชมพูเต้นเข้าออกอยู่โดยรอบ
ปีศาจเมฆน้ำแข็งตกตะลึงจนเกร็งไปทั้งร่าง หน้าตาเสียขวัญอย่างเห็นได้ชัด
“ผลึกดวงจิตของข้า เจ้าไปเอามาได้อย่างไร” จอมปีศาจอยากจะเข้าไปชิงเอาผลึกดวงจิตคืนมาใจจะขาด
“จอมเทพบดีแนะนำให้ข้าไปเอาผลึกดวงจิตของเจ้ามาจากที่ซ่อน ข้าเสียเวลาหาอยู่ตั้งนานกว่าจะเจอ” เทพตรัสวินเป็นต่อขึ้นมาบ้าง
“เจ้า!” เหงื่อผุดขึ้นบนใบหน้าของจอมปีศาจราวกับหยดน้ำฝนที่เกาะอยู่บนกระจกติดฟิล์มกรองแสง
“ข้ามีข้อแลกเปลี่ยนถ้าเจ้าปล่อยตัวประกันออกมาข้าจะคืนผลึกดวงจิตให้เจ้า” เทพตรัสวินต่อรอง
“ก็ได้” มันไม่ลังเลแม้แต่น้อย ถ่มตัวประกันออกมาจากปากพุ่งใส่เทพพิทักษ์
เทพผู้มีปัญญาฉลาดขว้างผลึกดวงจิตของจอมปีศาจขึ้นไปบนฟ้าก่อนจะรับร่างมนุษย์ไร้สติสองคนไว้ด้วยมือคนละข้าง แล้วตะโกนบอกแดนตรีว่า
“แดนตรีจัดการมันเลย”
แดนตรีชักดาบพิชิตมารออกจากฝักเหาะตามจอมปีศาจขึ้นไปบนฟ้าแล้วฟันใส่ร่างของมันก่อนที่มือกระดูกคดงอของจอมปีศาจจะเอื้อมถึงผลึกดวงจิต
ฉับ!
เพียงดาบเดียวร่างของจอมปีศาจเมฆน้ำแข็งก็ขาดออกจากกันเป็นสองท่อนแล่งจากบนลงล่าง
แดนตรีไม่รอช้าเหาะขึ้นไปหมายจะฟันผลึกดวงจิตของจอมปีศาจให้สิ้นสูญ แต่ปีศาจชั่วยังไม่ยอมตายง่าย ๆ ยื่นมือขึ้นไปจับขาของเด็กชายไว้ทั้งที่มีเหลือแค่ครึ่งซีก มันรวบรวมพลังขัดขวางให้ถึงที่สุดไม่ยอมให้เด็กชายทำลายผลึกดวงจิตของมันได้
แดนตรีใช้ดาบฟันแขนของจอมปีศาจฤทธิ์มากจนขาดสะบั้นเหมือนฟันเถาวัลย์ที่เลื้อยขึ้นมาพันแข้งพันขา แล้วเหาะตามผลึกดวงจิตของจอมปีศาจที่ลอยหนีไปจนทันในที่สุด
เขาเงื้อดาบฟันใส่ผลึกดวงจิตของปีศาจเมฆน้ำแข็งสุดแรงจนผลึกดวงจิตแตกกระจายพร้อมกับเสียงร้องโหยหวนของปีศาจเมฆน้ำแข็งดังขึ้นก้องฟ้า
“อย่า! กรี๊ดดดดดดดดด”
ท้องฟ้าคำรนคำรามสนั่นหวั่นไหวอยู่พักหนึ่งก็เงียบไป พร้อมกันนั้นอีกมิติหนึ่งมนตร์ดำของจอมปีศาจเมฆน้ำแข็งก็พลันสลายไปจากท้องฟ้า ความสดใสกลับคืนมาบนความสูญเสียและย่อยยับอันเกิดจากน้ำมือจอมปีศาจอหังการ
ร่างของปีศาจเมฆน้ำแข็งแตกสลายไปพร้อมกับผลึกดวงจิตของมันจนไม่เหลือซากให้เห็น แดนตรีหายใจแรงอยู่กลางอากาศ ยังไม่ทันหายเหนื่อยเสียงเทพตรัสวินก็ร้องเตือนมาว่า
“แดนตรีมาเถอะเราต้องลงไปช่วยพวกยักษ์ปราบพวกผีดิบพวกมันมีมากเหลือเกิน”
“พ่อกับแม่ผมล่ะครับ” เด็กชายถามทันทีเพราะไม่เห็นพ่อกับแม่อยู่กับเทพตรัสวิน
“ข้านำไปซ่อนไว้ในที่ปลอดภัยแล้วตามข้ามา” เทพพิทักษ์บอกแล้วเหาะลงไปช่วยยักษ์ทำลายพวกผีดิบ
แดนตรีเหาะตามลงไปใช้ดาบพิชิตมารฆ่าพวกผีดิบด้วยท่วงท่าคล่องแคล่วอย่างผู้ชำนาญการใช้ดาบ เพลงดาบเคลื่อนไหวแต่ละครั้งปลิดชีพผีดิบได้หลายตน บางครั้งเสียบครั้งเดียวทะลุร่างผีดิบถึงสามหรือสี่ตนเป็นอย่างต่ำ บางครั้งฟันฉับเดียวผีดิบตายไปเป็นสิบก็มี แต่ยิ่งสู้พวกมันก็ยิ่งรุมเข้ามาแดนตรีเห็นว่าขืนสู้กันอยู่อย่างนี้ไม่รู้ว่ากี่วันจึงจะปราบพวกผีดิบได้หมด เด็กชายจึงร้องบอกโอฬาริกว่า
“โอฬาริกบอกให้พวกยักษ์เหาะขึ้นไปบนฟ้า ผมจะใช้พลังดาบพิชิตมารสังหารพวกผีดิบ”
“ได้เลยเจ้านาย” โอฬาริกตะโกนตอบแล้วร้องบอกให้ยักษ์ทุกตนเหาะขึ้นไปบนฟ้า “กองทัพยักษ์เหาะขึ้นไปบนฟ้าให้หมดทุกตน บอกต่อ ๆ กันไปด้วย”
เสียงร้องตะโกนบอกต่อกันเป็นทอดจนยักษ์ทุกตนเหาะขึ้นไปกระจายอยู่เต็มท้องฟ้ารวมทั้งเทพพิทักษ์ด้วย
มีเพียงแดนตรีคนเดียวที่ยืนอยู่ท่ามกลางกองทัพผีดิบนับล้าน เขากำด้ามดาบไว้ระดับศีรษะชี้ปลายดาบลงพื้น รวมรวบสมาธิให้เป็นหนึ่งเดียวแล้วแทงดาบลงบนดินพร้อมกับปล่อยพลังทำลายล้างมหาศาลออกไป
“พลังแสงสังหาร!”
พลังทำลายล้างจากดาบพิชิตมารพุ่งลงสู่พื้นดินแล่นกระจายออกไปเป็นวงกว้าง เกิดระเบิดขึ้นสนั่นหวั่นไหวท่ามกลางบรรดาผีดิบที่ไม่มีฤทธิ์ พวกมันไม่สามารถเหาะเหินเดินอากาศได้จึงถูกพลังสังหารจากดาบพิชิตมารทำลายไปพร้อมกัน เหล่าผีดิบนอนตายเกลื่อนกลาดทับถมกันเต็มพื้นที่เป็นบริเวณกว้าง
แดนตรียืนหอบอยู่ท่ามกลางความย่อยยับของจอมปีศาจและบริวาร มองซากศพด้วยความรันทดหดหู่ แม้ว่าพวกเขาจะเป็นผีดิบร้ายกาจแต่ครั้งหนึ่งพวกเขาก็เคยเป็นเพื่อนมนุษย์ที่เคยอาศัยอยู่ร่วมโลกใบเดียวกัน เด็กชายรู้สึกเศร้าใจและสงสารคนเหล่านั้น เขาคงจะยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางความเศร้าหมองต่อไปอีกนานหากไม่ได้ยินเสียงไชโยโห่ร้องของพวกยักษ์นับแสนตนที่ลอยอยู่เต็มท้องฟ้า
“ไชโย พวกเราชนะแล้ว จอมทัพตัวน้อยของเราพิชิตมารได้หมดแล้ว” โอฬาริกตะโกนอยู่ท่ามกลางเสียงโห่ร้องดังกึกก้อง
“โอ ช่างเป็นดาบวิเศษอะไรเช่นนี้” โอฬารพึมพำด้วยความตื่นตะลึง
“พลังสังหารช่างร้ายแรงนัก” สิงหะนึกสะท้าน
“ข้าก็เพิ่งจะเคยเห็นอานุภาพของดาบพิชิตมารเต็มตาเป็นครั้งแรก” เทพตรัสวินทึ่ง
“พลังของดาบพิชิตมารปล่อยออกมาเพียงครั้งเดียวฆ่าพวกผีดิบตายไปเป็นล้าน” ฆรณีไม่อยากจะเชื่อถึงแม้จะได้เห็นกับตาแล้วก็ตาม
“โอ ข้ากลัวอานุภาพดาบเล่มนี้เหลือเกิน” กันทราหวั่นไหว
“ขออย่าให้ข้าต้องเจอกับดาบเล่มนี้อีกเลย” จะกละกลัวเกรงพลังสังหาร
แดนตรีเงยหน้าขึ้นยิ้มให้กับยักษามิตรทุกตน แล้วโอฬาริกก็เหาะลงมายกเด็กชายขึ้นขี่คอก่อนจะพาจอมทัพตัวน้อยเหาะแห่ไปในท่ามกลางเหล่ายักษ์ทหารหาญ เสียงสรรเสริญวีระบุรุษตัวน้อยดังกระหึ่มก้องฟ้า
“แดนตรีผู้วิเศษ...วีระบุรุษตัวน้อย...จอมทัพพิชิตมาร”
เสียงสรรเสริญเกริกฟ้าสร้างความฮึกเหิมให้เกิดขึ้นกับเด็กชายจนลืมความเศร้าหมองเมื่อสักครู่ เขากลายเป็นผู้นำชัยชนะมาสู่กองทัพยักษาธรรมอันเกรียงไกร และนับจากวันนั้นเป็นต้นมาดินแดนอสุระก็เล่าขานถึงแดนตรีผู้วิเศษกับดาบพิชิตมารเป็นตำนานสืบไปตลอดกาลนาน
โอฬารสั่งจัดงานเฉลิมฉลองครั้งยิ่งใหญ่ขึ้นทันที เพื่อฉลองชัยชนะและเป็นการแสดงน้ำใจขอบคุณสิงหะกับพรรคพวกที่นำกำลังยักษ์ฝ่ายวิหิงสาห้าหมื่นตนมาช่วยรบในครั้งนี้
เรื่องนี้เป็นปริศนาคาใจแดนตรีจนเมื่อมีโอกาสเขาจึงได้ถามโอฬารว่าทำไมยักษ์ฝ่ายวิหิงสาซึ่งเป็นศัตรูกับยักษ์ฝ่ายอหิงสาจึงมาช่วยรบในครั้งนี้ โอฬารบอกว่าเป็นแผนการเจรจาของเทพตรัสวินที่ไปขอร้องให้สิงหะช่วยรบกับพวกผีดิบ โดยเสนอว่าถ้าสิงหะยอมร่วมรบกับพวกอหิงสาไม่ว่าแพ้หรือชนะเทพตรัสวินจะจัดส่งเครื่องบรรณาการเป็นเนื้อสัตว์ให้ทุกปีจนครบสิบปี พวกเห็นแก่กินก็เลยยอมตกลง ครั้นแดนตรีหันไปถามเทพตรัสวินว่าเขาจะเอาเนื้อสัตว์มากมายมาจากไหนเพื่อส่งเป็นเครื่องบรรณาการให้ยักษ์ฝ่ายวิหิงสาเป็นเวลาถึงสิบปี เทพตรัสวินกล่าวเป็นนัยว่าเรื่องนี้นางยักษ์ฆรณีช่วยเขาได้ เมื่อเด็กชายหันไปถามนางยักษ์ฆรณีว่าจะช่วยเทพตรัสวินได้อย่างไร นางยักษ์ก็ตอบว่าช่วยเหมือนอย่างที่เคยทำพิซซาให้เด็กชายกิน เพียงเท่านี้เด็กชายก็ร้องอ๋อ พลางนึกในใจว่าเทพตรัสวินนี่เหลี่ยมจัดไม่เบา คิดจะเอาเนื้อสัตว์จริงที่ตายธรรมชาติผสมกับเนื้อสัตว์เจส่งเป็นบรรณาการให้สิงหะกับพรรคพวก และฝีมือทำเนื้อสัตว์เทียมของนางยักษ์ฆรณีก็ยอดเยี่ยมเหมือนเนื้อสัตว์จริงไม่ผิดเพี้ยนที่แดนตรีรู้เพราะเขาเคยกินมาแล้ว
แดนตรีถามเทพตรัสวินว่าเขาไปเอาผลึกดวงจิตของปีศาจเมฆน้ำแข็งมาจากไหน เทพตรัสวินเล่าว่าจอมเทพบดีชี้ทางให้เขาไปตามหาผลึกดวงจิตของปีศาจเมฆน้ำแข็งที่ดาวน้ำแข็ง แต่ไม่สามารถระบุลงไปได้ว่ามันซ่อนผลึกดวงจิตไว้จุดใดบนดาวน้ำแข็ง ดังนั้นเทพตรัสวินจึงต้องเสียเวลาหาอยู่หลายวันกว่าจะค้นพบว่าปีศาจเมฆน้ำแข็งซ่อนผลึกดวงจิตไว้ใต้ภูเขาน้ำแข็งลูกหนึ่ง เขาต้องระเบิดภูเขาลูกนั้นออกจึงสามารถลงไปเอาผลึกดวงจิตของมันขึ้นมาได้
เทพตรัสวินตำหนิเด็กชายว่าใจร้อนเกินไปที่แอบหลบหนีไปยังโลกมนุษย์เพียงลำพังไม่รอให้เขากลับมาก่อน เด็กชายสำนึกในความผิดของตนเองและกล่าวขอโทษเทพตรัสวินที่ทำให้ท่านไม่พอใจ เทพตรัสวินบอกว่าไม่ใช่ว่าเขาไม่พอใจแต่เขาเป็นห่วงเด็กชายต่างหากเล่า ทำให้แดนตรียิ้มปลื้มจนแก้มแทบปริ
แดนตรีถามเทพตรัสวินว่าพ่อกับแม่ของเขาอยู่ที่ไหน เทพตรัสวินจึงแหวกท้องให้ดูแดนตรีเห็นพ่อกับแม่นอนหลับอยู่ในท้องของเทพตรัสวินแล้วก็อดหัวเราะไม่ได้ เพราะนึกขันว่าเทพตรัสวินช่างหาที่ซ่อนได้ไม่ต่างจากปีศาจเมฆน้ำแข็งเลย
เด็กชายอยากให้พ่อกับแม่ออกมาร่วมงานฉลองชัยชนะของเขากับพวกยักษ์ด้วย แต่เทพตรัสวินไม่เห็นด้วยเพราะเกรงว่าพ่อกับแม่ของเขาอาจจะตกใจจนช็อกตายไปเสียก่อน และยังบอกว่าให้เก็บร่างของคนทั้งสองไว้ในท้องของท่านนี่แหละปลอดภัยดี ปล่อยให้พลังเทพชำระล้างพลังปีศาจออกจากกายให้หมดสิ้น เมื่อกลับถึงโลกมนุษย์พวกเขาจะได้แข็งแรงและไม่เสียสติ
วันหนึ่งขณะที่นอกปราสาทยังอยู่ในช่วงงานฉลองชัย แดนตรีมานึกทบทวนว่าดาบพิชิตมารนั้นมีพลังวิเศษก็จริงอยู่ แต่ถ้านำติดตัวกลับไปยังโลกมนุษย์เขาอาจพลั้งเผลอทำให้เพื่อนมนุษย์ตาบอดไปครึ่งค่อนโลกก็เป็นได้ ถึงแม้ว่าเขาจะรักดาบพิชิตมารมาก รักและอาลัยอย่างที่ไม่เคยรักอะไรเท่านี้มาก่อน ทว่าเขาคงจะนำดาบกลับไปบ้านด้วยไม่ได้
ดังนั้นเขาจึงขอฝากดาบพิชิตมารไว้กับเทพตรัสวินและอนุญาตให้เทพตรัสวินนำไปใช้ปราบมารหรือปีศาจที่ดื้อรั้นได้ เทพตรัสวินบอกว่าจะรักษาดาบไว้ให้เขาเป็นอย่างดีเขาไม่ต้องเป็นห่วง แดนตรีจึงเบาใจเรื่องดาบพิชิตมารลง
เด็กชายคืนหน้ากากแก้ววิเศษกับย่ามวิเศษให้เทพตรัสวินแต่เขาบอกให้เด็กชายเก็บไว้เป็นที่ระลึกซึ่งทำให้เด็กชายดีใจมาก มีอีกเรื่องหนึ่งที่แดนตรีเคยสงสัยมานานแต่ไม่กล้าขอให้เทพตรัสวินเฉลย จนแล้วจนรอดเขาก็ไม่กล้าเอ่ยปากจนกระทั่งต้องจากกัน
เทพตรัสวินกับโอฬาริกไปส่งแดนตรีกับพ่อและแม่ที่หลับอยู่ในท้องของเทพตรัสวินจนถึงบ้านพักที่กรุงเทพฯ และอยู่ช่วยจัดการธุระบางอย่างให้โดยเทพตรัสวินช่วยลบความทรงจำบางส่วนของพ่อกับแม่ออกไป และเรียกรถยนต์ซึ่งอยู่ในค่ายบรรเทาสาธารณะภัยที่จังหวัดหนึ่งในแถบชายแดนภาคใต้ขึ้นมาให้ และตรวจสอบดูฤทธิ์ปีศาจในตัวเด็กชายว่ายังมีตกค้างอยู่อีกหรือไม่ ปรากฏว่าทั้งสัญลักษณ์แห่งเทพและดวงตราปีศาจที่ฝ่ามือหายไปตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่ทราบแดนตรีไม่ทันสังเกต หลังจากนั้นเด็กชายได้มอบดาบพิชิตมารให้กับเทพตรัสวินช่วยรักษาไว้ก่อนที่เทพพิทักษ์กับยักษ์โอฬาริกจะจากไป
หลังจากพ่อกับแม่ของเขาฟื้นขึ้นมาทั้งสองมีอาการมึนงงและคิดอะไรไม่ออกเหมือนคนความจำเสื่อม แดนตรีไม่กล้าเล่าอะไรให้พ่อกับแม่ฟังนอกจากเรื่องที่คุณปู่กับคุณย่าเสีย พ่อกับแม่ตกใจมากโดยเฉพาะพ่อถึงกับร้องไห้เลย แดนตรีบอกว่าตอนนี้ศพของคุณปู่กับคุณย่าถูกฝังอยู่บนเชิงเขาไม่ไกลจากบ้านของท่านนัก พ่อกับแม่จะพาแดนตรีไปที่ฝังศพของคุณปู่กับคุณย่าทันที แต่แดนตรีบอกว่ายังไปไม่ได้เพราะตอนนี้น้ำท่วมทั่วประเทศ พ่อกับแม่ของเขายิ่งงวยงงกันใหญ่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตนเองและคิดอะไรไม่ออก
จนกระทั่งเวลาผ่านไประดับน้ำลดลงประเทศเริ่มกลับเข้าสู่สภาวะปกติ พ่อกลับไปทำงานที่โรงพยาบาลเหมือนเดิม ข่าวสารบ้านเมืองเริ่มเคลื่อนไหวพ่อกับแม่ของเขาดูข่าวแล้วก็ค่อนข้างงงกับข่าวการหายไปอย่างลึกลับของบรรดาผีดิบที่เคยออกอาละวาด แต่แดนตรีทำไม่รู้ไม่ชี้
ในที่สุดพ่อกับแม่และแดนตรีก็ได้ไปจัดการศพของคุณปู่คุณย่าโดยตั้งบำเพ็ญกุศลไว้ที่วัดสามวันจึงเผา ป้าเนียนไปพักอยู่กับญาติระหว่างรอทางการมาช่วยซ่อมแซมบ้านของคุณปู่คุณย่าที่พังลงเพราะถูกพายุลูกเห็บถล่มอันเกิดจากฝีมือของปีศาจเมฆน้ำแข็ง ส่วนผีเรือนก็กลับไปเฝ้าเรือนให้เหมือนเดิม
หลังจากนั้นโรงเรียนของแดนตรีก็เปิดเทอม เด็กชายไปเรียนหนังสืออย่างมีความสุขทว่าเรื่องราวการผจญภัยต่างมิติยังติดตรึงอยู่ในความทรงจำไม่มีวันลืมเลือน ทุกครั้งที่เขาสวดมนตร์ภาวนาสมาธิเขาจะอุทิศบุญกุศลให้กับเจ้ากรรมนายเวร คุณปู่คุณย่า เทพตรัสวิน โอฬาริก ยักษ์ในแดนอสุระ เจ้าหญิงนางฟ้า กัมมัญญ์ นาคี-นาคา และคันธมาลี ตลอดจนเหล่าผีดิบทั้งหลายด้วย
ทุกวันนี้เขายังเก็บเสื้อตัวเบา รองเท้าไม่ลื่นหลุด เชือกตะขอเขากวาง หน้ากากแก้ววิเศษไว้ในย่ามวิเศษและเก็บย่ามวิเศษไว้ในกล่องเป็นอย่างดีโดยที่พ่อกับแม่ไม่มีวันรู้ว่าสิ่งของเหล่านั้นมีคุณสมบัติวิเศษเพียงใด ถ้าท่านเห็นเขาก็จะบอกว่าเป็นแค่ของเล่นที่เขาสะสมไว้ก็เท่านั้นเอง พ่อจำไม่ได้หรอกว่าเคยซื้อของเล่นอะไรให้เขาบ้าง แต่แม่ความจำดีกว่าพ่อถึงกระนั้นแม่ก็ไม่ค่อยมีเวลามาสนใจของเล่นอันแสนรกของเขา
เมื่อใดที่แดนตรีนึกถึงเรื่องราวการผจญภัยที่แสนสนุกตื่นเต้นและอันตรายกึ่งชวนฝันเขาก็จะเอากล่องเก็บของที่ระลึกจากต่างมิติออกมาดู
เทพตรัสวินยังคงทำหน้าที่เทพพิทักษ์อย่างแข็งขัน เขาออกปราบปรามเหล่าปีศาจร้ายไปทั่วจักรวาล บางทีอาจต้องไปไกลถึงจักรวาลอื่นด้วย แต่บางครั้งเขาก็แอบมาคุยกับแดนตรีในฝัน บางครั้งก็พาไปเที่ยวที่ดาวดวงอื่นเหาะคุยกันไปอย่างสนุกสนาน
มีบางสิ่งบางอย่างยังค้างคาใจแดนตรีอยู่จนทุกวันนี้นั่นก็คือเขาอยากเห็นใบหน้าที่แท้จริงของเทพตรัสวิน แต่จนแล้วจนรอดแดนตรีก็ไม่กล้าขอให้เทพตรัสวินเปิดเผย
ทุกคืนเมื่อมองขึ้นไปบนฟ้านอกหน้าต่างเด็กชายจะเห็นหน้ากากเหล็กสีเงินปรากฏอยู่ท่ามกลางท้องฟ้าที่มีดาวดารดาษ หน้ากากที่ไม่เคยเปิดเผยโฉมหน้าที่แท้จริงของเทพพิทักษ์ผู้กล้าหาญซึ่งเป็นวีระบุรุษหนึ่งเดียวในดวงใจของแดนตรี
เทพพิทักษ์ตรัสวิน...เทพอัศวินของแดนตรี

แดนตรีเด็กชายผู้มีบุญฤทธิ์ บทที่ 23

2009-05-18T22:12:00.000-07:00

บทที่ 23 สงครามอมนุษย์

หลังจากฝังศพคุณปู่คุณย่าแล้วอาศัยจังหวะที่ป้าเนียนเผลอ แดนตรีก็แอบเหาะขึ้นฟ้าไปทันทีเพราะไม่อยากเสียเวลาอีกต่อไป ก่อนจากมาเขาได้ฝากผีเรือนให้ช่วยดูแลป้าเนียนด้วย ซึ่งเธอก็รับปากว่าจะไม่ไปไหนและจะอยู่ดูแลป้าเนียนจนกว่าจะได้กลับบ้านหรือมีญาติมารับ
แดนตรีอธิษฐานจิตขอให้ดาบพาเขาไปหาจอมปีศาจเมฆน้ำแข็งให้เร็วที่สุด ร่างของเด็กชายหายไปในอากาศแล้วปรากฏขึ้นตรงหน้าจอมปีศาจเมฆน้ำแข็ง
จอมปีศาจนั่ง ๆ นอน ๆ อย่างสบายอกสบายใจอยู่บนก้อนเมฆสีขาวลอยอยู่เหนือพื้นเมฆสีดำฉ่ำ คอยบงการให้เมฆดำปล่อยน้ำฝนลงไปบนโลกมนุษย์ไม่ให้ขาดสาย พอเห็นเด็กชายผู้มีบุญฤทธิ์ปรากฏตัวขึ้นกะทันหันมันก็ตกใจจนกระโดดออกไปลอยตัวอยู่กลางอากาศ
“เด็กชายผู้มีบุญฤทธิ์เจ้าบังอาจมากที่กล้าบุกมาหาข้า” แม้ว่าจอมปีศาจเมฆน้ำแข็งจะหวั่นเกรงพลังดาบพิชิตมารแต่ก็แสร้งทำเสียงขู่กลบเกลื่อน
“ผมมาดีครับจะมาขอเจรจากับท่าน” แดนตรีพูดอ่อนน้อม บัดนี้เขาไม่มีความเกรงกลัวจอมปีศาจชั่วแม้แต่น้อย
จอมปีศาจเมฆน้ำแข็งมองอย่างระแวดระวัง
“เจ้าจะมาเจรจาอะไรกับข้า”
“ผมจะมาขอร้องให้ท่านหยุดสร้างความเดือดร้อนให้กับผู้บริสุทธิ์ ถ้าท่านต้องการชีวิตของผม ผมก็ยินดีที่จะสละชีวิตให้ท่าน”
จอมปีศาจเมฆน้ำแข็งหรี่ตามองเด็กชาย
“เจ้าพูดจริงรึ”
“ผมพูดจริงเสมอ”
“ข้าไม่เชื่อ เจ้าจะหลอกล่อให้ข้าตายใจแล้วจะฆ่าข้าด้วยดาบพิชิตมารใช่ไหม”
“ท่านก็รู้ว่าพลังสังหารของดาบพิชิตมารมีอานุภาพมาก เพียงผมชักดาบออกมานิดเดียวแสงจากดาบจะส่องไปไกลถึงครึ่งโลก มนุษย์หรือสัตว์ที่เห็นแสงแห่งดาบพิชิตมารจะตาบอดทันที ผมไม่ประสงค์ให้เป็นเช่นนั้น ผมทนเห็นเพื่อนมนุษย์เดือดร้อนจากการกระทำของท่านต่อไปไม่ไหว จึงมาเสนอข้อแลกเปลี่ยนให้ท่านพิจารณา”
“ข้อแลกเปลี่ยนอะไร” ปีศาจเมฆน้ำแข็งหยั่งเชิง
“ผมยอมเสียสละชีวิตตัวเองเพื่อแลกกับชีวิตของเพื่อนมนุษย์ร่วมชาติ แต่มีข้อแม้ว่าถ้าท่านได้ชีวิตของผมแล้วท่านจะต้องหยุดการกระทำอันชั่วช้าทุกอย่าง” แดนตรีตอบอย่างเด็ดเดี่ยว
“มากไป” จอมปีศาจสะแหยะปากอย่างดูแคลน
“ท่านไม่มีทางเลือก” แดนตรีจ้องจอมปีศาจด้วยแววตาเด็ดเดี่ยวและไม่มีทีท่าว่าจะตกเป็นรองแต่อย่างใด “ถ้าท่านต้องการชีวิตของผม ผมก็ยินดีจะสละชีวิตให้ท่านแต่ต้องแลกกับความสงบสุขของเพื่อนมนุษย์ทั้งโลก ท่านจะต้องสัญญาว่าจะไม่สร้างความเดือดร้อนให้พวกเขาอีก ไม่เช่นนั้นต่อให้ท่านได้ชีวิตของผมไปวิญญาณของผมก็จะกลับมาพร้อมกับดาบพิชิตมารเพื่อทำลายท่านเช่นกัน หรือถ้าท่านคิดจะทำให้ผมเป็นผีดิบแล้วคิดจะบิดพลิ้วภายหลังดาบพิชิตมารจะฆ่าเราทั้งสองพร้อมกันทันที”
“เจ้า!” ปีศาจเมฆน้ำแข็งกำมือแน่น
“เห็นไหมว่าท่านไม่มีทางเลือก มีอยู่ทางเดียวคือท่านต้องยอมรับข้อเสนอของผม” แดนตรีกดดันอีกฝ่ายให้ยอมรับข้อเสนอ
“ไหนเมื่อกี้เจ้าบอกว่าไม่อยากทำให้เพื่อนมนุษย์ต้องตาบอดเพราะแสงดาบอย่างไรล่ะ แล้วทำไมถึงได้บอกว่าจะสั่งให้ดาบฆ่าเราทั้งสองพร้อมกัน เจ้าไม่มีวันฆ่าข้าได้ถ้าเจ้าไม่ยอมชักดาบออกมา” จอมปีศาจคิดว่าตนเองฉลาดกว่า ช่างไม่รู้เลยว่าความฉลาดที่มันคิดเทียบไม่ได้เลยกับความกล้าหาญของเด็กน้อย
“ถ้าไม่มีทางเลือกผมคงต้องยอมปล่อยให้เพื่อนมนุษย์ตาบอดไปบางส่วนดีกว่าปล่อยให้ท่านเสพกิเลสจนกลายเป็นผีดิบไปหมดทั้งโลก” แดนตรีคิดใคร่ครวญมาดีแล้ว
“เจ้า!” จอมปีศาจคำรามด้วยความโกรธ
“ท่านจะสัญญาหรือไม่” แดนตรีคาดคั้น
“ข้าไม่สัญญาและข้าก็จะฆ่าเจ้าด้วย” ปีศาจเมฆน้ำแข็งเหาะไปตะตบคอเด็กชายด้วยมือข้างเดียว ทว่ามันต้องรีบถอนมือออกสะบัดเร่าเพราะร้อนมือเหมือนจับถูกถ่านแดงฉาน
“ท่านทำอะไรผมไม่ได้หรอกถ้าผมไม่อนุญาต พลังจากดาบพิชิตมารจะปกป้องผมจากสิ่งชั่วร้ายทั้งหลาย ผมจะอนุญาตให้ท่านฆ่าผมได้ก็ต่อเมื่อท่านสัญญากับผมก่อนว่าท่านจะหยุดสร้างเวรกับเพื่อนมนุษย์ของผม” แดนตรีไม่เกรงกลัวต่อจอมปีศาจชั่วช้า
“ถ้าข้าฆ่าเจ้าแล้วดาบพิชิตมารจะฆ่าข้าหรือไม่” จอมปีศาจเริ่มหวั่นไหว
“ถ้าผมสั่งไม่ให้ฆ่าดาบก็จะไม่ฆ่าท่าน” แดนตรีแน่ใจว่าดาบพิชิตมารจะเชื่อฟังเขา
“ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็สั่งเลยสิ” ปีศาจเมฆน้ำแข็งตวาดมันโกรธที่เด็กชายทำให้มือของมันเจ็บ
“ผมตั้งจิตอธิษฐานสั่งดาบมาเรียบร้อยแล้ว เพราะผมเชื่อว่าคนไม่มีสัจจะอย่างท่านคงไม่คิดจะรักษาสัญญาอย่างแน่นอน ทีนี้ท่านจะให้สัญญาได้หรือยัง” แดนตรีพิสูจน์ให้จอมปีศาจเห็นแล้วว่าเขาเป็นเด็กชายผู้มีบุญฤทธิ์ตัวจริงที่ความชั่วจะเข้าไม่ถึงถ้าเขาไม่เปิดประตูให้
“ข้าไม่สัญญา” จอมปีศาจเกรงว่าตนเองจะสูญเสียพลังปีศาจ ถ้าเป็นอย่างนั้นก็เท่ากับว่ามันจะใช้ฤทธิ์ทำตามใจตัวเองไม่ได้อีกต่อไปซึ่งมันคงทนไม่ได้
ปีศาจเมฆน้ำแข็งร่ายมือสร้างพลังทำลายล้างก่อนจะซัดพลังลูกใหญ่ใส่เด็กชาย หมายจะให้โดนครั้งเดียวแล้วตายทันที แดนตรีเหยียดแขนออกใช้มือวาดเป็นวงกลมสร้างกำแพงแก้วป้องกันภัยล้อมรอบตัว แสงแห่งพลังทำลายล้างจึงกระจายออกไปเมื่อกระทบถูกเกราะแก้ว
จอมปีศาจยังไม่ยอมรามือมันพยายามทุกวิถีทางที่จะฆ่าเด็กชายให้ได้ ทั้งใช้ลูกไฟ พายุลูกเห็บ พายุก้อนหิน อาวุธแหลมคม หรือแม่แต่กระบองยักษ์ มันก็ไม่สามารถทำลายเกราะแก้วลงได้ทั้งที่เด็กชายไม่ได้ตอบโต้อะไรเลย
มันไม่ต้องการให้แดนตรีมีชีวิตอยู่เพราะเกรงว่าวันหนึ่งเด็กชายผู้มีบุญฤทธิ์อาจใช้ดาบพิชิตมารสังหารมัน ถึงแม้มันจะเป็นวิญญาณที่ห่อหุ้มด้วยบาปหนาแต่มันก็กลัวตายเป็นเหมือนกัน
กลัวว่าตนเองจะไม่มีฤทธิ์ ไม่มีอำนาจ ไม่มีบริวาร ไม่มีความสำคัญ และไม่มีอะไรหล่อเลี้ยงวิญญาณอันว้าเหว่ของตนเอง
มันจึงต้องการกำจัดทุกอย่างที่จะมีอำนาจอยู่เหนือมัน โดยเฉพาะเด็กชายผู้มีบุญฤทธิ์คนนี้ซึ่งบัดนี้ทำให้มันกลัวในบุญฤทธิ์จนรามือไม่ได้อย่างเด็ดขาด
มันดิ้นรนจะทำลายผู้อื่นจนตนเองสูญเสียพลังไปมหาศาลโดยไม่รู้ตัว ทำให้ฝนเริ่มซาและเมฆดำก็เริ่มคลี่คลาย มันเห็นท่าไม่ดีเกรงว่าตนเองจะต้องเป็นฝ่ายปราชัยจึงเอ่ยปากยอมสัญญาในที่สุด
“ก็ได้ ข้าให้สัญญา”
“สัญญาว่าจะไม่ทำให้เพื่อนมนุษย์เดือดร้อนจากการกระทำอันชั่วร้ายของท่าน” แดนตรีทวนสัญญาให้ฟังและต้องการให้จอมปีศาจพูดตาม แต่มันคงกลัวจึงทำโกรธกลบเกลื่อน
“ข้าให้สัญญาแล้วเจ้าอย่าเรื่องมากออกมาให้ข้าฆ่าเสียที” มันตวาดพลางหอบหน้าตาซีดเซียว
“ก็ได้ ผมถือว่าท่านได้ให้สัจจะต่อหน้าดาบพิชิตมารแล้ว ดาบรับรู้แล้วและจะไม่ยอมให้ท่านบิดพลิ้วเด็ดขาด ถ้าท่านผิดสัญญาดาบจะสังหารท่านให้ตายพร้อมกับผมทันที ท่านมั่นใจแล้วหรือยัง” แดนตรีเตือนเป็นครั้งสุดท้าย
“ข้าให้สัญญาอะไรก็ได้ตามแต่เจ้าจะนึก” จอมปีศาจยอมอ่อนข้อและคิดว่าไม่เป็นไรค่อยหาทางแก้ไขทีหลัง
แดนตรีถอนใจพลางนึกลาพ่อกับแม่อยู่ในใจก่อนจะบันดาลให้เกราะแก้วป้องกันภัยหายไป ทันที่เกราะแก้วหายไปปีศาจเมฆน้ำแข็งก็พุ่งเข้าตะปบคอเด็กชายผู้มีบุญฤทธิ์ไว้แน่นทั้งสองมือแล้วบีบเค้นอย่างแรง
มันทั้งกลัวและเคืองแค้นไปพร้อมกัน กลัวว่าเด็กชายจะมีโอกาสชักดาบออกมาสังหารมัน และแค้นที่จอมปีศาจอย่างมันไม่สามารถเอาชนะเด็กชายตัวกระจิริดได้
แดนตรีอ้าปากกว้างตาเหลือกและหายใจไม่ออก ขาดิ้นไปมาบนอากาศแต่ไม่คิดจะต่อสู้ เขายอมอุทิศชีวิตเพื่อหยุดยั้งความชั่วร้ายถวายแด่พระพุทธเจ้าไปแล้ว จะไม่ขอหลีกลี้จากอุ้งมือปีศาจไปเพราะความกลัวตายเด็ดขาด
ในช่วงเวลาที่สติเลื่อนลอยเขาเห็นใบหน้าอันน่าเกลียดน่ากลัวของจอมปีศาจสะแหยะยิ้มอย่างผู้มีชัย ทว่าทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียงดังเหมือนผ้าแล่ง
“แควก!”
ใบหน้าแข็งกระด้างและโหดเหี้ยมของจอมปีศาจอยู่ในอาการตกตะลึงงงงัน ตาไร้แววลึกโหลเบิกโพลงและมือที่บีบคอแดนตรีอยู่นั้นคลายออกจนทำให้อากาศวิ่งผ่านเข้าไปในโพรงจมูกของเด็กชายได้ อาการตกตะลึงตาค้างของจอมปีศาจเป็นอยู่สักครู่ก่อนที่เสียงกรีดร้องอันแหลมสูงจะดังขึ้นอย่างโหยหวน
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด
จอมปีศาจค่อย ๆ หันหลังไปมองผู้ที่ฟันมันจากด้านหลัง เมื่อเห็นว่าเป็นใครมันโกรธจนร่างขยายใหญ่ขึ้นอย่างน่ากลัว ความโกรธผสมกับความเจ็บปวดทำให้มันคุ้มคลั่ง
แดนตรีลอยห่างออกไปตั้งหลักเพราะอ่อนเปลี้ยจากการถูกจอมปีศาจบีบคอเมื่อสักครู่ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเทพตรัสวินพระเอกผู้วิเศษที่คอยคุ้มครองเขาตลอดมา
เทพตรัสวินสู้กับจอมปีศาจในลักษณะยั่วให้มันโกรธมากที่สุด แล้วเหาะไปคว้าแขนแดนตรีพาเหาะหนีไปด้วยความเร็วสูง จอมปีศาจไล่กวดตามไปทันทีเช่นเดียวกัน
“ขอบคุณครับที่มาช่วยผมไว้” แดนตรีบอกเทพตรัสวิน
“อย่าเพิ่งพูดอะไรเลย เราต้องล่อให้มันเข้าไปในประตูมิติให้ได้ก่อน” เทพตรัสวินบอก
“ท่านมีแผนหรือครับ” แดนตรีถามด้วยความตื่นเต้นแกมอยากรู้
“เดี๋ยวเจ้าก็รู้เอง เจ้ารีบเหาะตามข้ามาให้ทันก็แล้วกัน” เทพตรัสวินบอกแล้วปล่อยแขนเด็กชายให้เขาเหาะเอง
“เด็กชายผู้มีบุญฤทธิ์เจ้าตระบัดสัตย์ กลับมาให้ข้าฆ่าเสียดี ๆ” จอมปีศาจร้องด่าพร้อมกับทวงสัญญาอยู่ข้างหลัง
แดนตรีรู้สึกไม่สบายใจ แต่เสียงเทพตรัสวินดังข่มจิตที่กำลังอ่อนไหวขึ้นมาว่า
“ไม่ต้องไปสนใจมัน รีบเข้าไปในประตูมิติก่อน”
เทพตรัสวินไม่เปิดโอกาสให้ถาม เขาเร่งให้เหาะเข้าไปในประตูมิติให้เร็วที่สุด
“เจ้าคิดว่าจะหนีข้าพ้นอย่างนั้นรึ ไม่มีวันเสียหรอก ข้าจะตามไปฆ่าเจ้าทุกหนทุกแห่งไม่ว่าเจ้าจะหนีไปหลบอยู่ที่ใด” จอมปีศาจเมฆน้ำแข็งอาฆาตแค้นพลางไล่ตามอย่างไม่ลดละ
ประตูมิติปรากฏขึ้นเหนือป่าแห่งหนึ่งเทพตรัสวินและแดนตรีเร่งรุดเหาะเข้าไปในประตูมิติ หวังจะล่อให้เจ้าปีศาจร้ายตามเข้าไปซึ่งก็เป็นไปตามแผน
ปีศาจเมฆน้ำแข็งเหาะทะลุเข้าไปในประตูมิติแล้วก็ต้องชะงักค้างอยู่กลางอากาศเมื่อพบว่าตนเองตกอยู่ในวงล้อมของเหล่ายักษ์ทหารหาญกว่าแสนตน อย่าว่าแต่จอมปีศาจจะตกตะลึงเลยแม้แต่แดนตรีก็ยังทึ่งและนึกไม่ถึง
จอมปีศาจเหงื่อตกมันกัดฟันพลางกลอกตาไปมาสีหน้าเครียดจัด แม้ว่ามันจะมีพลังปีศาจสูงแต่การที่จะต้องสู้กับยักษ์ทั้งกองทัพนับแสนตนเพียงลำพังตนเดียวคงจะทำไม่ได้ มันจึงคิดจะหนีออกไปยังโลกมนุษย์ทางประตูมิติที่เหาะเข้ามาเมื่อสักครู่
เพียงแค่จอมปีศาจเมฆน้ำแข็งขยับตน โอฬาร โอฬาริก สิงหะ ฆรณี กันทาและจะกละก็เหาะไปขวางทางจอมปีศาจไว้ทันที มันจึงตกอยู่ในฐานะที่นั่งลำบากจะหนีไปทางไหนก็ถูกล้อมไว้หมด เมื่อเห็นว่าไม่มีทางหนีรอดไปได้อย่างแน่นอน จอมปีศาจจึงส่งกระแสจิตไปเรียกเหล่ากองทัพผีดิบที่อยู่ในโลกมนุษย์ให้เข้ามาช่วยมันทันที
เหล่าผีดิบหลายล้านตนกำลังสนุกกับการไล่ล่าเสพกิเลสมนุษย์อยู่ในเมืองหลวง พอเห็นสัญญาณที่เจ้านายของพวกมันส่งมาจึงพากันชะงักแหงนหน้ามองท้องฟ้าสีดำทะมึน หมอกแห่งความชั่วร้ายพุ่งเข้าครอบงำเมืองทั้งเมือง และเมื่อหมอกควันสีดำจางหายไปบรรดาผีดิบทั้งหมดก็อันตรธานไปจากเมืองหลวงทันที มนุษย์ทั้งหลายต่างพากันงงงันกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนจะวิ่งหาที่หลบภัยกันจ้าละหวั่นเพราะเกรงว่าพวกผีดิบจะกลับมาไล่ล่าพวกเขาอีก
พายุใต้ฝุ่นสีดำลูกใหญ่พัดเข้ามาในประตูมิติทำเอาบรรดายักษ์ทั้งหลายพากันแตกหึ่ง ปีศาจเมฆน้ำแข็งหัวเราะลั่นก่อนจะสั่งให้กองทัพผีดิบของตนจัดการกับพวกยักษ์
“กองทัพผีดิบของข้าจงจัดการกับศัตรูของข้าอย่าให้เหลือ...ฆ่าพวกมันให้หมด!”
กองทัพผีดิบถูกพายุใต้ฝุ่นสลัดออกมาตกกระจายใส่กองทัพยักษ์ บัดนั้นยักษ์ทั้งหลายพร้อมใจกันแปลงกายใหญ่ขึ้นสู้กับกองทัพผีดิบที่มีกำลังมากกว่าหลายเท่า
พวกผีดิบแม้จะตัวเล็กกว่าแต่ก็มีจำนวนมากกว่าพวกมันเกาะอยู่ตามตัวยักษ์ทั้งกัดทั้งข่วนเหมือนมดตะนอยรุมกัดศัตรู ยักษ์หลายตนบาดเจ็บเพราะถูกฟันและเล็บอันแหลมคมของผีดิบกัดและข่วน ทว่าหาทำให้ทหารยักษ์ทั้งหลายกลัวไม่ การกระทำของบรรดาผีดิบกลับสร้างความโกรธให้พวกยักษ์ เมื่อยักษ์โกรธพวกเขาจึงจับผีดิบหักท่อนและฉีกทึ้ง บ้างถูกกระทืบจนจมดิน บ้างถูกกระบองฟาดจนเละ บ้างถูกตบจนแบนคามือ
ขณะที่กองทัพยักษ์และกองทัพผีดิบสู้ตะลุมบอนกันอย่างดุเดือดเลือดพล่าน จอมปีศาจเมฆน้ำแข็งก็ฉวยโอกาสที่ทุกฝ่ายกำลังชุลมุนกันอยู่นั้นเหาะขึ้นฟ้าหมายจะหนีไป แต่เทพตรัสวินกับแดนตรีเหาะตามไปสกัดไว้
“เจ้าไม่มีทางหนีรอดไปได้หรอกปีศาจเมฆน้ำแข็งยอมมอบตัวเสียดีกว่าแล้วตามข้ากลับไปแดนกักกันปีศาจ” เทพตรัสวินให้โอกาสผู้ร้ายกลับใจ
“พวกเจ้าเล่นแผนสกปรกหลอกล่อให้ข้าเข้ามาติดกับดักของพวกเจ้า นี่หรือวิธีต่อสู้ของเทพพิทักษ์ผู้กล้าหาญ ช่างน่าสมเพชนัก คงรู้ตัวล่ะสิว่าสู้ข้าไม่ได้จึงต้องมาอาศัยมือพวกยักษ์สกุลต่ำในแดนอสุระน่าทุเรศที่สุด” จอมปีศาจอหังการ
“สมองกลวง ๆ ของเจ้าคิดได้แค่นั้นเองหรือปีศาจเมฆน้ำแข็ง ถ้าเจ้ายังคิดไม่ออกข้าก็จะบอกให้เอาบุญก่อนที่เจ้าจะตาย การที่ข้าหลอกล่อให้เจ้าเข้ามาในแดนอสุระก็เพราะรู้ดีว่าเมื่อเจ้าเห็นกองทัพยักษ์เจ้าจะต้องเกิดความกลัวจนต้องเรียกบริวารของเจ้าที่กำลังก่อกรรมทำเข็ญอยู่ในโลกมนุษย์ให้เข้ามาช่วย เหตุที่ต้องล่อเจ้ากับบริวารของเจ้าเข้ามาในแดนอสุระก็เพื่อให้แดนตรีสามารถใช้ดาบพิชิตมารได้เต็มที่ และเป็นการหยุดบริวารของเจ้าไม่ให้ก่อกรรมทำเข็ญกับพวกมนุษย์ไปพร้อมกัน ทีนี้รู้หรือยังล่ะว่าข้ากลัวเจ้าจริงหรือไม่” เทพตรัสวินใช้แผนเหนือเมฆซึ่งแม้แต่แดนตรีก็นึกไม่ถึงเหมือนกัน
แดนตรีรู้หน้าที่ของตนไปพร้อมกับปีศาจที่รู้ชะตากรรมของตนเองเช่นกัน เด็กชายเรียกหน้ากากแก้ววิเศษปรากฏขึ้นบนหน้าก่อนจะชักดาบพิชิตมารออกจากฝัก รัศมีดาบพุ่งวาบออกไปไกลจนใครต่อใครตาพร่า กองทัพที่กำลังสู้รบกันอยู่ทั้งสองฝ่ายชะงักหลับตาหลบแสงจ้า บัดนี้แดนอสุระอาบไปด้วยแสงสีขาวจนทุกอย่างดูซีดไปหมด แม้แต่จอมปีศาจเมฆน้ำแข็งก็ยังดูซีดลงไปอย่างเห็นได้ชัดไม่ต่างอะไรกับผ้าขี้ริ้วเก่า ๆ ที่เกือบจะผุอยู่รอมร่อ
เมื่อรัศมีดาบที่ส่งออกไปกลับมารวมอยู่ในดาบอีกครั้งแดนสุระจึงกลับคืนสู่สภาพเดิมกองทัพยักษ์กับกองทัพผีดิบจึงสู้รบกันต่อไป แม้ว่ากองทัพผีดิบจะมีจำนวนหลายล้านตนแต่กองทัพยักษ์นั้นตัวใหญ่และมีพละกำลังมากกว่า ทั้งความเป็นทิพย์ของยักษ์ทำให้พวกเขาไม่ตายเพียงแต่บาดเจ็บเล็กน้อยเท่านั้น แต่บรรดาผีดิบเมื่อถูกทำลายก็กลายเป็นซากศพที่ไม่มีวันฟื้นคืนชีพอีกต่อไป เหล่าบรรดาผีดิบจึงลดจำนวนลงเรื่อย ๆ ถึงกระนั้นผีดิบที่เหลือก็ยังมีอยู่อีกมหาศาล
“แดนตรีจัดการมันเลย” เทพตรัสวินร้องบอก
แดนตรีเงื้อดาบขึ้นสูงหมายจะส่งพลังดาบออกไปสังหารจอมปีศาจ แต่แล้วก็ต้องชะงักพร้อมกับตกใจอย่างแรงเมื่อเห็นจอมปีศาจเจ้าเล่ห์อ้าปากกว้างให้เห็นตัวประกันที่มันอมไว้
“พ่อ แม่!” แดนตรีตกใจที่เห็นผู้ให้กำเนิดทั้งสองตกอยู่ใต้อำนาจของปีศาจ

แดนตรีเด็กชายผู้มีบุญฤทธิ์ บทที่ 22

2009-05-18T22:11:00.000-07:00

บทที่ 22 ยอมสละแล้วซึ่งชีวิต

แดนตรีพาผู้หญิงที่พบโดยบังเอิญเหาะไปตามหาคุณปู่คุณย่าและป้าเนียน แต่เขาไม่รู้ว่าค่ายที่ผู้หญิงคนนั้นพูดหมายถึงค่ายอะไร ครั้นถามเธอก็บอกว่าเป็นค่ายช่วยเหลือผู้ประสบภัยที่ตั้งอยู่ริมถนนหลวงเพราะน้ำยังท่วมไม่ถึง เธอยังบอกทางให้เขาได้อย่างถูกต้องจนทำให้เขาไปถึงค่ายช่วยเหลือผู้ประสบภัยโดยไม่ต้องเสียเวลาค้นหาเอง
ค่ายที่ผู้หญิงที่ไม่รู้จักพูดถึงนั้นไม่เหมือนค่ายสักนิด เพราะมีแค่เพิงมุงง่าย ๆ อยู่ริมถนนสองฝั่ง หลังคาก็ไม่ได้ดิบดีอะไรเป็นแค่ผ้าใบพอบังแดดบังฝนได้เท่านั้น มีผู้คนบ้างนั่งบ้างนอนเรียงกันอยู่บนพื้นปูผ้ายางแต่ก็ไม่ได้ช่วยอะไรมาก ฝนยังคงสาดเข้าไปในเพิงได้อยู่ดี
แดนตรีบันดาลหน้ากากแก้ววิเศษขึ้นมาสวมไว้บนหน้าเพื่อช่วยให้มองเห็นในที่มืดได้ถนัด เดี๋ยวนี้เขาเรียนรู้วิธีเก็บสิ่งของไว้ในที่ที่ต้องการเก็บและเรียกออกมาใช้โดยไม่ต้องหยิบหรือล้วงให้เสียเวลา อาศัยคำแนะนำของเทพตรัสวินและพลังจากดาบพิชิตมารก็ทำให้เขากลายเป็นผู้วิเศษขึ้นมาได้อย่างมหัศจรรย์
หลังจากใส่หน้ากากแก้ววิเศษแล้วแดนตรีสามารถมองเห็นในที่มืดได้คล้ายกับมองในเวลากลางวัน เขาเดินหาคุณปู่คุณย่าและป้าเนียนไปเรื่อย ๆ โดยมีผู้หญิงที่ไม่รู้จักเดินตามมาด้วย
“อยู่แถว ๆ นี้แหละ” ผู้หญิงที่ไม่รู้จักบอกเมื่อเดินไปถึงกลางค่าย
แดนตรีเพ่งมองเกือบจะทุกคนที่ผ่านเข้ามาในสายตาว่าใช่หรือไม่ และแล้วเขาก็เจอเข้าจนได้
“ป้าเนียน” แดนตรีอุทานแล้ววิ่งไปหาป้าเนียน
ป้าเนียนนั่งสั่นอยู่ในผ้าห่มอย่างหมดอาลัยตายอยาก พอได้ยินเสียงคนเรียกเธอก็สะดุ้งตกใจอย่างคนขวัญอ่อน เหตุการณ์ภัยพิบัติที่เกิดขึ้นทำให้เธอประสาทเสีย ครั้นเด็กชายวิ่งเข้ามากอดพลางเรียกชื่อเธอ เธอจึงเบิกตาดูให้ชัด ๆ ท่ามกลางแสงสลัวของตะเกียงเจ้าพายุที่แขวนอยู่บนเสา
“แดน...แดนตรีจริง ๆ ด้วย โอ มาได้อย่างไรลูก แล้วพ่อกับแม่อยู่ไหน” ป้าเนียนกอดเด็กชายด้วยความดีใจพลางมองหาลูกพี่ลูกน้องกับน้องสะใภ้
“เอ่อ ผมมาคนเดียวครับ” เด็กชายตอบเพียงสั้น ๆ และไม่เปิดโอกาสให้ป้าเนียนซักถาม รีบถามขึ้นก่อนว่า “คุณปู่คุณย่าล่ะครับ ได้ข่าวว่าท่านป่วยหนัก”
“แดนรู้ได้อย่างไรว่าคุณปู่คุณย่าป่วยหนัก” ป้าเนียนสงสัย แดนตรีกัดลิ้นตนเองแต่ยังไม่ทันตอบอะไรป้าเนียนก็พูดขึ้นก่อนว่า “ใช่ คุณปู่คุณย่าป่วยหนักเห็นหมอบอกว่าปอดชื้น ตอนนี้หมอแยกคนป่วยไปพักไว้ในเต็นท์แถวท้ายค่าย อาการของท่านทรง ๆ ทรุด ๆ ท่าทางจะไม่รอดแน่แดนเอ๊ย”
“โธ่ คุณปู่คุณย่า” แดนตรีน้ำตาคลอ
“ไป ป้าจะพาไปเยี่ยม นี่ป้าก็เพิ่งกลับมาจากดูแลท่าน ทางการส่งหมอมาดูคนป่วยวันเว้นวันแต่เขาอยู่ได้ไม่นานก็ต้องไปช่วยเหลือที่อื่นต่อ ทิ้งไว้แต่ทหารสามสี่คนคอยดูแลความสงบเรียบร้อยเท่านั้น” ป้าเนียนเดินกะโผลกกะเผลกออกจากเต็นท์เก็บผ้าห่มที่ค่อนข้างชื้นไว้บนกล่องกระดาษเพื่อไม่ให้เปียกน้ำ ยอมเอาตัวตากฝนเดินจูงมือหลานชายไปที่เต็นท์ทหารหลังค่อนข้างใหญ่แต่มิดชิดกว่าเพิงที่สร้างอยู่สองข้างทาง ป้าเนียนอธิบายว่า “เต็นท์คนป่วยจะมิดชิดหน่อย ส่วนคนที่ยังพอช่วยเหลือตัวเองได้เขาให้พักที่เพิงเพราะเต็นท์เอาไว้ให้คนป่วยนอนพักหลบฝน”
ป้าเนียนจูงมือแดนตรีเข้าไปในเต็นท์อย่างคุ้นเคยโดยไม่ขออนุญาตใครเพราะไม่มีใครอยู่แถวนั้น พวกทหารที่ป้าพูดถึงอาจจะกำลังพักผ่อนอยู่ในเต็นท์ใดเต็นท์หนึ่งก็อาจเป็นได้
ภายในเต็นท์มีตะเกียงเจ้าพายุดวงหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะเตี้ย ๆ ซึ่งมีอยู่เพียงตัวเดียว สภาพภายในเต็นท์ดูดีกว่าที่แดนตรีคิด เพราะคนป่วยนอนเรียงกันอยู่บนที่นอนบาง ๆ ซึ่งปูอยู่บนผ้ายางกันน้ำ แยกเป็นสองฝั่งเว้นทางเดินตรงกลางไว้
ป้าเนียนจูงมือหลานชายเดินผ่านคนป่วยคนแล้วคนเล่าเข้าไปด้านในสุดซึ่งคุณปู่กับคุณย่านอนคู่กันอยู่
“คุณปู่คุณย่าครับ” แดนตรีโผลงซบอกคุณปู่ก่อนจะหันไปซบกอดคุณย่าพลางน้ำตาไหลอย่างกลั้นไม่อยู่ แต่กระจกแก้ววิเศษก็แห้งโดยฉับพลันไม่เก็บน้ำตาขังไว้แม้แน่น้อย ทำให้เด็กชายมองเห็นสภาพผ่ายผอมของคุณปูคุณย่าอย่างชัดเจน แต่ดูท่านจะไม่ได้ทุกข์ร้อนกับสังขารสักเท่าใดนัก นอนสงบนิ่งเหมือนอยู่ในสมาธิด้วยกันทั้งคู่ เมื่อรู้ว่าใครมาเยี่ยมท่านก็ดีใจและยิ้มให้หลานรัก
แดนตรีนั่งอยู่ตรงกลางระหว่างคุณปู่กับคุณย่าและจับมือท่านไว้คนละข้าง
“แดน...แดน” คุณปู่คุณย่าพยายามจะเรียกชื่อเขาแต่เสียงแหบพร่าฟังเหมือนเสียงกระซิบ
“คุณปู่คุณย่าอดทนหน่อยนะครับ ผมจะต้องพาคุณปู่คุณย่าไปรักษาในที่ที่ดีกว่านี้ให้ได้” แดนตรีให้กำลังใจคุณปู่คุณย่า
“ไม่ต้องห่วงปู่กับย่า...ห่วงตัวเองเถอะ” คุณปู่พูดเสียงแหบคล้ายไม่มีแรง
“พ่อกับแม่ของเจ้ามาด้วยหรือเปล่า” คุณย่าฝืนสังขารถามทั้งที่ไม่มีแรงเหมือนกัน
“ไม่ได้มาครับ ผมมาคนเดียว” แดนตรีพูดพลางนึกว่าจะตอบอย่างไรดีถ้าคุณปู่คุณย่าถามถึงพ่อกับแม่อีก
“มาคนเดียวหรือ...เนียนพาใครมาด้วยล่ะ” คุณปู่ถามพลางมองไปที่ป้าเนียนกับใครที่ยืนอยู่ด้านข้าง
ป้าเนียนทำหน้าเหลอพลางใจไม่ดีพูดเสียงติดจะห้วนกลบเกลื่อนความกลัวว่า
“ฉันจะมากับใครล่ะลุง ฉันก็มากับหลานน่ะสิ”
“ผู้หญิง...คนนั้น...ใคร” คุณย่าถามอีกคน
“ไม่มี” ป้าเนียนยืนขนลุกขุนพองทำท่าเหลียววอกแวก
แดนตรีแปลกใจว่ามีคนยืนอยู่ข้าง ๆ ทั้งคนทำไมป้าเนียนถึงบอกว่าไม่มีใคร
“ฉันเป็นผู้ที่พาหลานของคุณปู่กับคุณย่ามาเองจ้ะ” ผู้หญิงที่ไม่รู้จักตอบ
แดนตรียิ้มให้เธอพลางนึกขอบคุณอยู่ในใจที่เธอช่วยแก้ไขสถานการณ์ให้
ปู่กับย่าจึงพยักหน้ารับรู้ แต่ป้าเนียนทนยืนอยู่คนเดียวไม่ไหวเพราะรู้สึกเย็นหลังวังเวงอย่างไรชอบกล จึงก้าวพรวดเข้าไปนั่งอยู่ด้านหลังของหลานชายพลางเหลียวดูอะไรก็ไม่ทราบ
“แดน...ปู่กับย่าคงไม่รอดแล้ว” คุณปู่พูด
“ต้องรอดสิครับคุณปู่ ต้องรอดทั้งสองคนเลย” แดนตรีพูดกลบเกลื่อนความกลัวของตนเอง เขาไม่อยากจะคิดเลยว่าจะต้องมาเสียท่านทั้งสองไปในช่วงเวลาสถานการณ์เลวร้ายเช่นนี้ คุณปู่จะพูดอะไรต่อแต่แดนตรีไม่อยากฟัง ทว่าเสียงของผู้หญิงที่ไม่รู้จักทำให้แดนตรีต้องสงบใจลง
“ฟังท่าน”
“แดน...ดูไว้นะ...นี่คือสังขารที่ไม่เที่ยง...” คุณปู่หยุดพักเหนื่อยพลางหายใจทางปาก
คุณย่าเสริมว่า
“เราไม่กลัวตายหรอกแดน...ทุกคนเกิดมาแล้วก็ต้องตาย”
“เมื่อมีเกิดก็ต้องมีแก่...เจ็บ...แล้วก็ตายในที่สุด” คุณปู่สอนธรรมะ
“เหมือนที่พระพุทธองค์...ทรงสอนไว้ไม่มีผิด” คุณย่าพูดเว้นจังหวะหายใจแม้จะเหนื่อยแต่ก็อยากพูด
“อย่ากลัวที่จะยอมรับความจริงในธรรมะเรื่องนี้” คุณปู่เตือนสติหลานชาย
“ปล่อยวางแล้วใจจะเป็นสุข” คุณย่าบอก
“อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา” คุณปู่พูด
“ไม่มีอะไรเที่ยงแท้แน่นอน...สังขารเป็นที่ก่อทุกข์ตั้งแต่เกิด...” คุณย่าพูดไม่ทันจบก็เหนื่อยเสียก่อน คุณปู่จึงพูดต่อว่า
“ต้องปล่อยวางอย่าไปยึดถือว่ามีตัวตน”
“มีที่จะสุขได้ตลอดไป...คือจิตที่บริสุทธิ์เท่านั้น” คุณย่าพูด
“ปู่กับย่าปลงแล้ว ได้เจอหลานในวันนี้...นับว่าโชคดี...ยังพอได้ล่ำลากันบ้าง” คุณปู่พูด
“ปู่กับย่าก็จะได้ไปเสียที เรารอเจ้ามานานแล้ว” คุณย่าบอก
“คุณย่า...” แดนตรีคราง
“กายนี้เป็นเพียงร่างที่ผุแล้ว เราไม่อยากอยู่ในไม้ผุอีกต่อไป” คุณปู่บอก
“เรายินดีที่จะสละมันทิ้งแล้ว เจ้าจงดูเอาไว้เป็นเครื่องเตือนใจ” คุณย่าบอก
“อย่าหลงคิดว่าจะอยู่นาน...เร่งสั่งสมบุญบารมีให้มาก ๆ” คุณปู่สั่ง
“และอย่าอาลัยสังขาร มันไม่มีอะไรดีสักอย่าง” คุณย่าสอน
“ปู่จะสวดมนตร์แล้วนะหลาน” คุณปู่หลับตาทำใจสงบนิ่ง
“ย่าก็จะสวดมนต์เหมือนกัน” คุณย่าบอกก่อนจะหลับตาสงบนิ่งไปอีกคน
คุณปู่คุณย่าหายใจแผ่วลงทุกที แดนตรีถอดหน้ากากแก้ววิเศษเก็บไว้ในย่ามปล่อยให้น้ำตาไหลพรากอย่างเงียบเชียบ เขาก้มลงกราบบนตัวคุณปู่และคุณย่า แม้คุณปู่คุณย่าจะสอนให้เข้าใจถึงธรรมชาติของสรรพสัตว์ว่ามีเกิดก็ต้องมีแก่ มีเจ็บ และมีตายในที่สุด ไม่มีใครหนีพ้น เพราะฉะนั้นอย่าดิ้นรนหนีความจริง แต่ให้เร่งสั่งสมบุญบารมีเพื่อจะได้ละสังขารอันไม่เที่ยงที่มีแต่ความทุกข์ไปอย่างมีความสุข ให้เตรียมตัวเตรียมใจให้พร้อมก่อนที่จะตาย ตายอย่างมีสติพึงระลึกอยู่เสมอว่าจะตายแล้ว เมื่อถึงเวลาไปก็จะได้ไปอย่างสงบ เหมือนที่คุณปู่คุณย่าอุทิศสังขารของท่านเป็นเครื่องสอนเตือนใจบุตรหลาน ไม่ให้อาลัยกับกองกิเลสที่ท่านจะทิ้งไปในไม่ช้านี้
ป้าเนียนนั่งร้องไห้สะอึกสะอื้นเหมือนคนขาดที่พึ่ง แต่แดนตรีกลับนั่งแผ่เมตตาให้คุณปู่คุณย่าขอให้ท่านทั้งสองไปสูแดนทิพย์โสภาและเสวยสุขอยู่บนสวรรค์ ที่ซึ่งเขาเคยไปสัมผัสมาแล้วว่าวิเศษล้นแม้ว่าจะเป็นแค่แดนอสุระก็ตาม แต่แดนตรีเชื่อว่าคุณปู่กับคุณย่าจะต้องได้อยู่สูงกว่านั้น เพราะตั้งแต่แดนตรีโตมาก็เห็นท่านหมั่นทำบุญทำทานและปฏิบัติธรรมมาตลอด เขาเชื่อว่าท่านทั้งสองจะไม่ตกนรกอย่างแน่นอน
บรรยากาศภายในเต็นท์เงียบขรึมซึมเศร้ามีเพียงป้าเนียนเท่านั้นที่นั่งสะอึกเพราะแรงสะอื้นอยู่เป็นพัก ๆ แดนตรีรู้ว่าตนเองเข้าสมาธิแผ่เมตตาอยู่นานมากกว่าจะได้ยินเสียงของผู้หญิงที่ไม่รู้จักซึ่งเขาไม่ได้สนใจเธออีกเลยนับตั้งแต่ได้พบกับคุณปู่คุณย่า เธอพูดขึ้นว่า
“ท่านหมดอายุขัยแล้ว”
แดนตรีลืมตาขึ้นมองคุณปู่คุณย่าซึ่งนอนสงบนิ่ง บัดนี้ร่างชราทั้งสองไม่มีแม้แต่ลมหายใจแผ่วผิว ท่านสละแล้วซึ่งชีวิตเพื่อยืนยันสัจธรรมที่ไม่บิดเบือน
“ป้าเนียนครับ คุณปู่คุณย่าสิ้นแล้ว” แดนตรีบอกป้าเนียนอย่างสงบ แต่ป้าเนียนกลับทำใจไม่ได้ รีบคลานเข้าไปเขย่าร่างคุณปู่คุณย่าพลางร้องเรียกอยู่สักครู่ก่อนจะยกมือปิดหน้าตนเองร้องไห้อย่างหนัก เสียงครางฮือ ๆ ของป้าเนียนทำให้เด็กชายรู้สึกเวทนา
ในขณะที่ป้าเนียนนั่งร้องไห้เสียใจในการจากไปของญาติผู้ใหญ่ที่เคารพรัก แดนตรีกลับเห็นคุณปู่คุณย่ายืนยิ้มอยู่ข้างผู้หญิงที่ไม่รู้จัก ก่อนจะพากันเดินทะลุเต็นท์ออกไปหาผู้ที่มารอรับดวงวิญญาณ แดนตรีวิ่งตามออกไปดูที่หน้าเต็นท์ทันได้เห็นเพียงแค่กลุ่มดวงไฟสว่างนวลพุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้าเท่านั้น
เด็กชายกลับเข้าไปในเต็นท์ชวนป้าเนียนไปหาทหารเพื่อแจ้งข่าวการเสียชีวิตของคุณปู่คุณย่า นายทหารสามคนเข้าไปดูศพแล้วคนหนึ่งก็กลับไปส่งข่าวผ่านวิทยุสื่อสาร ทหารคนหนึ่งห่มผ้าให้ร่างที่ไม่มีลมหายใจเพียงแค่คอ ทำให้ดูเหมือนว่าเป็นแค่็็คนนอนหลับธรรมดาเพื่อไม่ให้คนป่วยคนอื่นกลัว
ทหารคนหนึ่งแจ้งแก่ป้าเนียนว่าพวกเขาส่งข่าวไปที่ศูนย์แล้ว พรุ่งนี้เช้าทางศูนย์คงจะส่งแพทย์มาชันสูตรศพเพื่อยืนยันว่าคุณปู่คุณย่าของแดนตรีตายเพราะป่วยตายไม่ได้ถูกใครฆาตกรรม หลังจากนั้นคงต้องหาที่ฝังไว้ก่อนเพราะประเทศเกิดภัยพิบัติอย่างนี้คงจะทำพิธีทางศาสนายังไม่ได้ ป้าเนียนได้แต่ส่ายหน้าไม่รับรู้อะไรทั้งสิ้น แดนตรีจึงพูดกับนายทหารแทน เขาบอกว่าเขาเข้าใจและขอให้ทหารช่วยฝังศพคุณปู่กับคุณย่าของเขาไว้บนที่ดอนเพื่อว่าหลังน้ำลดพวกเขาจะได้มาขุดเอาศพไปทำพิธีทางศาสนา นายทหารสองนายถึงกับอึ้งที่เด็กชายอายุเพียงเจ็ดขวบพูดจาฉาดฉานเป็นผู้ใหญ่เกินวัย
คืนนั้นแดนตรีไปนอนที่เพิงกับป้าเนียน แต่คนที่นอนคือป้าเนียน เธอนอนร้องไห้จนหลับไป ส่วนแดนตรีนั่งคุยอยู่กับผู้หญิงที่ไม่รู้จัก
“เอาล่ะ คุณบอกผมมาได้แล้วว่าคุณเป็นใคร” คราวนี้แดนตรีพูดอย่างผู้มีอำนาจในตนเอง
“ฉันเป็นผีเรือนอยู่ในบ้านคุณปู่คุณย่ามาตั้งแต่ท่านปลูกเรือนหอกันเมื่อหลายสิบปีก่อน”
แดนตรีเข้าใจทันทีแต่ไม่นึกกลัว ความทรงจำบางอย่างผุดขึ้นมา...ตอนที่เข้าไปในแดนอสุระครั้งแรกเทพตรัสวินเคยบอกว่าท่านฝากให้ผีเรือนที่บ้านคุณปู่คุณย่าคอยรับโทรศัพท์ของพ่อกับแม่แทนเขา และคอยแก้ไขเหตุการณ์เฉพาะหน้าเวลาที่พ่อกับแม่โทร.มาหาเขาที่บ้านคุณปู่คุณย่า ซึ่งก็น่าจะเป็นผีเรือนตนเดียวกันคงไม่ผิด
“ท่านเข้าใจถูกต้องแล้ว” ผีเรือนบอกแม้ว่าเด็กชายจะยังไม่ได้พูดอะไรเลย แล้วแถลงเสริมว่า “เวลาพ่อกับแม่ของท่านโทร.มา ฉันก็แปลงเสียงเป็นท่านคอยโต้ตอบให้พ่อกับแม่ของท่านคลายสงสัย และคอยกำกับดูแลคุณปู่คุณย่ากับป้าเนียนไม่ให้เผลอบอกความจริงไป ทำให้ฉันสนุกที่ได้มีอะไรทำ ว่าแต่ท่านไม่กลัวฉันรึ” ผีเรือนถาม
“ไม่กลัว” แดนตรีตอบ
“จิตของท่านกล้าแข็งขึ้นมาก พลังของท่านก็มากขึ้นด้วย ฉันสัมผัสได้” ผีเรือนชำเลืองมองด้ามดาบที่ล้ำไหล่เด็กชายขึ้นมาทางด้านหลัง เขาสะพายดาบไว้ตลอดเวลา
“ก็คงจะจริงอย่างที่คุณพูด ผมไม่นึกกลัวคุณเลย ผมกลับสงสารคุณด้วยซ้ำที่ต้องมาพลอยลำบากเพราะผมเป็นต้นเหตุ” แดนตรีรู้สึกสลดใจ
“ไม่ใช่ความผิดของท่าน อย่าโทษตนเอง จิตที่คิดอาฆาตถึงเราจะไม่ได้ทำอะไรให้ใครเดือดร้อนเขาก็นึกอาฆาตเอาเองได้ เพราะจิตของเขาสกปรกสะสมแต่เรื่องโกรธแค้น ใครทำอะไรไม่ถูกใจก็พาลโกรธเขาไปหมด โทษใครไม่ได้ก็ต้องหาที่ลงให้ได้สักคนหรือสักอย่างหนึ่ง เพื่อที่ว่าความรุ่มร้อนที่โหมอยู่ในใจจะได้เบาบางลง แล้วก็หลอกตนเองต่อไปว่าตนเองเป็นฝ่ายถูก ใครที่ทำอะไรไม่ถูกใจก็ต้องเป็นฝ่ายผิดในสายตาของเขาอยู่ร่ำไป ถ้าเราไปรับเอาโทษของเขามาก็เท่ากับเราปล่อยให้อารมณ์ของอีกฝ่ายมาอยู่เหนือจิตใจของเรา มีแต่จะทำให้เราหมดกำลังใจที่จะทำความดี” ผีเรือนสอน
แดนตรีค่อยยิ้มออก
“ขอบคุณครับที่ช่วยพูดเตือนสติผม จริงอย่างที่คุณพูดผมไม่เคยทำอะไรให้ปีศาจเมฆน้ำแข็งเดือดร้อน แต่เขาก็มาโกรธผมว่าผมเป็นต้นเหตุทำให้เขาไม่มีความสุข เพราะเขาหวาดระแวงว่าจะมีคนที่เหนือกว่ามาปราบ”
“ท่านคิดได้ท่านมีสติ ฉันนับถือคนดีและมีสติ” ผีเรือนยกย่องเด็กชายผู้มีบุญฤทธิ์ “หลังจากฝังศพคุณปู่คุณย่าแล้วท่านจะทำอย่างไรต่อไป”
“ผมจะไปตามหาปีศาจเมฆน้ำแข็ง ผมจะไปขอร้องให้เขาหยุดสร้างความเดือดร้อนให้คนทั้งประเทศ” แดนตรีพูดหนักแน่น
“เขาจะยอมหรือ” ผีเรือนกังวลว่าอีกฝ่ายจะไม่ยอมเชื่อฟัง
“ถ้ามีข้อแลกเปลี่ยนเขาอาจจะยอม” เด็กชายมีสีหน้าเคร่งขรึมเกินวัย
“ท่านจะเอาอะไรไปแลกเปลี่ยน” ผีเรือนถามและมองไม่เห็นว่าเด็กชายตัวกระจิริดจะมีของมีค่าอะไรไปต่อรองกับจอมปีศาจที่โหดร้าย
“ผมจะเอาชีวิตเข้าแลก” เด็กชายตัดสินใจเด็ดเดี่ยว
“ท่าน!” ผีเรือนตกใจ
“ตอนที่ผมมาถึงโลกมนุษย์ใหม่ ๆ ผมรู้สึกกลัวไปหมด ผมไม่ได้กลัวปีศาจเมฆน้ำแข็ง แต่ผมกลัวว่าผมจะไม่ได้เจอหน้าคนที่ผมรัก ไม่ว่าจะเป็นพ่อ แม่ คุณปู่ คุณย่า คุณตา คุณยาย แต่ยังไม่ทันข้ามคืนผมก็ต้องจากคนที่ผมรักไปถึงสองคนในเวลาเดียวกัน ผมเกือบจะตั้งสติไม่อยู่แต่คุณปู่คุณย่าก็พูดให้ผมได้คิด ไม่อย่างนั้นผมคงมีสภาพไม่ต่างจากป้าเนียน” เด็กชายหันไปมองญาติผู้ใหญ่ที่นอนหลับไปทั้งน้ำตาเพราะความเศร้าโศกเสียใจที่สูญเสียญาติผู้ใหญ่ที่รักและเคารพไปอย่างกะทันหัน “ผมเห็นความเด็ดเดี่ยวและความมั่นคงในสติของคุณปู่คุณย่า ทำให้ผมเข้าใจว่าความตายไม่ใช่สิ่งน่ากลัวเลย ถ้าเรามีสติพร้อมที่จะตายโดยไม่ประมาท ความตายจะไม่ทำให้เราหวั่นไหวจนลมหายใจเฮือกสุดท้าย ผมจึงมาได้คิดว่าในเมื่อปีศาจเมฆน้ำแข็งมันโกรธแค้นผมให้มันฆ่าผมคนเดียวดีกว่าปล่อยให้มันทำร้ายคนทั้งประเทศ”
“แล้วจะได้ประโยชน์อะไร” ผีเรือนถาม
“ไม่ได้ประโยชน์ แต่ดีกว่าปล่อยให้มันโกรธผมแล้วไปลงที่คนบริสุทธิ์อีกหลายสิบล้านคน มันไม่ยุติธรรมกับพวกเขา” แดนตรีสงสารคนเหล่านั้น
“ท่านก็มีของวิเศษทำไมไม่ใช้ให้เป็นประโยชน์” ผีเรือนถามพลางจ้องหน้าเด็กชายเหมือนอยากให้เขานึกได้เหมือนที่เธอนึกอยู่
แดนตรีชำเลืองมองด้ามดาบพิชิตมารที่อยู่ในฝักอย่างปลอดภัยแล้วส่ายหน้า
“ไม่ได้หรอกครับ ผมใช้ดาบพิชิตมารไม่ได้ เพราะรัศมีของดาบจะทำให้คนตาบอดเกือบครึ่งโลก รังสีดาบมีอานุภาพร้ายแรงมาก”
ผีเรือนถอนใจแล้วพูดว่า
“ถ้าปีศาจเมฆน้ำแข็งมันฆ่าท่านได้แล้ว มันจะหยุดสร้างบาปหรือไม่”
“คงไม่หยุด แต่ผมจะต่อรองกับมัน”
“ท่านจะต่อรองอย่างไร”
“ผมจะเสนอเอาชีวิตเข้าแลก ถ้ามันฆ่าผมแล้วมันจะต้องหยุดทำร้ายผู้อื่น ถ้ามันไม่ยอมหยุดวิญญาณของผมจะกลับมาจัดการกับมัน และถ้ามันทำให้ผมกลายเป็นผีดิบ ผมจะสั่งให้ดาบพิชิตมารฆ่าผมกับปีศาจเมฆน้ำแข็งไปพร้อมกัน”
“ทำไมถึงใจคอเด็ดเดี่ยวอย่างนี้” ผีเรือนรำพึงรำพันแล้วขอร้องว่า “อยากให้คิดใคร่ครวญดูอีกครั้ง”
“ผมใคร่ครวญดีแล้วครับ ผมยอมสละแล้วซึ่งชีวิตเพื่อถวายแด่พระพุทธเจ้าจอมศาสดาผู้ยิ่งใหญ่ในไตรโลก”
“อนุโมทนาสาธุ”
ผีเรือนพลอยยินดีในบุญกุศลอันยิ่งใหญ่ ซึ่งเด็กชายผู้มีบุญฤทธิ์จะสร้างถวายพระพุทธเจ้าด้วยการยอมสละแล้วซึ่งชีวิตเพื่อหยุดยั้งความชั่วไม่ให้เจริญ

แดนตรีเด็กชายผู้มีบุญฤทธิ์ บทที่ 21

2009-05-18T22:10:00.000-07:00

บทที่ 21 อาเพศ

ปีศาจเมฆน้ำแข็งเกิดความคั่งแค้นที่ไม่สามารถทำให้เด็กชายผู้มีบุญฤทธิ์ตาบอดได้ ในที่สุดเด็กชายผู้มีบุญฤทธิ์ก็ได้ดาบพิชิตมารไปครอบครอง
ความเกรงกลัวในบารมีดาบพิชิตมารทำให้มันไม่กล้าอยู่ในแดนทิพย์อีกต่อไปต้องรีบหนีกลับมาซ่อนตัวอยู่ในโลกมนุษย์ ความหวาดหวั่นเกรงว่าภัยจะมาถึงตัวทำให้มันตัวสั่นงันงกอยู่ในห้องนอนอันหรูหราของมหาเศรษฐีนักธุรกิจค้าน้ำมันรายใหญ่
ความหรูหราของห้องไม่สามารถทำให้มันมีความสุขได้ ตั้งแต่กลับจากแดนทิพย์มันก็กินไม่ได้นอนไม่หลับ ในดวงจิตอัดแน่นไปด้วยความแค้นที่อยากจะระบายออก
วันหนึ่งปีศาจเมฆน้ำแข็งก็คิดขึ้นมาได้ว่ามันไม่จำเป็นต้องมาทนอยู่ในร่างโสโครกนี้อีกต่อไป มันจะแก้แค้นมนุษย์ตัวน้อยนั่นด้วยการทำให้เพื่อนร่วมประเทศของเขาได้รับความเดือดร้อนอย่างแสนสาหัส
ประเทศนี้จะต้องเจอกับภัยพิบัติอันร้ายแรงชนิดที่ไม่เคยมีมาก่อน เมื่อคิดได้เช่นนั้นมันจึงลงมือปฏิบัติการทันที...
ปีศาจเมฆน้ำแข็งเหาะขึ้นไปหาเทพพระอาทิตย์ถึงในจักรวาล เทพพระอาทิตย์นั่งเจริญภาวนาอยู่ในใจกลางโลกอาทิตย์ที่มีเปลวสุริยะแดงฉาน จอมปีศาจขอให้เทพพระอาทิตย์หยุดส่องแสงชั่วคราวเพราะมันจะโปรยละอองน้ำแข็งลงในประเทศบริเวณเหนือเส้นศูนย์สูตรของโลก
แต่เทพพระอาทิตย์ปฏิเสธเพราะไม่ใช่กิจของตน ปีศาจเมฆน้ำแข็งอยากทำอะไรก็ทำไปแต่อย่ามาฉุดให้ผู้อื่นต้องพลอยทำบาปได้ด้วย ปีศาจเมฆน้ำแข็งโกรธจัดทำอะไรไม่ได้ก็แช่งให้เทพพระอาทิตย์ถูกน้ำแข็งจักรวาลพุ่งชนจนดับดิ้นสิ้นรัศมี
เทพพระอาทิตย์โกรธเปล่งรัศมีอันร้อนแรงใส่ปีศาจเมฆน้ำแข็งเป็นการสั่งสอนจนมันทนอยู่ไม่ได้ต้องรีบเผ่นกลับไปตั้งหลักในโลกมนุษย์
ปีศาจเมฆน้ำแข็งลอยอยู่ในอากาศเหนือพื้นประเทศที่มันมาหลบซ่อนตัวอยู่ แล้วมองขึ้นไปบนฟ้ายังไม่หายแค้นใจที่ถูกเทพพระอาทิตย์ปฏิเสธ มันตัดสินใจไม่ง้อใครให้ช่วยอีกในเมื่อพลังของมันก็มีมากมาย มันจึงเริ่มลงมือสร้างเมฆหมอกขึ้นบนท้องฟ้า
เพียงไม่นานเมฆหมอกในอากาศก็ก่อตัวหนาขึ้นอย่างน่าพิศวงท่ามกลางแดดร้อนเปรี้ยง มันใช้เวลาถึงสองวันในการสร้างเมฆดำทะมึนปกคลุมเหนือน่านฟ้าของประเทศ แล้วหลังจากนั้นฝนกับพายุลูกเห็บก็ถล่มใส่บ้านเรือนประชาชนพร้อมกันทั้งประเทศ มันโปรยน้ำแข็งเล่นอย่างสนุกสนาน สะใจที่เห็นคนในประเทศนี้ได้รับความเดือดร้อนจากก้อนน้ำแข็งที่มันโปรยลงไป และมันยังสนุกที่จะเล่นเกมนั้นต่อไปเรื่อย ๆ จนกว่ามันจะเบื่อ
สองอาทิตย์แล้วที่ประชาชนไม่เห็นแสงแดด กลับเห็นแต่ฝนหลงฤดูที่หอบมาพร้อมกับลมและลูกเห็บทั้งที่เป็นฤดูร้อน แม้แต่กรุงเทพมหานครก็ยังโดนพายุลูกเห็บถล่มจนบ้านเรือนพังยับเยิน
ทุกคนพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าปรากฏการณ์เช่นนี้น่าจะเป็นอาเพศที่สิ่งชั่วร้ายบันดาลให้มีขึ้น ผู้รักษาศีลก็พยายามสวดมนต์ภาวนาและแผ่เมตตาให้เทวดาและสรรพสัตว์ทั้งหลาย แต่ปีศาจเมฆน้ำแข็งไม่สนใจบุญกรรมอะไรทั้งนั้น มันต้องการเห็นความหายนะของประเทศที่เด็กชายผู้มีบุญฤทธิ์เคยอาศัยอยู่ เพื่อระบายความแค้นที่มันไม่สามารถเอาชนะเด็กชายตัวกระจิริดได้เนื่องจากมีเทพพิทักษ์คอยปกป้องรักษา
ทั้งที่จอมปีศาจก็แค้นเทพพิทักษ์เหมือนกันแต่การจะขึ้นไปอาละวาดบนสวรรค์นั้นเสี่ยงเกินไป มันยังมีชนักติดหลังอยู่ถ้ากลับไปอาละวาดใส่พวกเทวดาบนสวรรค์ที่แต่ละองค์มีฤทธิ์มาก ก็ไม่ต่างอะไรกับการเดินไปล่อเป้าให้เขายิงกระสุนใส่ สู้อาละวาดเล่นในโลกมนุษย์ที่ไม่มีพิษสงดีกว่าใครก็ทำอะไรมันไม่ได้
ปีศาจเมฆน้ำแข็งหัวเราะอย่างบ้าคลั่งที่เห็นผู้คนเดือดร้อนเพราะการกระทำของมัน ฝนตกติดต่อกันเป็นเวลากว่าสามอาทิตย์แล้วและไม่มีทีท่าว่าจะหยุดง่าย ๆ
เท่านั้นยังไม่พอประชาชนหลายล้านคนต้องหนีน้ำท่วมฉับพลันอย่างโกลาหล เพราะเขื่อนรับน้ำปริมาณมากไม่ไหวเจ้าหน้าที่ต้องระบายน้ำออกจากเขื่อนเพื่อรักษาเขื่อนไว้ ไม่เช่นนั้นน้ำในเขื่อนทั้งหมดจะซ้ำเติมประชาชนมากขึ้นไปอีก
ผลจากพายุหลงฤดูทำให้บ้านเรือนประชาชนพังพินาศ ประเทศอยู่ในความมืดเกือบทั้งประเทศเพราะเสาไฟฟ้าหักโค่น เจ้าหน้าที่ต้องตัดกระแสไฟเพื่อป้องกันอันตรายที่จะเกิดขึ้นกับมนุษย์และสัตว์
ข้าวปลาอาหารขาดแคลนเพราะเรือกสวนไร่นาถูกน้ำท่วมเสียหาย ประชาชนทำมาค้าขายไม่ได้ พวกที่มีอาหารอยู่ในมือก็กักตุนไว้กินคนเดียวไม่ยอมแบ่งปันผู้อื่น แม้เจ้าหน้าที่บรรเทาสาธารณภัยจะออกแจกจ่ายข้าวสารอาหารแห้งให้ประชาชนได้พอประทังความหิว แต่ก็ไม่เพียงพอเนื่องจากภัยพิบัติครั้งนี้เกิดขึ้นพร้อมกันทั่วประเทศใครก็ช่วยเหลือใครได้ลำบาก
ผู้คนเริ่มอดอาหารและเจ็บป่วย ยาก็ไม่มีหมอก็ไม่มาเพราะทั้งประเทศถูกน้ำท่วมเสียหาย รวมทั้งกรุงเทพมหานครด้วย นอกจากคนในเมืองหลวงจะผจญกับภัยธรรมชาติที่น่ากลัวแล้วพวกเขายังพบกับเรื่องสยองขวัญยิ่งกว่าจังหวัดอื่น
เพราะพอน้ำท่วมเหล่าผีดิบหลายล้านตนที่หลบซ่อนอยู่ในโพรงใต้ดินก็แตกหึ่งขึ้นมาบนดิน แล้วเดินไต่ขึ้นไปเกาะซ้อนกันอยู่บนผนังตึกสูงเหมือนมดดำไต่กำแพงจนทำให้ตึกสูงหลายแห่งดำพืดไปหมด พวกมันเห็นมนุษย์ที่อยู่ในตึกก็กระหายใคร่เสพกิเลส มันบุกเข้าไปในตึกแล้วไล่จับมนุษย์เสพกิเลสอย่างสยดสยอง
พวกมนุษย์พยายามต่อสู้กับพวกผีดิบทุกรูปแบบทั้งใช้อาวุธที่หาได้ทุกอย่างและใช้ไฟ แต่พวกมันมีมากจนไม่อาจต้านทานได้ เหล่าผีดิบจึงเพิ่มปริมาณมากขึ้นทุกวัน
ปีศาจเมฆน้ำแข็งหยุดพักดูผลงานของตนเองด้วยความสะใจ ฝนหยุดตกแล้วแต่มันยังคงปล่อยให้เมฆดำเคลื่อนไปในอากาศข่มขวัญเหล่ามนุษย์อยู่ พลันจิตอันชั่วร้ายของมันก็ส่องไปเห็นผู้หญิงกับผู้ชายคู่หนึ่งซึ่งดูคุ้นตา มันจึงตรวจดูว่าคนทั้งสองมีความสัมพันธ์กับเด็กชายผู้มีบุญฤทธิ์อย่างไร เมื่อรู้แล้วมันก็สะแหยะยิ้มอย่างเหี้ยมเกรียม
สาธิตกับดรุณีออกช่วยเหลือชาวบ้านที่ประสบภัยพิบัติอย่างสุดกำลังความสามารถ แต่คนป่วยมีมากจนพวกเขาก็สู้ไม่ไหว แต่สองสามีภรรยาก็ไม่ย่อท้อพยายามช่วยอย่างเต็มที่ทั้งที่พวกเขาก็เหน็ดเหนื่อยและหิวโหย
ในคืนหนึ่งขณะที่สาธิตกับดรุณีเดินตรวจเยี่ยมคนป่วยอยู่ในค่ายบรรเทาสาธารณภัยชั่วคราวอยู่ ๆ พวกเขาก็หายตัวไปจากค่ายอย่างลึกลับ!
ปีศาจเมฆน้ำแข็งกลับมาอาละวาดต่อหลังจากไปจัดการบางสิ่งบางอย่างมาสมดังใจแล้ว
เทพตรัสวินกับแดนตรีพำนักอยู่ในปราสาทของเจ้าเมืองธัญคามรู้ถึงความเป็นไปในโลกมนุษย์ทุกอย่าง แดนตรีจะกลับไปปราบจอมปีศาจเมฆน้ำแข็งให้หยุดทำชั่วแต่เทพตรัสวินห้ามไว้ เพราะถ้าแดนตรีใช้ดาบพิชิตมารปราบปีศาจแสงจากดาบจะทำให้ประชาชนทั้งประเทศตาบอด
แดนตรีจะไปโดยไม่มีดาบก็ไม่ได้เพราะไม่มีฤทธิ์ ส่วนเทพตรัสวินกลับไปรายงานจอมเทพบดีและขอคำปรึกษาว่าจะจัดการกับจอมปีศาจเมฆน้ำแข็งและเหล่าผีดิบของมันอย่างไรดี แต่เขาก็หายไปหลายวันจนแดนตรีเริ่มจะทนรอไม่ไหว
เขาขอร้องให้โอฬาริกพาเขากลับไปยังโลกมนุษย์เพราะเขาจะไม่นำดาบไปด้วย แต่โอฬาริกไม่ยอมเพราะรู้ว่าถ้าพาไปก็เท่ากับพาแดนตรีไปตาย
แดนตรีทนทำเฉยต่อไปอีกไม่ได้คืนหนึ่งเขาอยู่ในห้องพักตามลำพัง เดินกลับไปกลับมาใช้ความคิดอย่างหนักว่าทำอย่างไรจึงจะออกไปจากแดนอสุระได้
เขาไม่รู้ว่าประตูมิติอยู่ที่ไหน
ที่ตั้งตำแหน่งของโลกมนุษย์อยู่ที่ใด
และที่สำคัญเขาไม่รู้ว่าจะไปอย่างไรถ้าไม่มีใครนำทาง
โอฬาริกก็เล่นตัวส่วนเทพตรัสวินก็หายไปเลย
โอ พระพุทธเจ้าช่วยประทานปัญญาให้ข้าด้วยเถิด
เด็กชายคร่ำครวญหาที่พึ่ง ในที่สุดเขาก็ลองนั่งสมาธิเผื่อว่าสมองจะปลอดโปร่งขึ้นบ้าง บางทีอาจจะหาทางออกให้กับตนเองได้
จิตใจสงบขึ้นก็จริงแต่เขาก็ยังหาทางออกไม่ได้
จะทำอย่างไรดี
เขาอยากกลับไปช่วยพ่อแม่และปู่ ย่า ตา ยายเหลือเกิน ป่านนี้ท่านเหล่านั้นคงจะกำลังทุกข์ร้อนแสนสาหัสเพราะอาเพศอันเกิดจากฝีมือของจอมปีศาจเป็นผู้กระทำ
แดนตรีไม่มีแก่ใจจะนั่งสมาธิต่อไป เขานั่งเท้าคางนัยน์ตาเหม่อลอยอยู่บนที่นอนแต่สมองทำงานอย่างหนัก เด็กชายเผลอหยิบดาบขึ้นมาวางบนตัก บัดนี้ดาบพิชิตมารมีฝักใส่อย่างสวยงามและมิดชิด เป็นสมบัติของเจ้าเมืองธัญคามซึ่งมอบให้กับแดนตรีสำหรับใส่ดาบสะพายติดตัวไปไหนมาไหน ถ้าเขาไม่ดึงดาบออกจากฝักรังสีสังหารจากดาบก็จะไม่ทำอันตรายต่อสายตามนุษย์หรือสัตว์ที่มีกายหยาบ
“ดาบพิชิตมารเอ๋ยถ้าเจ้าพาเรากลับไปยังโลกมนุษย์ได้ก็ดีสิ เราจะได้กลับไปช่วยพ่อแม่ และปู่ ย่า ตา ยายของเราให้พ้นจากความทุกข์ เราสงสารพวกเขาเหลือเกิน”
เด็กชายรำพึงรำพันกับดาบ ทันใดนั้นดาบที่เขาถืออยู่สั่นสะเทือนจนแดนตรีตกใจว่าเกิดอะไรขึ้น ในความสงสัยความรู้ผุดขึ้นมาในจิตว่าดาบกำลังตอบสนองคำพูดของเขา
แดนตรียิ้มอย่างมีความหวัง เขาลงไปยืนบนพื้นรีบใส่รองเท้านาคี-นาคาอุทิศผูกสายรัดกับแข้งอย่างรวดเร็วแล้วสะพายย่ามเฉียงบ่าก่อนจะสะพายดาบไว้ด้านหลัง ยกมือพนมตั้งจิตอธิษฐานว่า
“ขอให้ดาบพิชิตมารจงพาเรากลับไปยังโลกมนุษย์...เดี๋ยวนี้”
สิ้นคำอธิษฐานร่างของเด็กชายพลันเกิดรัศมีเรืองรองล้อมรอบกายก่อนจะย่อส่วนเป็นดวงแสงสีขาวแล้วพุ่งออกไปทางหน้าต่างอย่างรวดเร็ว
แดนตรีเหาะแทรกผ่านอากาศไปด้วยความเร็วสูง สักครู่ความเร็วก็ลดลงเปลี่ยนเป็นลอยไปเรื่อย ๆ อยู่ในความมืดและฝนที่ตกพรำจนร่างของเขาเปียกปอน สังเกตจากสภาพแวดล้อมที่เปลี่ยนไปทำให้แดนตรีแน่ใจว่าตนเองกำลังเหาะอยู่เหนือโลกมนุษย์
‘ไปบ้านคุณปู่คุณย่า’ เด็กชายนึกสั่งดาบไม่หวั่นต่อสภาพดินฟ้าอากาศ
พอรู้จุดหมายปลายทางพลังจากดาบวิเศษก็เร่งให้แดนตรีเหาะเร็วขึ้นจนไปลอยนิ่งอยู่เหนือบ้านไม้ชั้นเดียวใต้ถุนสูง ซึ่งบัดนี้หลังคากระเบื้องอันเก่าแก่หลุดร่อนไปทำให้เกิดช่องโหว่ หน้าต่างหาย ประตูพัง ฝาบ้านเปิด เสาเรือนหักจนบ้านเอียงจมอยู่ในน้ำสีขุ่นครึ่งหนึ่ง
“โอ คุณพระช่วย!”
เด็กชายอุทานพลางใจหาย
เขาเหาะวนดูรอบบ้านเผื่อจะเห็นใครบ้างทว่าไม่มีแม้แต่เงาของสิ่งมีชีวิตแฝงอยู่ นึกเป็นห่วงคุณปู่คุณย่าและป้าเนียนเพราะแต่ละคนก็อายุมากแล้ว ไม่น่าที่จะต้องมาลำบากตอนแก่เลย
“แล้วเราจะไปหาคุณปู่คุณย่ากับป้าเนียนได้ที่ไหน” เด็กชายพึมพำอย่างเศร้าใจ
อยู่ ๆ ก็มีเสียงสะอื้นดังขึ้นเด็กชายดีใจคิดว่าเป็นญาติผู้ใหญ่คนใดคนหนึ่งยังติดค้างอยู่ในบ้าน
“คุณปู่...คุณย่า...ป้าเนียนครับ...อยู่ตรงไหนครับให้เสียงหน่อย...ผมแดนตรีครับ” เด็กชายให้เสียงก่อน
“ฉันอยู่นี่” มีเสียงผู้หญิงตอบปนสะอื้น
แดนตรีเพ่งตามองหาที่มาของเสียงในความมืด แล้วเขาก็เห็นเงาผู้หญิงนั่งร้องไห้อยู่บนหลังคาด้านที่เสาเรือนยังไม่หัก ร่างของเธอเปียกชื้นและหนาวสั่น
เขาเหาะลงไปหาที่ยืนบนหลังคาโชคดีที่เขาตัวเบากระเบื้องเก่าแก่ยังพอรับนำหนักไหว ต้องยกความดีให้กับเสื้อตัวเบาจากคันธมาลีอุทิศและรองเท้านาคี-นาคาอุทิศ ส่วนเชือกกัมมัญญ์อุทิศเขาก็ทบให้สั้นแล้วผูกเอวไว้ นอกจากเวลานอนเท่านั้นที่จะถอดรองเท้ากับเชือกออก แต่เสื้อจะใส่ติดตัวไว้ตลอดเวลาเพราะกลิ่นหอมจากเสื้อทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายและอบอุ่นใจยามอยู่ห่างไกลบ้าน
ครั้นเข้าไปดูใกล้ ๆ เด็กชายจึงรู้ว่าผู้หญิงผมยาวห่มสไบทองกับผ้านุ่งลายดอกพิกุลสีเหลืองไม่ใช่ญาติของเขา ทำให้เด็กชายผิดหวังและลังเล
“เอ่อ ขอโทษครับ คุณเป็นใครครับ มีอะไรให้ผมช่วยได้บ้างไหมครับ”
“ช่วยพาฉันออกไปจากที่นี่ทีฉันหนาว” เธอบอกปากคอสั่น
“เอ่อ นอกจากคุณแล้วยังมีใครหลงเหลืออยู่ในบ้านอีกไหมครับ” แดนตรียังพอมีความหวัง
“ไม่มี พวกเขาไปกันหมดแล้ว ทิ้งฉันไว้เฝ้าบ้านตามลำพัง พวกเขาไม่เรียกฉันไปด้วย” ผู้หญิงคนนั้นตอบพลางร้องไห้สะอึกสะอื้นเหมือนจะน้อยใจ
“ไปแล้ว...พวกเขาไปไหนครับ ผมหมายถึงคุณปู่คุณย่าแล้วก็ป้าเนียนญาติของผมน่ะครับ” แดนตรีถามเร็ว
“ไปอยู่ในค่ายริมถนนสูง น้ำยังท่วมไม่ถึงแต่ก็เกือบถึงแล้ว คนแก่สองคนกำลังป่วยหนัก” ผู้หญิงตอบ
“คุณปู่คุณย่าป่วยหนักหรือครับ” แดนตรีตกใจ
ผู้หญิงกลางสายฝนพยักหน้า
“ผมไม่รู้ว่าผมจะพาคุณไปด้วยไหวไหม แต่ผมจะลองดู คุณจะให้ผมไปส่งที่ไหนครับ” แดนตรีตัดสินใจช่วยหญิงสาวผู้น่าสงสารก่อน แล้วค่อยไปตามหาคุณปู่คุณย่าและป้าเนียน
“ฉันไม่มีที่ไปขอให้พาฉันไปกับท่านด้วย” หญิงสาวตอบ
“แต่ผม...” แดนตรีลำบากใจ เขาจะพาผู้หญิงคนนี้เหาะลอยไปลอยมาติดอยู่กับเขาได้อย่างไร เขามีภารกิจสำคัญรออยู่และยังไม่รู้ว่าจะต้องเจอกับอะไรบ้าง
“ขอให้พาฉันไปก่อน เมื่อฉันหาที่พักได้ฉันจะไม่ตามท่านให้ลำบากใจหรอก” ผู้หญิงคนนั้นตอบเหมือนอ่านความคิดของเด็กชายออก
ในเวลานี้จะปฏิเสธก็ใช่ที่เขาจึงจำเป็นต้องพาผู้หญิงคนนี้ไปด้วย แต่จะบอกเธออย่างไรดีกว่าเขาต้องพาเธอเหาะไป
“ฉันเข้าใจ ท่านเป็นเด็กชายผู้มีบุญฤทธิ์ท่านก็ต้องเหาะได้อยู่แล้ว” น้ำเสียงของเธอชื่นชมในตัวเด็กน้อย
“คุณรู้ได้อย่างไรครับ” แดนตรีแปลกใจ
“ก็ฉันเห็นท่านเหาะลงมา และท่านก็มองเห็นฉันทั้งที่คนอื่นมองไม่เห็น” ผู้หญิงคนนั้นตอบเป็นปริศนาทำให้เด็กชายงง บางทีเธออาจจะไม่สบายจึงพูดจาสับสน ช่างเถอะ ในเมื่อเธอรู้แล้วว่าเขามีบุญฤทธิ์ก็ไม่เห็นจำเป็นต้องแก้ตัวอะไร
“ผมจะไปตามหาคุณปู่คุณย่ากับป้าเนียนคุณไปกับผมก่อนก็แล้วกันส่งมือมาเลยครับ” เด็กชายบอกพลางยื่นมืออกไป แต่พอเธอยื่นมือมาจับมือเขาไว้ปรากฏว่ามือของเธอเย็นมาก เขานึกสงสารว่าผู้หญิงรูปร่างบอบบางไม่น่าต้องมาลำบากนั่งตากฝนอยู่บนหลังคาตามลำพังอย่างนี้เลย ความเดือดร้อนและความลำบากทั้งหลายทั้งมวลนี้เป็นเพราะจอมปีศาจเมฆน้ำแข็งตนเดียว มันจะรู้สึกเสียใจบ้างไหมนะที่ทำให้เกิดอาเพศเช่นนี้
“มันไม่เสียใจหรอก มันดีใจที่ทำให้พวกเราเดือดร้อน มันจะแก้แค้นท่านที่ทำให้มันอยู่อย่างไม่มีความสุข” ผู้หญิงคนนั้นบอกเหมือนอ่านใจแดนตรีได้ทะลุปรุโปร่ง
“คุณรู้จักจอมปีศาจเมฆน้ำแข็งด้วยหรือครับ” แดนตรีหยั่งเสียง
“ตั้งแต่มันเข้ามาอยู่ในโลกมนุษย์มันสร้างแต่ความเดือดร้อนจนใคร ๆ ก็พูดถึงมันกันทั้งนั้น ไม่มีใครที่ไม่รู้จักปีศาจชั่วตนนั้นหรอก” หญิงสาวตอบอย่างแค้นเคือง
แดนตรีแปลกใจว่ามนุษย์จะรู้จักจอมปีศาจเมฆน้ำแข็งได้อย่างไร ถ้าจะมีใครรู้จักจอมปีศาจชั่วร้ายที่มาสร้างความปั่นป่วนวุ่นวายให้กับโลกมนุษย์อยู่ในเวลานี้ก็ไม่น่าจะใช่คนธรรมดา อย่างน้อยก็ต้องเป็นผู้ที่มีปรีชาหยั่งรู้ในขั้นสูงจึงจะสามารถสัมผัสกับมันได้
แล้วผู้หญิงคนนี้เป็นใครกันแน่

แดนตรีเด็กชายผู้มีบุญฤทธิ์ บทที่ 20

2009-05-18T22:09:00.002-07:00

บทที่ 20 แผนลวงจอมปีศาจ

แดนตรีพยายามมองหาข้อแตกต่างระหว่างเทพตรัสวินทั้งสององค์แต่ก็หาไม่พบ พวกเขาทั้งสองเหมือนกันยิ่งกว่าฝาแฝด แถมยังใส่ชุดเกราะเหล็กสีเงินเหมือนกันเปรี๊ยะ
“แดนตรีหน้ากากอันนั้นเป็นของปลอม เจ้าปีศาจเมฆน้ำแข็งมันหลอกให้เจ้าใส่เพื่อจะได้ตาบอด ของจริงอยู่นี่ต่างหาก” เทพตรัสวินที่ยืนอยู่บนก้อนหินร้องบอกพลางชูหน้ากากแก้ววิเศษใสเป็นประกายให้ดู
แดนตรีตกใจรีบถอดหน้ากากแก้ววิเศษออกจากใบหน้า
“เจ้านั่นแหละที่โกหก เจ้าเป็นปีศาจเมฆน้ำแข็งแปลงร่างมา อย่านึกว่าข้าไม่รู้นะ” เทพตรัสวินที่ถือเชือกลูกโป่งวิเศษค้าน
แดนตรีเลยลังเลว่าจะใส่หน้ากากแก้ววิเศษดีหรือไม่
“เจ้านั่นแหละที่ปลอมตัวเป็นข้า ปล่อยแดนตรีมาเดี๋ยวนี้” เทพตรัสวินองค์ที่ยืนอยู่บนก้อนหินสั่งพลางบันดาลหอกเทพสิทธิ์ขึ้นในมือ
“นึกว่าแดนตรีจะเชื่อเจ้ารึ” เทพตรัสวินองค์ที่ถือเชือกลูกโป่งวิเศษก็บันดาลหอกเทพสิทธิ์ขึ้นในมือเหมือนกัน
เทพตรัสวินองค์ที่ยืนอยู่บนก้อนหินพุ่งหอกเข้าใส่เทพตรัสวินที่ยืนอยู่ข้างล่าง เทพตรัสวินที่ถูกโจมตีก่อนปล่อยเชือกลูกโป่งวิเศษแล้วหายตัวหลบหอกเทพสิทธิ์
แดนตรีชักมั่นใจแล้วว่าเทพตรัสวินที่มาทีหลังเป็นตัวจริง แต่ลูกโป่งวิเศษกำลังลอยขึ้นเหนือบ่อกล้าหาญอย่างรวดเร็ว
โอ๊ย เขาจะทำอย่างไรดี
จะหลุดออกไปในอวกาศไหมนี่
น่ากลัวเหลือเกิน
แดนตรีเดินวนหาทางออกอยู่ในลูกโป่งแก้ววิเศษอย่างเสียขวัญ
เทพตรัสวินชี้ไปที่ลูกโป่งบันดาลให้มันลอยอยู่กับที่เหนือบ่อกล้าหาญ แล้วร้องสั่งโอฬาริกเสียงดัง
“โอฬาริกเลิกเล่นไล่จับกับปลากินเทพเสียที ไปคุ้มครองแดนตรีไว้”
โอฬาริกซึ่งกำลังวิ่งหนีปลากินเทพอย่างเอาเป็นเอาตายได้ยินเสียงเทพตรัสวินร้องสั่งก็หยุดวิ่งกะทันหัน พอเงยหน้าขึ้นไปมองข้างบนเห็นลูกโป่งวิเศษบรรจุเด็กชายลอยอยู่เหนือบ่อกล้าหาญตามลำพังก็ทำให้ยิ่งงวยงงว่าเกิดอะไรขึ้น ยังไม่ทันที่เขาจะถามว่าอย่างไร ปลากินเทพก็อ้าปากกว้างจนเห็นลูกกระเดือกอันเบ้อเร่ออยู่ข้างหลัง แต่แปลกที่มันไม่มีฟันแม้แต่ซี่เดียว โอฬาริกร้องเสียงหลงก่อนจะหายตัวหลบปากมหากาฬไปได้อย่างหวุดหวิด ปลากินเทพจึงงับดินกับหินเข้าไปเต็มปากมันสำลักพลางถ่มของแปลกปลอมทิ้งเป็นพัลวัน
“เกิดอะไรขึ้นแดนตรี” โอฬาริกปรากฏร่างขึ้นใกล้ลูกโป่งวิเศษแล้วจับเชือกไว้
“มีเทพตรัสวินตัวจริงกับตัวปลอมครับ” แดนตรีพูดเร็วด้วยความตื่นเต้น
“ฮ้า เป็นไปได้อย่างไรแล้วไหนล่ะตัวจริง” โอฬาริกถามเพราะตอนนี้เขาเห็นเทพตรัสวินสององค์กำลังต่อสู้กันอยู่กลางอากาศในบ่อกล้าหาญ ผลัดกันรุกผลัดกันรับอย่างเอาเป็นเอาตาย
“ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับ” แดนตรีแยกไม่ออกว่าองค์ไหนตัวจริงหรือตัวปลอมเพราะเหมือนกันมาก
ทั้งสองจึงได้แต่รอดูว่าฝ่ายใดจะเป็นฝ่ายชนะหรือเพลี่ยงพล้ำ คู่ต่อสู้ทั้งสองฝ่ายมีฝีมือสูสีกันมาก แล้วอยู่ ๆ เทพตรัสวินองค์หนึ่งอาศัยจังหวะที่อีกฝ่ายหายตัวหลบหอกเทพสิทธิ์ที่เขาพุ่งใส่ขว้างอะไรบางอย่างมาให้โอฬาริก ก่อนจะเรียกหอกเทพสิทธิ์กลับคืนมาในมือแล้วยกด้ามหอกรับการลอบโจมตีของเทพตรัสวินตัวปลอม แล้วทั้งสองก็ต่อสู้กันอย่างหนักหน่วงต่อไป
โอฬาริกรับแสงที่พุ่งมาด้วยความเร็วสูงไว้ในมือแล้วงงว่ามันคืออะไร
“เขาขว้างอะไรมาให้ข้าเนี่ย”
ลักษณะมันคล้ายแว่นตากันน้ำแต่ใสมากมีสายร้อยที่ปลายขอบทั้งสองข้าง
“ต้องเป็นหน้ากากแก้ววิเศษของจริงแน่เลยครับ เมื่อกี้เทพตรัสวินบอกว่าอันที่อยู่ที่ผมเป็นของปลอมเพราะปีศาจเมฆน้ำแข็งมันต้องการให้ผมตาบอด”
“ถ้าอย่างนั้นจะช้าอยู่ทำไมใส่เลยสิ เดี๋ยวข้าจะพาเจ้าไปเอาดาบพิชิตมารเอง” โอฬาริกยื่นหน้ากากแก้ววิเศษของจริงเข้าไปในลูกโป่งวิเศษ แดนตรีรับไปสวมเข้ากับใบหน้าทันทีเขานึกว่าจะต้องหลวมแน่เพราะสายคล้องที่ใช้สำหรับรัดศีรษะค่อนข้างยาว แต่หน้ากากแก้ววิเศษปรับตัวเองเข้ากับศีรษะของเด็กชายได้พอดีและไม่ทำให้อึดอัด ใส่สบายเหมือนไม่มีอะไรเกะกะอยู่บนหน้าเลย
แดนตรีทดสอบการมองจึงรู้ว่าหน้ากากแก้ววิเศษทำให้มองเห็นได้กว้างขึ้นและไกลขึ้นด้วย โอ วิเศษสมชื่อจริง ๆ
“พร้อมแล้วใช่ไหม” โอฬาริกถาม
“ครับ” แดนตรีตอบ
“ที่ซ่อนดาบพิชิตมารอยู่ตรงไหน” โอฬาริกถามอีกครั้ง
แดนตรีมองดูในบ่อแล้วชี้ไปยังตำแหน่งที่เขายังจำได้ดี โอฬาริกพาเด็กชายลอยลงไปในบ่อทันที แต่มันไม่ง่ายเลยเพราะปลากินเทพจ้องดักเขาอยู่ข้างล่าง ท่าทางมันคงจะโกรธที่โอฬาริกหลอกให้มันกินดินกับหินเข้าไปคำเบ้อเร่อ
“ข้าจะทำอย่างไรกับปลากินเทพตนนี้ดีล่ะเนี่ย”
แดนตรีนึกอะไรขึ้นมาได้จึงล้วงมือลงไปในย่ามหยิบถุงขนมของนางฟ้าขึ้นมาแล้วเรียกโอฬาริกให้ยื่นมือเข้ามารับเอาไป
“นี่อะไร” โอฬาริกถามพลางมองดูถุงแก้ว
“ขนม” แดนตรีตอบ
“นี่ไม่ใช่เวลากินขนมนะแดนตรี” โอฬาริกเอ็ดเสียงดัง
แดนตรีไม่ถือสาชี้แจงว่า
“เป็นขนมที่เจ้าหญิงนางฟ้าในดินแดนปริศนาฝากมาให้ท่าน ผมคิดว่าน่าจะใช้หลอกล่อปลากินเทพได้ มันอยู่แต่ในบ่อคงไม่เคยกินขนมอร่อย ๆ ลองโยนให้มันกินดูสิครับเผื่อมันจะชอบ ถ้าปรากฏว่ามันชอบจริง ๆ ท่านก็ขว้างออกไปให้ไกลจากจุดที่เราจะลงไป ปลากินเทพจะได้ไล่ตามขนมไป จังหวะนั้นท่านก็รีบพาผมลงไปเอาดาบ”
“อ้อ เป็นอย่างนี้เองหรือ แหมเจ้านี่ฉลาดจริงเชียว” โอฬาริกชมเปาะ
แดนตรีส่ายหน้าแกมระอายักษ์อารมณ์แปรปรวน เมื่อกี้ยังเอ็ดใส่เขาอยู่หยก ๆ มาตอนนี้ชมอีกละ สงสัยจะเป็นยักษ์วัยทองเสียก็ไม่รู้
“แต่นึกไปก็เสียดายนะเจ้าหญิงนางฟ้าอุตส่าห์ฝากมาให้ทั้งทีชิมสักชิ้นก่อนคงไม่เป็นไร” โอฬาริกหยิบขนมจากถุงแก้วขึ้นมาชิมหนึ่งชิ้นแล้วทำตาโตก่อนจะหยิบกินอีกชิ้นอย่างติดใจ
“โอฬาริกอย่าเห็นแก่กินนักเลยน่ะ เดี๋ยวขนมก็หมดหรอก” แดนตรีปราม
“เออ ก็ได้...ก็ได้...น่าเสียดายจัง...ขอชิมอีกอันเดียวนะ” ว่าแล้วโอฬาริกก็รีบหยิบขนมใส่ปากพลางทำคอย่นเมื่อถูกเด็กชายเอ็ดตะโรใส่
“โอฬาริก!”
“รู้แล้วน่า” โอฬาริกบ่นพึมพำก่อนจะลองโยนขนมลงไปในบ่อตรงหน้าปลากินเทพ มันดุนจมูกดมดูก่อนแล้วตะแคงปากงับขนม
โอฬาริกกับแดนตรีจ้องตาไม่กระพริบ พอเห็นปลากินเทพทำตาโตยักษ์กับมนุษย์ก็สะดุ้งตกใจนึกว่ามันไม่พอใจ แต่แล้วนัยน์ตาดุดันนั้นกลับปรอยเชื่อมลงเหมือนจะอ้อนวอน
“มันชอบล่ะโอฬาริก” แดนตรีตื่นเต้น
“เอ้า เอาไปทั้งถุงเลยเพื่อน ขอให้อร่อยนะ” โอฬาริกพูดพลางขว้างถุงขนมไปไกล ๆ ปลากินเทพรีบแหวกว่ายตามถุงขนมไปทันที โอฬาริกได้โอกาสพาแดนตรีลอยลงไปยังบริเวณที่ซ่อนดาบพิชิตมาร เขาไม่ได้ใช้พลังเวทแต่กลับใช้กำลังมหาศาลของตนเองผลักก้อนหินออกไปให้พ้นทาง
พลันแสงสว่างจ้าก็สาดออกมาจากในโพรง แดนตรีกับโอฬาริกหลับตาปี๋เพราะตั้งหลักไม่ทัน ก่อนที่แดนตรีจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้นพอสายตาชินกับความสว่างเขาก็มองเห็นดาบพิชิตมารวางอยู่บนพื้น ความคิดถึงพลันท่วมอก ความปลาบปลื้มใจทำให้อยากกอดมันให้หายคิดถึง
เด็กชายพยายามเอื้อมมืออกไปหมายจะหยิบดาบแต่ผนังลูกโป่งแก้วเหนียวมาก อยู่ ๆ เทพตรัสวินก็มาปรากฏร่างขึ้นกะทันหันทำเอาโอฬาริกกับแดนตรีผงะด้วยความตกใจนึกว่าเป็นปีศาจเมฆน้ำแข็งปลอมตัวมา
“ข้าเอง” เทพตรัสวินกล่าวเสียงเป็นกังวานดุจเดิม
โอฬาริกกับแดนตรีถอนใจโล่งอก
“แล้วปีศาจเมฆน้ำแข็งล่ะครับ” แดนตรีถาม
“มันเผ่นไปตั้งแต่เห็นแสงดาบแล้ว” เทพตรัสวินตอบ
“ผมหยิบดาบไม่ได้ครับท่าน” แดนตรีบอก
“เจ้ากลั้นหายใจไว้นะข้าจะเก็บลูกโป่งวิเศษ ทันทีที่ลูกโป่งวิเศษหายไปให้เจ้ารีบหยิบดาบทันที...พร้อมไหม” เทพตรัสวินถามเป็นครั้งสุดท้าย
“พร้อมครับ” แดนตรีสูดลมหายใจเข้าปอดเต็มที่ พอลูกโป่งแก้ววิเศษหายไปเขาก็รีบมุดเข้าไปในโพรงหยิบดาบพิชิตมารออกมาทันที “เฮ ผมได้ดาบพิชิตมารแล้ว”
เด็กชายชูดาบพิชิตมารขึ้นสุดแขนประกายดาบพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าสว่างจ้าไม่แพ้ดาวฤกษ์ สัตว์ประหลาดที่อยู่ในบ่อกล้าหาญครั้นเห็นแสงดาบพิชิตมารต่างพากันวิ่งพล่านหาที่หลบซ่อนอย่างชุลมุน
พลังจากดาบพิชิตมารปลุกพลังวิเศษในตัวเด็กชายผู้มีบุญฤทธิ์ให้ตื่นขึ้น แดนตรีรู้สึกเหมือนมีพลังมหาศาลอยู่ในตัว กายเบาหวิวแต่ใจกลับฮึกเหิมลำพอง
“ลองเหาะดูสิ” เทพตรัสวินบอกและไม่ต้องอธิบายซ้ำ ๆ เหมือนที่ผ่านมา แดนตรีก็นึกรู้ได้ทันทีว่าจะต้องทำอย่างไร เพียงเขานึกคำว่า เหาะ ร่างของเขาก็ทะยานขึ้นไปบนฟ้า ไม่ว่าจะสั่งให้หยุดอยู่กลางอากาศหรือเหาะเลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวาหรือเดินเล่นอยู่บนท้องฟ้าเขาก็ทำได้ทุกอย่างเหมือนผู้วิเศษ
“ทีนี้ลองหายตัวซิ” เทพตรัสวินตะโกนบอก
เด็กชายลองทำตามเพียงนึกว่า หายตัว ร่างของเขาก็หายวับไปในอากาศทันที แต่แดนตรีก็ยังคงมองเห็นร่างกายของตนเองอยู่เหมือนเดิม เพียงแต่รู้สึกว่ากายละเอียดและเบาขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า
“อ้าว หายตัวแล้วก็โผล่ออกมาสิคร้าบ ไม่ใช่หายแล้วหายลับนะคร้าบ” โอฬาริกร้องบอกพลางมองหาเด็กชายผู้มีบุญฤทธิ์
แดนตรีคิดว่าจะไปโผล่ที่ไหนดีแล้วก็นึกอะไรสนุกขึ้นมาได้ ไปโผล่ข้างหลังโอฬาริกแกล้งเขาเล่นดีกว่า
โอฬาริกสะดุ้งโหยงเหมือนถูกไฟจี้ที่ด้านหลัง พอหันกลับไปมองก็เห็นเด็กชายผู้มีบุญฤทธิ์ยืนถือดาบหัวเราะร่วนอยู่ อารมณ์ตกใจแกมฉุนทำให้เขาเอ็ดตะโรใส่
“เจ้าอย่าได้เที่ยวเอาดาบมาไล่จี้ข้าอีกนะข้าร้อน”
แดนตรีไม่รู้ว่าดาบร้อนจึงทำท่าเสียใจแล้วพูดว่า
“ขอโทษครับ ผมไม่รู้ว่าดาบร้อน แต่ทำไมผมไม่เห็นรู้สึกร้อนเลย”
เด็กชายผู้มีบุญฤทธิ์ลองลูบดาบเล่นดูก็รู้สึกเพียงแค่มีพลังดึงดูดบางอย่าง แต่ไม่รู้สึกว่าร้อนอย่างที่โอฬาริกกล่าวหาสักนิด ค่อนข้างจะเย็นมือด้วยซ้ำ เขาเอาดาบแนบแก้มตนเองก็รู้สึกว่าเย็นดี เหมือนมันจะดูดไอร้อนออกไปจากตัวเขาด้วยซ้ำทำให้เขารู้สึกสบายเบาเนื้อเบาตัวดี
“ไหนขอข้าดูหน่อยซิ” เทพตรัสวินกล่าวพลางยื่นมือไปหยิบดาบ ทั้งที่แดนตรีก็ไม่ได้กำด้ามดาบแน่นอะไรนักหนาแต่เขาก็หยิบดาบมาไม่ได้เหมือนมันติดอะไรบางอย่าง เขาจึงนึกขึ้นได้ว่าต้องให้เจ้าของอนุญาตก่อน “ดาบไม่มาหาข้าเจ้าต้องอนุญาตก่อน”
“ผมอนุญาต” แดนตรีกล่าว
เทพตรัสวินหยิบดาบมาได้อย่างง่ายดาย
“โอ มันช่างวิเศษจริง ๆ ดาบรักเจ้าของ เจ้าของก็รักดาบ ทั้งดาบและเจ้าของดาบเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันเหมือนกายกับจิตที่แยกกันไม่ออก” เทพตรัสวินปรารภพลางลูบดาบเล่นไม่เห็นบ่นว่าร้อนสักคำ
“อ้าว แล้วท่านไม่ร้อนมือรึ” โอฬาริกถามพลางมองตาปริบ ๆ
“ไม่นะ ข้ารู้สึกเย็นและสัมผัสได้ถึงพลังมหาศาล” เทพตรัสวินมองดาบอย่างหลงใหล
“ทำไมทีข้าโดนยังร้อนหลังวาบเหมือนถูกไฟจี้เลยล่ะ” โอฬาริกแปลกใจ
“อาจเป็นเพราะ...มันชื่อดาบพิชิตมารมั้ง...มารอย่างเจ้าก็เลยร้อนรนอยู่ไม่ได้” เทพตรัสวินกล่าวไม่จริงจัง
“หมายความว่าอย่างไรที่ว่าข้าเป็นมาร” โอฬาริกไม่ยอมรับความจริง
“เจ้าเป็นเทพครึ่งมาร ในดวงจิตของเจ้าส่วนหนึ่งเป็นมารครองอยู่ ดังนั้นเมื่อเจ้าต้องดาบพิชิตมาร พลังมารในตัวเจ้าจึงสำแดง ทีนี้เข้าใจหรือยังล่ะเจ้ายักษ์สมองทื่อ” เทพตรัสวินพูดเสียงจริงจังแกมรำคาญ
โอฬาริกกระโดดกระทืบพื้นพลางชี้หน้าเทพตรัสวิน ฟ้องเด็กชายผู้มีบุญฤทธิ์ว่า
“มันต้องเป็นปีศาจแปลงร่างมาแน่ ๆ แดนตรีจัดการมันเลยฟันมันให้ขาดสองท่อนไปเลย”
“อะไรเจ้ายักษ์ขี้โมโห ข้าล้อเล่นแค่นี้ก็ทำเป็นโกรธไปได้” เทพตรัสวินไม่รู้ตัวว่าพูดแทงใจดำยักษ์คู่หู
“ข้าไม่เชื่อว่าท่านเป็นเทพพิทักษ์ตัวจริง เพราะเทพพิทักษ์ไม่เคยด่าข้าว่าเป็นยักษ์สมองต่ำไม่มีไหวพริบ ข้าไม่ยอมนะแดนตรีเจ้าต้องจัดการกับมันให้ข้าหายแค้น เจ้าต้องฆ่าเจ้าปีศาจเมฆน้ำแข็งเดี๋ยวนี้” โอฬาริกยังแค้นเคืองปีศาจเมฆน้ำแข็งไม่หาย
“นี่แนะเจ้ายักษ์หัวขี้เลื่อย แค่นี้ก็แยกแยะไม่ออกรึว่าใครตัวจริงหรือตัวปลอม โอ๊ะ...” เทพตรัสวินฉุนขึ้นมาบ้างเอาดาบเคาะศีรษะยักษ์แล้วก็อุทานตกใจเมื่อเห็นผมดันดำดกของยักษ์ไหม้หยิกหยอยไปหย่อมหนึ่ง
“จ๊ากกกกกกก” โอฬาริกร้องลั่นพลางเต้นเร่าเพราะร้อนศีรษะ
“ข้าไม่ได้ตั้งใจข้าขอโทษนะโอฬาริก” เทพตรัสวินรู้แจ้งแล้วว่าดาบพิชิตมารมีปฏิกิริยากับผู้ที่เป็นมารอย่างไร ขนาดโอฬาริกเป็นเทพครึ่งมารยังเร่าร้อนถึงเพียงนี้ ถ้าปีศาจเมฆน้ำแข็งถูกอิทธิฤทธิ์ของดาบนี้จะเร่าร้อนขนาดไหน มิน่าล่ะเมื่อสักครู่กำลังสู้กันอยู่พอเห็นแสงดาบพิชิตมารสาดขึ้นไปมันถึงกับอยู่ไม่ได้ มันสู้บารมีดาบไม่ได้นั่นเอง
แดนตรีสงสารโอฬาริกก็สงสารขำก็ขำ เขาเลยทำหน้าปั้นยากครึ่งยิ้มครึ่งเศร้าอย่างไรชอบกล
โอฬาริกหยิบผมไหม้เกรียมบนศีรษะลงมาดูแล้วร้องไห้เหมือนเด็ก
“แง...ผมข้าไหม้ ข้าไม่ยอม...ข้าไม่ยอม”
“ไม่ยอมแล้วจะให้ข้าทำอย่างไร ก็มันไหม้ไปแล้วเดี๋ยวมันก็ขึ้นใหม่เองนั่นแหละ นี่เจ้าหยุดร้องไห้เป็นเด็กสามขวบเสียทีหูข้าจะแตกอยู่แล้ว ถ้าเจ้าไม่หยุดข้าจะเอาดาบเคาะหัวเจ้าอีก” เทพตรัสวินขู่อย่างรำคาญ
ได้ผล! โอฬาริกกระโดดถอยหลังและหยุดร้องทันที แต่ยังเอามือคลำผมตนเองป้อยท่าทางน่าสงสาร
เทพตรัสวินส่งดาบคืนให้แดนตรีพลางบอกว่า
“เอาไว้ข้าจะหาฝักให้ใส่ทีหลัง”
พูดถึงเทพตรัสวินตัวจริงหรือตัวปลอมแดนตรีก็นึกขึ้นมาได้
“ผมไม่รู้จริง ๆ นะครับว่าปีศาจเมฆน้ำแข็งปลอมตัวมาเป็นท่าน มันปลอมได้เหมือนมากไม่มีที่ติเลย มันรู้ได้อย่างไรครับว่าพวกเราอยู่ที่นี่”
“มันคงแอบสะกดรอยตามพวกเรามาน่ะสิ พอได้จังหวะก็เลยสวมรอยเป็นข้าเพื่อหลอกให้เจ้าใส่หน้ากากปลอม เพราะมันหวังจะให้เจ้าตาบอดเมื่อเจ้าตาบอดแล้วมันก็จะเล่นงานเจ้าได้ง่ายขึ้น” เทพตรัสวินแน่ใจว่าต้องเป็นเช่นนั้น
“มันร้ายกาจมากบังอาจใช้แผนลวงให้ผมกับโอฬาริกตายใจ หลอกให้โอฬาริกวิ่งหนีปลากินเทพเสียแทบแย่ ที่แท้มันก็จงใจหลอกให้โอฬาริกอยู่ห่างผมใช่ไหมครับ” แดนตรีเดาเหตุการณ์ได้ถูกต้อง
“ถูกต้อง” เทพตรัสวินพูดแล้วหันไปต่อว่าโอฬาริก “เจ้าก็ไม่มีไหวพริบสักนิด เจ้าไม่คิดบ้างหรือว่าข้าจะกล้าสั่งให้เจ้าลงไปเป็นเหยื่อล่อปลากินเทพได้อย่างไร ในเมื่อข้าเองก็รู้ดีว่ามันเสี่ยงและอันตรายแค่ไหน”
“โธ่ ก็ข้าไม่ทันนึกอย่างนั้นนี่นา ข้านึกว่าท่านไม่รักข้าแล้ว” โอฬาริกทำหน้าเศร้า
“จำไว้นะเพื่อนรักข้ารักเจ้าเสมอ ข้าไม่มีวันทำร้ายคนที่รักหรอก” เทพตรัสวินกล่าว
โอฬาริกน้ำตาคลอด้วยความซาบซึ้ง
“ถ้ารู้อย่างนี้ข้าคงไม่หลงกลเชื่อปีศาจเจ้าเล่ห์นั่นหรอก รอฟังแผนการของท่านก่อนเสียก็ดี”
“แล้วท่านมีแผนว่าอย่างไรหรือครับ” แดนตรีถาม
“นั่นสิ ตอนแรกท่านวางแผนไว้ว่าอย่างไร” โอฬาริกก็อยากรู้
“เอ่อ มันผ่านไปแล้วก็ช่างมันเถอะ ถึงอย่างไรแดนตรีก็ได้ดาบมาแล้ว ข้าว่าเรารีบกลับไปที่แดนอสุระดีกว่า ไป...แดนตรีเหาะตามข้ามา” ว่าแล้วเทพพิทักษ์ก็เหาะขึ้นไปก่อนอย่างรวดเร็ว แดนตรีเหาะตาม
“เดี๋ยวสิท่านเทพ ข้าอยากจะรู้ว่าแผนการของท่านเป็นอย่างไร บอกให้ข้ารู้ก่อน” โอฬาริกรีบเหาะตามไปทวงถามเพราะอยากรู้เป็นที่สุด อย่างน้อยถ้าได้ฟังแผนการดี ๆ ของเทพตรัสวินอาจทำให้เขาหาหูตาสว่างขึ้นมาบ้าง
แต่จนแล้วจนรอดเทพตรัสวินก็ไม่กล้าบอกเพื่อนรักว่าแผนการที่เขาวางไว้ก็ไม่ต่างจากแผนลวงของจอมปีศาจแม้แต่น้อย
ช่างเป็นเรื่องบังเอิญอย่างเหลือเชื่อ

แดนตรีเด็กชายผู้มีบุญฤทธิ์ บทที่ 19

2009-05-18T22:09:00.001-07:00

บทที่ 19 ที่ซ่อนดาบพิชิตมาร

เทพตรัสวินและแดนตรีลอยอยู่เหนือขอบหลุมอุกกาบาตใหญ่บนดาวเคราะห์ดวงหนึ่งในจักรวาล ซึ่งหลุมดังกล่าวเกิดจากดาวหางพุ่งชนดาวเคราะห์เมื่อหลายล้านปีก่อน เด็กชายลอยตัวอยู่ในลูกโป่งวิเศษที่เทพตรัสวินบันดาลขึ้นเพื่อป้องกันกายหยาบของเขาไม่ให้ขาดอากาศ ภายในลูกโป่งใสมีอากาศหายใจได้สะดวกและมีเชือกมัดปากลูกโป่งวิเศษไว้เพื่อให้เทพตรัสวินสามารถจูงไปทางอื่นได้ เทพตรัสวินบอกว่าถ้าเขาได้ดาบพิชิตมารมาครอบครองก็ไม่จำเป็นต้องใช้อุปกรณ์อะไรช่วยอีก ดาบพิชิตมารจะคุ้มครองเขาในทุกด้าน พลังจากดาบพิชิตมารจะปลุกพลังวิเศษในตัวของเด็กชายขึ้นทำให้เขาสามารถเหาะเหินเดินอากาศได้เหมือนผู้วิเศษ
“ใช่ที่นี่หรือไม่” เทพตรัสวินถาม
ด้วยเหตุว่าช่วงนั้นเป็นเวลากลางคืนภายในบ่อมืดครึ้ม แดนตรีพยายามสังเกตสิ่งที่พอจะทำให้คุ้นตาบ้าง แต่ก็เจอเพียงก้อนหินและหลุมบ่อซึ่งที่ไหนก็อาจจะมีได้เหมือนกัน ถ้ามีสัตว์ประหลาดออกมาสักตัวสองตัวเหมือนที่เห็นในนิมิตความทรงจำเขาก็พอจะสรุปได้ว่าที่นี่ใช่ที่ซ่อนดาบพิชิตมารหรือไม่ แต่ตอนนี้ภายในหลุมอุกกาบาตดูเงียบสงบไร้ซึ่งสิ่งมีชีวิตทั้งปวง
“มันก็ดูคล้ายนะครับแต่ผมไม่แน่ใจ ถ้าเห็นสัตว์ประหลาดสักตัวสองตัวก็อาจจะพอสรุปได้ว่าใช่ที่ซ่อนดาบหรือไม่ ผมจำเจ้าสัตว์ประหลาดเก้าตัวที่อยู่ในบ่อได้ติดตาเพราะพวกมันน่ากลัวมาก” แดนตรีพูด
“เท่าที่ข้าฟังเจ้าเล่ามาข้าคิดว่าน่าจะใช่นะ แต่เพื่อความมั่นใจเดี๋ยวข้าจะเรียกสัตว์ประหลาดออกมาให้เจ้าดูทีเดียวพร้อมกันทุกตัวเลยดีกว่า” เทพตรัสวินกล่าว
“ท่านสามารถเรียกพวกมันออกมาได้ทุกตัวเลยหรือครับ” แดนตรีทึ่งในความสามารถของเทพตรัสวินเป็นครั้งที่นับไม่ถ้วน เขาช่างเป็นเทพพิทักษ์ที่มีปรีชาเหลือล้น
“พวกสัตว์ประหลาดมันไม่เชื่อฟังข้าขนาดนั้นหรอก ถึงแม้ข้าจะเคยปราบพวกมันได้ก็ตาม ข้าจะใช้เสียงกลองเรียกพวกมันออกมา พวกมันไม่ชอบอะไรที่เสียงดังพอได้ยินเสียงกลองพวกมันก็จะหงุดหงิดแล้วออกมาเดินหาสาเหตุทีนี้เจ้าก็คอยดูก็แล้วกันว่าจำตัวไหนได้บ้าง”
เทพตรัสวินบันดาลกลองใหญ่เหมือนกลองสะบัดชัยขึ้นกลางอากาศแล้วสั่งให้ไม้สองอันตีกลองโดยปราศจากคนตี เสียงกลองดังกระหึ่มรัวเร็วจนหัวใจของเด็กชายเต้นโครมครามตามจังหวะกลอง สักครู่ก็มีเงาตะคุ่มตัวใหญ่ปรากฏขึ้นในบ่อหลายจุด พวกมันไม่ได้หลบซ่อนอยู่ในดิน ในโพรง หรือในถ้ำ แต่พวกมันแทรกกายหลบอยู่ในช่องอากาศทั้งที่พวกมันตัวใหญ่ราวกับไดโนเสาร์
แดนตรีเพ่งมองลงไปในบ่อแต่มันมืดมากเขาจึงมองเห็นไม่ถนัด เทพพิทักษ์ชี้ขึ้นไปที่ดาวดวงหนึ่งบันดาลให้ลอยลงมาส่องแสงอยู่เหนือบ่อ โอ ทีนี้ในบ่อสว่างจ้าเหมือนกลางวันเลย แสงดาวนี้สว่างเย็นไม่ร้อนแรงเหมือนแสงอาทิตย์ เด็กชายยิ้มพลางนึกว่าเทพผู้วิเศษทำเรื่องน่าทึ่งได้อีกแล้ว
เด็กชายมองสัตว์ประหลาดเก้าตัวที่ออกมาเดินหงุดหงิดงุ่นง่าน บ้างบินร่อนไปมาอยู่ภายในบ่อ ในที่สุดเขาก็มั่นใจว่าที่นี่จะต้องเป็นที่ซ่อนดาบอย่างแน่นอน
“ใช่แล้วครับ ที่นี่ไม่ผิดแน่นอน สัตว์ประหลาดพวกนี้เหมือนที่ผมเห็นในนิมิตไม่มีผิด”
เทพตรัสวินโล่งใจ แล้วบันดาลกลองให้หายไป
“แล้วดาบซ่อนอยู่ตรงไหน” เทพพิทักษ์ถาม
แดนตรีฉีกยิ้มแล้วตอบว่า
“ผมไม่รู้ครับ”
“อ้าว”
“ก็ที่ซ่อนมันเป็นโพรงเล็กนิดเดียวแล้วท่านเทพบุตรแดนตรียังเอาก้อนหินมาปิดปากโพรงไว้อีก เท่าที่ผมดูในบ่อตรงไหนมันก็คล้ายไปหมด ผมไม่แน่ใจว่ามันอยู่ตรงไหน แต่ถ้าได้ลงไปเดินสำรวจดูใกล้ ๆ ก็ไม่แน่ว่าอาจจะจำได้ครับ”
“อันตรายเกินไป เอ๊ะ ป่านนี้เจ้ายักษ์ขี้เกียจยังไม่โผล่มาอีก” เทพตรัสวินบ่นหาโอฬาริกซึ่งเทพนารีแห่งดินแดนปริศนาบอกว่าจะส่งตามมาทันที
“ข้าอยู่นี่” โอฬาริกปรากฏร่างขึ้นใกล้เทพตรัสวิน “ข้าหลงทางไปอีกด้านหนึ่งของบ่อกล้าหาญพอได้ยินเสียงกลองข้าก็ตามเสียงมา” ยักษ์มองลงไปในบ่อกล้าหาญ “แม่เจ้าโว้ย พวกมันช่างน่าเกลียดน่ากลัวเสียจริง นั่นตัวอะไรน่ะ ตัวใหญ่เหมือนปลาวาฬยักษ์ ดำผุดดำว่ายอยู่ในบ่อเหมือนว่ายอยู่ในมหาสมุทร”
“ปลากินเทพ” เทพตรัสวินบอก
“โชคดีที่ข้าไม่ใช่เทพ มันคงจะไม่กินข้า” โอฬาริกพูดกระหยิ่ม
“เจ้าเป็นเทพกึ่งอมนุษย์” เทพตรัสวินติง
โอฬาริกหน้าเจื่อนแล้วทำเป็นถามโน่นถามนี่กลบเกลื่อน
“แล้วนั่นอะไร เหมือนจระเข้ข้าเห็นมันเดี๋ยวโผล่เดี๋ยวหาย”
“มันคือจระเข้ล่องหน นิสัยเสียของมันคือชอบซุ่มโจมตี เจ้าจะไม่รู้เลยว่าระหว่างที่มันล่องหนมันแอบซุ่มอยู่ที่ใด”
“ตัวที่บินไปพ่นไฟไปต้องเป็นมังกรพ่นไฟอย่างแน่นอน”
“ถูกต้อง”
“โอ นั่นมันงูหรือว่าอะไรมีเจ็ดหัวส่ายไปมายั้วเยี้ยน่าขยะแขยง”
“อรพิษเจ็ดหัว ต้องตัดหัวที่อยู่ตรงกลางของมันให้ได้ มันจึงจะยอมแพ้”
“นั่นตัวอะไรที่กำลังวิ่งไต่ไปตามบ่อ”
“สุนัขฉีกวิญญาณ ถ้าถูกมันกัดมันจะกัดไม่ปล่อยแล้วฟัดเจ้าจนไม่เหลือแม้แต่วิญญาณ”
“โอ้โฮ แต่ละตัวดุร้ายทั้งนั้นเลย แล้วตัวที่บินไปถ่ายไปนั่นข้าว่ารูปร่างมันเหมือนค้างคาวนะ”
“มันคือค้างคาวมูลกรด ถ้าเจ้าถูกมูลของมันร่างของเจ้าก็จะถูกย่อยสลายไปทันทีเหมือนโดนน้ำกรด”
“บรื๋อ” โอฬาริกคราง “โอ ดูเจ้าตัวนั้นสิมันช่างน่าเกลียดน่ากลัว ตัวกลม ๆ เหมือนด้วงดิน ดูไม่ออกว่าหัวหางอยู่ทางไหน”
“มันคือหนอนเกราะเหล็ก อาวุธชนิดใดก็ฟันแทงมันไม่เข้า”
“อ้าวแล้วท่านเอาชนะมันได้อย่างไร” โอฬาริกสงสัย
“มันกลัวไฟ”
“อ้อ”
“แต่ถ้าพลังของเจ้าไม่แกร่งพอที่จะบันดาลไฟพ่นใส่มันจนมันยอมแพ้หนีไปล่ะก็ เจ้าอย่าเสี่ยงลงไปท้าดวลกับมันจะดีกว่า”
“อ๋อ แน่นอนอยู่แล้ว ข้าไม่มีวันลงไปท้าดวลกับมันแน่ เพราะข้าไม่เคยนึกอยากเป็นเทพพิทักษ์ เอ๊ะ นั่นตัวอะไรทำไมหัวเป็นคนมีสองเขา”
“ถ้าเจ้าหมายถึงสัตว์ประหลาดครึ่งคนครึ่งกระทิงล่ะก็นั่นคือกระทิงธนู มันมีอาวุธร้ายแรงอยู่สองอย่างคือเขาดับจิตกับธนูระเบิด”
“ข้าอยากเห็นจริง ๆ ว่าท่านเอาชนะมันได้อย่างไร”
“แล้วอีกตัวหนึ่งล่ะครับ มันคล้ายสิงโต ผมเห็นมันนอนอยู่ใกล้โพรงที่ซ่อนดาบตอนที่เห็นในนิมิตความทรงจำ” แดนตรีถามขึ้น
“ตัวสุดท้ายคือสิงโตศิลา นิสัยดุร้ายเหมือนสัตว์ป่าเป็นหัวหน้าฝูงสัตว์ประหลาดที่อยู่ในบ่อกล้าหาญทั้งหมด”
“พวกมันไม่เห็นมีคอกหรือกรงกั้นไว้เลยนี่ครับ ถ้าลงไปพวกมันจะไม่รุมเอาหรือครับ” แดนตรีสงสัย
“พวกมันแบ่งหน้าที่กันอย่างมีระเบียบ ด่านใคร ๆ ก็รักษากันเอาเอง จะไม่ก้าวก่ายซึ่งกันและกัน ระหว่างที่สัตว์ประหลาดตัวหนึ่งสู้อยู่กับเทพ พวกที่เหลือมันก็จะนั่งดูเหมือนคนเชียร์มวยอยู่ข้างสนาม ถ้าฝ่ายตนได้เปรียบก็จะเฮกันขึ้นเป็นพัก ๆ ถ้าฝ่ายตนเสียเปรียบมันก็บ่นด่าและอาฆาตว่าถ้าผ่านมาถึงด่านของพวกมันที่เหลือ พวกมันจะซัดให้น่วม อะไรทำนองนี้แหละ”
“แล้วถ้าเอาชนะพวกมันได้หมดทุกตัวล่ะพวกมันจะทำอย่างไร” โอฬาริกสงสัย
“ถ้าตัดหัวสิงโตศิลาได้ สัตว์ประหลาดทุกตัวจะแปลงร่างเป็นเทพนักสู้ที่มีเครื่องทรงสง่างามแล้วก้มกราบรอบกายเทพผู้พิชิตองค์ใหม่เพื่อขอขมา” น้ำเสียงของเทพตรัสวินตื้นตันในศักดิ์ศรีเทพผู้พิชิต
“โอ ข้าอยากเห็นเหลือเกิน” โอฬาริกอยากรู้อยากเห็น
“ผมด้วย” แดนตรีตื่นเต้นตาม
“แต่ข้าไม่มีเวลาทำให้พวกเจ้าดูหรอกนะ ข้ายังมีภารกิจต้องทำอีกมาก ตอนนี้เรารู้แน่แล้วว่าดาบพิชิตมารซ่อนอยู่ในบ่อกล้าหาญ ข้าคิดวิธีได้อย่างหนึ่งพวกเจ้ารออยู่ที่นี่ก่อน ข้าจะกลับไปเอาหน้ากากแก้ววิเศษมาให้แดนตรีสวมป้องกันนัยน์ตาเอาไว้ก่อน ถ้าหาดาบเจอแล้วเขาจะได้ไม่ตาบอดก่อนจะได้ออกศึก” เทพตรัสวินส่งเชือกจูงลูกโป่งวิเศษให้โอฬาริกถือก่อนจะหายตัววับไป
“ศึกอะไรหรือครับ” แดนตรีถามโอฬาริก
“ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน” โอฬาริกยักไหล่
“แล้วเทพตรัสวินจะไปหาหน้ากากแก้ววิเศษได้จากที่ไหนครับ” แดนตรีเป็นห่วงว่าเทพตรัสวินต้องมาลำบากเพราะเขาเป็นต้นเหตุ ตั้งแต่เกิดเรื่องขึ้นเทพตรัสวินก็คอยช่วยเหลือเป็นธุระให้ทุกอย่าง จนบางครั้งเด็กชายรู้สึกละอายใจว่าตนเองนั้นช่างโง่เขลานักต้องพึ่งพาผู้อื่นอยู่ร่ำไป
“ก็คงจะแถว ๆ คลังเก็บสมบัติของเขากระมัง” โอฬาริกเดาแล้วยังติดพันเล่าต่อว่า “เขาชอบสะสมพวกหน้ากากพิสดารซึ่งได้จากการท่องเที่ยวไปในจักรวาลต่าง ๆ หน้ากากที่เขาสะสมล้วนมีคุณสมบัติวิเศษต่างกัน ข้าเคยไปดูที่วิมานของเขามาแล้วมันแขวนอยู่บนผนังเต็มไปหมดแม้กระทั่งบนเพดานก็ยังมี”
คุยกันยังไม่ทันถึงไหนเทพตรัสวินก็ปรากฏร่างขึ้น ในมือถือหน้ากากแก้วมาอันหนึ่งคล้ายพลาสติกใสที่เป็นของเด็กเล่นในโลกมนุษย์ซึ่งดูไม่ค่อยน่าเชื่อถือนัก
“โอ๊ะ ทำไมกลับมาเร็วนักล่ะท่าน” โอฬาริกสะดุ้ง
เทพตรัสวินไม่ตอบแต่กลับยื่นหน้ากากให้โอฬาริกพลางพูดเสียงค่อนข้างแข็งว่า
“ให้แดนตรีสวมหน้ากากป้องกันรังสีอันนี้ไว้ แล้วเดี๋ยวเราจะได้ลงไปหาดาบกัน”
“เรา...ลงไปหาดาบ!” โอฬาริกตะโกนหน้าตาตื่น
“ใช่ เราต้องลงไปในบ่อเพื่อค้นหาดาบให้เจอ” เทพตรัสวินกล่าวเสียงเย็นชา
“ไม่ใช่ท่านกับแดนตรีเท่านั้นหรือที่ต้องลงไปหาดาบน่ะ” โอฬาริกบ่ายเบี่ยง
“เราต้องช่วยกัน ข้าจะเป็นผู้จูงลูกโป่งวิเศษพาแดนตรีไปหาดาบ ส่วนเจ้าไปคอยล่อหลอกสัตว์ประหลาดให้ไปทางอื่น” เทพตรัสวินกอดอกอย่างวางอำนาจ
“นี่หรือแผนของท่าน ให้ข้าเป็นตัวล่อสัตว์ประหลาด ส่วนท่านถือลูกโป่งเดินเล่นสบายใจเฉิบ” โอฬาริกโวยวาย
“เจ้าต้องเสียสละเพื่อช่วยเหลือเด็กชายผู้มีบุญฤทธิ์ปฏิบัติภารกิจที่ได้รับมอบหมายจากเทพบิดาให้สำเร็จ” เทพตรัสวินอ้างจอมเทพบดีซึ่งเป็นเทพบิดาของเทพบุตรแดนตรี
“แต่ว่า...” โอฬาริกชำเลืองมองลงไปในบ่ออย่างหวั่นใจ
“ผมว่ามันเสี่ยงเกินไปนะครับ ถ้าพลาดขึ้นมาโอฬาริกอาจถูกปลากินเทพกินตั้งแต่ด่านแรก เขาจะต้องเสียเวลารอให้ปลาถ่ายมูลอย่างน้อยก็หนึ่งหรือสองวันหรือประมาณหนึ่งถึงสองร้อยปีมนุษย์” แดนตรีค้าน
“พวกเจ้าก็ใช้ความคิดพลิกแพลงบ้างก็ได้นี่นา” เทพตรัสวินกล่าวอย่างดูถูก “ข้าไม่ได้สั่งให้โอฬาริกลงไปสู้กับสัตว์ประหลาด แต่ข้าให้เจ้าไปคอยหลอกล่อมันเอาไว้ เจ้าไม่ต้องไปสู้กับมันเพราะถึงอย่างไรยักษ์มันสมองต่ำอย่างเจ้าทำได้อย่างมากก็เพียงแค่ใช้กำลังเท่านั้น การสู้กับสัตว์ประหลาดในบ่อกล้าหาญต้องใช้ไหวพริบเป็นอย่างมากซึ่งไม่มีในยักษ์อย่างเจ้าอยู่แล้ว เจ้าแค่คอยหลอกล่อและวิ่งหนีมันให้ทันก็พอแล้ว”
ทั้งแดนตรีและโอฬาริกรู้สึกว่าเทพตรัสวินพูดจาไม่น่าฟังเหมือนที่ผ่านมาก เขาดูถูกโอฬาริกว่าเป็นยักษ์สมองต่ำไม่มีไหวพริบ แดนตรีเห็นโอฬาริกโกรธและน้อยใจจนพูดอะไรไม่ออก เพราะความรักและเคารพในองค์เทพพิทักษ์ทำให้เขารู้สึกถึงปมด้อยของตนเองจนดูน่าสงสาร
แดนตรีก็ไม่พอใจเหมือนกันและไม่ต้องการให้โอฬาริกลงไปเสี่ยงอันตรายจึงค้านว่า
“ผมไม่ให้โอฬาริกลงไปเป็นตัวล่อเด็ดขาดมันอันตรายเกินไป ในเมื่อท่านเป็นเทพพิทักษ์ที่เคยพิชิตพวกสัตว์ประหลาดมาแล้ว ท่านนั่นแหละที่ต้องลงไปเป็นตัวล่อพวกมัน แล้วให้โอฬาริกพาผมไปหาดาบ”
โอฬาริกตกใจว่าเด็กชายผู้มีบุญฤทธิ์กล้าเถียงเทพพิทักษ์อย่างไม่เกรงกลัวในบารมี
“เจ้า!” เทพพิทักษ์โกรธจัด
“ไม่เป็นไรแดนตรีข้าจะลงไปเป็นตัวล่อสัตว์ประหลาดไว้เอง จริงอย่างที่ท่านเทพพิทักษ์พูด ข้ามันสมองต่ำใช้ไหวพริบอะไรกับใครเขาไม่ค่อยเป็นหรอก แต่กำลังของข้ามีมหาศาลรับรองว่าข้าต้องวิ่งหนีมันทันแน่” โอฬาริกเสียสละ
“แต่...” แดนตรีจะห้ามแต่โอฬาริกยื่นมือทะลุเข้ามาในลูกโป่งวิเศษ ส่งหน้ากากแก้ววิเศษที่ดูอย่างไรก็ไม่น่าเชื่อถือให้เด็กชายแล้วถอนมือกลับออกไปโดยที่ลูกโป่งไม่มีรูรั่วแม้แต่น้อย แดนตรีมองหน้ากากแก้ววิเศษด้วยสีหน้าสลด
“ไม่เป็นไรหรอกแดนตรีข้าขอยืนยันว่าข้าจะไปเป็นตัวล่อสัตว์ประหลาดเอง หน้าที่นี้เป็นหน้าที่ที่มีเกียรติอย่างสูงเจ้าว่าไหม” โอฬาริกยืนยันแกมพูดติดตลกทั้งปลอบใจตนเองและแดนตรีไปพร้อมกัน
เทพพิทักษ์ถอนใจอย่างโล่งอกที่โอฬาริกยอมรับความเสี่ยงในครั้งนี้เสียเอง
แต่ถึงอย่างไรแดนตรีก็ไม่เข้าใจอยู่ดีว่าทำไมเทพอัศวินผู้กล้าหาญของเขา จึงเกิดไม่กล้าอยากจะเสี่ยงขึ้นมาอย่างผิดวิสัย
แดนตรีใส่หน้ากากแก้ววิเศษซึ่งมีเชือกผูกไว้ทีด้านหลังศีรษะ ขยับเล็กน้อยให้หน้ากากเข้าที่และไม่ได้ดังใจเพราะหน้ากากแก้ววิเศษดูไม่ต่างจากหน้ากากพลาสติกใสคุณภาพต่ำอย่างไรอย่างนั้น
“เอาละถ้าพร้อมแล้วเจ้าลงไปก่อน” เทพพิทักษ์สั่งโอฬาริก
โอฬาริกส่งเชือกผูกลูกโป่งวิเศษให้เทพตรัสวินแล้วถอนใจก่อนจะเหาะลงไปในบ่อ ทำเสียงดังร้องท้าทายสัตว์ประหลาดให้ออกมาประลองกัน
แดนตรีได้แต่เกาะลูกโป่งวิเศษเอาใจช่วยโอฬาริกเต็มที่
ปลากินเทพเริ่มออกทำหน้าที่ เมื่อเห็นยักษ์มาร้องท้าทายมันจึงกระโจนเข่าใส่หมายจะเขมือบ แต่โอฬาริกกระโดดหลบทัน หลังจากนั้นปลากินเทพก็ดำผุดดำว่ายไล่ตามโอฬาริกไม่หยุดยั้ง โอฬาริกเอาแต่วิ่งหนีให้เร็วที่สุดแต่ก็ไปจนมุมที่ข้างบ่อจนได้ ยักษ์เรียกกระบองทองหัวหนามออกมาสู้กับปลากินเทพ เขาเอากระบองทุบหัวปลาแต่แทนที่มันจะกลัวมันกลับยิ่งโกรธพุ่งหัวเข้าชนโอฬาริก ทว่าโอฬาริกหายตัวหลบทันหัวปลากินเทพจึงชนเข้ากับหินข้างบ่อจนเป็นรูและหัวของมันก็ติดอยู่ในรูนั้น มันดิ้นรนจะเอาหัวออกจากรูพลางฟาดหางมหึมาลงกับพื้นเพื่อช่วยขยับหัวออกมา จังหวะนั้นเองเทพตรัสวินก็ได้โอกาสถือเชือกผูกลูกโป่งวิเศษที่มีแดนตรีอยู่ข้างในเหาะลงไปในบ่อกล้าหาญอีกด้านหนึ่งที่อยู่ห่างจากคู่ต่อสู้ แล้วเริ่มลอยหาโพรงที่ซ่อนดาบไปตามข้างบ่อ ในขณะที่สัตว์ประหลาดตัวอื่นกำลังชมการต่อสู้ของเพื่อนอย่างเมามัน เหมือนคนใจจดจ่อดูมวยอยู่ข้างเวทีไม่สนใจว่าใครจะเดินไปเดินมาทำอะไร
เทพตรัสวินลอยพาแดนตรีตรวจหาโพรงที่ซ่อนดาบได้ประมาณครึ่งบ่อ แดนตรีก็รู้สึกขนลุกชูชันไปทั้งกาย เหมือนมีพลังบางอย่างดึงดูดอย่างลึกลับ
เด็กชายแนบลำตัวชิดผนังลูกโป่งวิเศษเข้าไปอีก หน้าติดกับผนังลูกโป่งวิเศษจนดูบิดเบี้ยว เขาเพ่งดูก้อนหินแต่ละก้อนอย่างตั้งใจและใช้สมาธิสูง และแล้วก็เจอเข้าก้อนหนึ่งที่ดูคุ้นตา ยิ่งลอยเข้าไปใกล้พลังในกายของเขาก็ยิ่งวิ่งเร็วเหมือนลมปราณเดือด หัวใจเต้นรัวแรง หายใจถี่ขึ้น และตัวเบาหวิวเหมือนจะลอยออกไปนอกลูกโป่ง
“ตรงนั้นครับ เข้าไปใกล้ ๆ หน่อย” แดนตรีชี้ไปที่ก้อนหินใหญ่ก้อนหนึ่ง เทพตรัสวินลอยเข้าไปใกล้ก้อนหินแล้วถามว่า
“ตรงนี้ใช่หรือไม่”
“ผมว่าตรงนี้แหละครับ ผมรู้สึกถึงพลังบางอย่างที่ส่งออกมากระทบกับร่างกาย” แดนตรีพูดอย่างมั่นใจ
เทพตรัสวินไม่รอช้ายื่นมือข้างหนึ่งออกไปข้างหน้าส่งพลังวิเศษไปที่ก้อนหินหมายจะยกมันออกไปให้พ้นทาง
ก้อนหินเริ่มสั่น...ทันใดนั้นเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น
“หยุดนะเจ้าปีศาจ!”
พอแดนตรีเงยหน้าขึ้นไปมองที่เจ้าของเสียงเขาถึงกับหงายหลังนั่งงงอยู่ในลูกโป่งวิเศษ
เทพตรัสวินอีกองค์หนึ่งยืนผงาดอยู่บนก้อนหิน
เป็นไปไม่ได้!
เด็กชายมองเทพตรัสวินกับเทพตรัสวินสลับกันไปมาอย่างงวยงง
นี่มันอะไรกัน
มีเทพตรัสวินสององค์
เป็นไปได้อย่างไร

แดนตรีเด็กชายผู้มีบุญฤทธิ์ บทที่ 18

2009-05-18T22:08:00.001-07:00

บทที่ 18 ความทรงจำที่หวนคืน

นางฟ้าไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ ต่อรองเล่นหมากรุกอีกถึงสองสามกระดาน เมื่อเอาชนะแดนตรีไม่ได้เธอจึงต้องยอมแพ้ในที่สุด แต่เธอก็ยังไม่ยอมเฉลยเรื่องจะช่วยแดนตรีไม่ให้ตาบอดได้อย่างไรเมื่อเห็นแสงดาบพิชิตมารกับให้พรความทรงจำที่ซ่อนของดาบพิชิตมาร
มาถึงขั้นนี้แล้วแดนตรีก็ใจเย็นที่จะรอต่อไป ความอดทนนำมาซึ่งความสำเร็จอันสมบูรณ์
นางฟ้าเหาะไปลอยนิ่งอยู่ริมลำธารสีทองซึ่งแดนตรีเห็นว่ามันสวยดีและรู้สึกคลับคล้ายคลับคลาว่าจะเคยเห็นที่ไหนมาก่อนจึงไม่ได้ตื่นเต้นอะไรมากนัก เพียงแต่แปลกใจว่าทำไมน้ำในลำธารจึงเป็นสีทองก็เท่านั้นเอง แต่ที่ไม่ถามนางฟ้าเพราะไม่ใช่กิจของตน จุดมุ่งหมายของเขาอยู่ที่ความทรงจำสถานที่ซ่อนดาบพิชิตมารเท่านั้น
“ท่านอยากรู้ไหมว่าทำไมข้าต้องวางกลไกทางเข้าสู่ดินแดนปริศนาให้ยากและเสี่ยงอันตราย” นางฟ้าถามขึ้นพลางชม้อยชม้ายไปทางแดนตรีก่อนจะทอดสายตามองไปในลำธาร
“อยากรู้ครับ” แดนตรีตอบไม่ลังเล เขาก็สงสัยอยู่เหมือนกันแต่ไม่คิดว่าจะมีใครไขปริศนาให้เขาได้
นางฟ้าพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะชำเลืองแลไปในลำธารอีกครั้ง
แดนตรีเดินไปยืนข้างนางฟ้าพลางมองลงไปในลำธาร แล้วก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นชัดว่าน้ำสีทองที่เห็นนั้นความจริงไม่ใช่สีของน้ำ แต่เป็นธาตุชนิดหนึ่งที่อยู่ก้นลำธารต่างหากที่เปล่งประกายสีทองขึ้นมาทำให้น้ำดูเป็นสีทอง
“นั่นอะไรครับ”
“ธาตุทอง”
“ธาตุทอง!”
“ถูกต้องแล้วมันคือธาตุทองหรือเรียกสั้น ๆ ว่าทอง มีมนุษย์และผู้มีอาคมบางจำพวกที่มีความโลภเห็นดินแดนปริศนาของข้าเป็นขุมทองที่ใคร ๆ ก็อยากจะเข้ามาขุด แต่ทองในดินแดนปริศนาของข้าไม่จำเป็นต้องขุด มันมีอยู่ในดินแดนแห่งนี้เต็มไปหมดจะเก็บจะหยิบอย่างไรก็ได้ตามสบาย ข้าไม่อยากข้องเกี่ยวกับความโลภของมนุษย์และผู้มีอาคมเหล่านั้นเพราะมันทำให้ข้าไม่สบายจิต เมื่อข้าเศร้าหมองดอกจำปีแห่งความทรงจำก็จะไม่ออกดอก แล้วข้าก็จะไม่ได้บุญจากการให้พรผู้ที่มาขอความช่วยเหลือ ข้าจึงต้องวางกลไกลเอาไว้ในสรวงมายาที่ท่านเดินทางผ่านมา ถ้าเดินไปตามเส้นทางในป่าจะพบกับเขาวงกตกว่าจะหาทางออกจากเขาวงกตได้อย่างน้อยต้องใช้เวลาเจ็ดเดือน ที่ต้องใช้เวลานานขนาดนั้นเพราะเป็นการพิสูจน์ความตั้งใจของเทพ มนุษย์หรือสัตว์ที่ประสงค์จะมาขอพรจากข้า ถ้าพวกเขามาด้วยความบริสุทธิ์ใจเทพผู้รักษาดินแดนปริศนาจะเปิดทางออกให้ แต่ถ้าผู้ใดมีแต่ความโลภโดยยกเอาพรของข้ามาบังหน้า ผู้นั้นก็จะเดินวนเวียนอยู่ในเขาวงกตจนเกิดความเบื่อหน่ายท้อแท้และไม่อยากมาขุดทองที่ดินแดนปริศนาของข้าอีก เมื่อครบกำหนดเจ็ดเดือนผู้นั้นก็จะถูกปล่อยตัวออกจากเขาวงกตพร้อมกับประตูทางเข้าจะปิดตายสำหรับผู้ที่มีจิตใจโลภตลอดไป
ไม่ว่าจะเป็นภูเขาเหนือเมฆาที่ท่านใช้เดินเป็นทางลัด หน้าผาแห่งความว่าง เหวไม่มีวันถึงหรือแม้กระทั่งกลไกลบันไดศิลา ล้วนเป็นอุบายของข้าทั้งสิ้น เพื่อพิสูจน์ความตั้งใจจริงของผู้ที่จะมาขอพรจากข้า ถ้าพวกเขามาด้วยความบริสุทธิ์ใจก็จะสามารถฝ่าอันตรายมาถึงยอดเขาเหนือเมฆาได้ แต่การจะเข้าถึงดินแดนปริศนาจะต้องอาศัยความเด็ดเดี่ยวและมีความกล้าหาญอย่างเต็มเปี่ยม ซึ่งท่านก็ได้ประจักษ์แล้วว่ากลไกบันไดศิลานั้นอันตรายเพียงใด อันที่จริงถ้าเป็นเจ้ายักษ์ขี้โมโหที่รอท่านอยู่บนยอดเขาเหนือเมฆามันก็คงจะข้ามมาได้ไม่ยาก แต่ที่ข้าต้องวางกฎเอาไว้ว่าห้ามยักษ์ตนใดเข้ามาขอพร เพราะพวกยักษ์มักไม่ค่อยเคารพกฎ ใจร้อน และชอบใช้กำลัง ให้รอนิดรอหน่อยก็รอไม่ได้ พอไม่ได้ดังใจก็ด่าทออาละวาด ข้าจึงสั่งห้ามไม่ให้ยักษ์เข้ามาขอพรเด็ดขาด ทีนี้ท่านก็คงเข้าใจแล้วนะว่าทำไมดินแดนปริศนาจึงไม่ต้อนรับยักษ์”
“ครับ แต่ทำไม...” แดนตรีสงสัยแต่ไม่กล้าถาม
“ท่านสงสัยว่าทำไมเทพบุตรแดนตรีจึงเข้าออกดินแดนปริศนาได้สะดวกใช่ไหม” นางฟ้ารู้ใจ
“เอ่อ ครับ” แดนตรีละอายใจนิด ๆ
“เดี๋ยวท่านก็จะได้รู้ด้วยตนเอง” นางฟ้ายิ้มสวยและน่ารัก “ในลำธารมีธาตุทองมากมายท่านเก็บเอาไปสิ”
“ขอบคุณครับ แต่ผมไม่อยากได้” แดนตรีตอบโดยไม่ต้องคิดเพราะพื้นฐานแห่งจิตนั้นไม่ใช่คนโลภ
นางฟ้ายิ้มหวาน
“ขออภัย ข้าลืมไปว่าของท่านมีมากกว่าของข้าเป็นหลายเท่า ไม่เป็นไรข้ารู้ว่าท่านต้องการอะไร แต่ก่อนที่ข้าจะให้พรความทรงจำกับท่านข้าจะขอกล่าวถึงวิธีป้องกันนัยน์ตาให้ท่านรู้ก่อน”
แดนตรีตั้งใจฟัง
“ท่านจงไปหาหน้ากากป้องกันรังสีมาสวมบังนัยน์ตาเอาไว้ตลอดเวลาเพียงเท่านี้ท่านก็จะไม่ตาบอดเมื่อมองดาบพิชิตมาร”
“เท่านี้เองหรือครับ” แดนตรีไม่อยากจะเชื่อเส้นผมบังภูเขาแท้ ๆ
“บางครั้งคนเราก็คิดมากเกินไปจนมองข้ามความเป็นจริงของธรรมชาติ”
“ถ้าอย่างนั้นใช้แว่นกันแดดได้ไหมครับ” แดนตรีคิดอะไรขึ้นมาได้
“การใช้ของคุณภาพต่ำเกินไปจะป้องกันอะไรไม่ได้”
“อ้าว ถ้าอย่างนั้นผมต้องใช้หน้ากากแบบไหนครับ”
“หน้ากากที่แสงสังหารไม่สามารถผ่านได้”
“คือ อันที่จริงท่านก็ตอบถูกและตรงไปตรงมาดีนะครับ แต่ทำไมผมเข้าใจยากจัง” เด็กชายพูดไม่เต็มเสียงแกมเขินในความเขลาของตนเอง
นางฟ้าหัวเราะแล้วพูดว่า
“ข้าลืมไปว่าตอนนี้ท่านเป็นเพียงเด็กมนุษย์ที่อ่อนเยาว์ แต่ท่านน่ะฉลาดเป็นกรดเลยนะ ท่านจะตำหนิว่าข้าพูดวกไปวนมาใช่ไหมล่ะ เอาเถอะถึงข้าอธิบายไปท่านก็อาจจะไม่เข้าใจ และลำพังท่านก็คงจะไปเอามาได้ยาก ข้าจะพูดย่อ ๆ ว่าหน้ากากที่สามารถป้องกันรังสีสังหารได้จะต้องเป็นหน้ากากแก้ววิเศษ มันสามารถมองเห็นในความมืดได้เหมือนมองในเวลากลางวันและมีพลังต้านรังสีทุกชนิด”
“แล้วผมจะไปหาหน้ากากแก้ววิเศษได้จากที่ไหนครับ”
“นำความที่ข้าแจ้งแก่ท่านไปบอกท่านเทพพิทักษ์แล้วเขาจะจัดการหาให้ท่านเอง”
แดนตรีโล่งใจไปเปลาะหนึ่ง แล้วนึกอะไรขึ้นมาได้แต่ก็ไม่กล้าถามเพราะเกรงว่านางฟ้าจะรำคาญที่เขาถามจุกจิก แต่นางฟ้าก็ตอบมาเหมือนรู้ใจว่า
“มีใครบ้างในโลกทิพย์ที่จะไม่รู้จักเทพพิทักษ์ตรัสวิน ชื่อเสียงของเขาเลื่องลือไปทั่วทั้งสามภพ แต่ที่เขาไม่สามารถปราบปีศาจเมฆน้ำแข็งได้ในเวลานี้เพราะหนึ่งไม่ใช่ภารกิจโดยตรงของเขา สองปีศาจเมฆน้ำแข็งมีพลังชั่วร้ายเพิ่มขึ้นอีกหลายเท่าหลังจากที่มันเสพกิเลสมนุษย์เป็นอาหารซึ่งท่านเองก็ประจักษ์อยู่กับใจ”
“ครับ ผมทราบ แล้วที่ซ่อนดาบล่ะครับ” แดนตรีวกเข้าเรื่องสำคัญ
นางฟ้ายิ้มพรายพลางกรีดนิ้วในอากาศดอกจำปีแห่งความทรงจำก็ปรากฏอยู่ในมือเรียวขาวละเอียดลออแล้วจึงยื่นให้เด็กชายพลางบอกว่า
“ท่านต้องดมดอกจำปีแห่งความทรงจำอีกครั้ง เพราะดอกจำปีแห่งความทรงจำสามารถให้พรท่านได้ครั้งละหนึ่งอย่างเท่านั้น ตั้งจิตอธิษฐานแล้วดมเลย”
แดนตรีรับดอกไม้มาถือไว้ในมือหลับตาอธิษฐานขอให้จำได้ว่าเทพบุตรแดนตรีเอาดาบพิชิตมารไปซ่อนไว้ที่ไหน แล้วสูดกลิ่นหอมเย็นลงไปในอกพลันนิมิตภาพในอดีตก็ปรากฏขึ้นในจิต
เด็กชายเห็นเทพบุตรแดนตรีถือดาบเหาะไปที่...ที่ไหนเขาไม่รู้ รู้แต่ว่ามันเป็นเหมือนหลุมอุกกาบาตที่ไหนสักแห่ง ในหลุมอุกกาบาตมีสัตว์ประหลาดยักษ์อยู่หลายตัวล้วนแต่ตัวใหญ่ด้วยกันทั้งสิ้น แต่เมื่อเทพบุตรแดนตรีถือดาบพิชิตมารที่มีแสงสว่างจ้าเหาะเข้าไปในหลุมหรือบ่อก็ไม่แน่ใจ สัตว์ประหลาดเหล่านั้นกลับมีท่าทางหวาดกลัว บ้างหมอบหลบหลังก้อนหินหลับตาปี๋ บ้างวิ่งเข้าไปหลบในถ้ำ บ้างหันหลังไม่กล้าแม้แต่จะมอง บางกระโดดขึ้นในอากาศแล้วดำดินหนีเหมือนปลาดำน้ำแต่แปลกที่แผ่นดินไม่มีรอยแยกแม้แต่น้อย พวกมันดูไม่ต่างจากสัตว์เชื่อง ๆ ทั้งที่พวกมันดูน่ากลัวและท่าทางดุร้ายมาก
เทพบุตรแดนตรีเหาะวนไปรอบหลุมอุกกาบาตแล้วหยุดอยู่ที่หน้าโพรงแห่งหนึ่งซึ่งมีสิงโตศิลาตัวมหึมานอนอยู่ไม่ไกลนัก พอเห็นเทพบุตรแดนตรีถือดาบเข้าไปใกล้สิงโตศิลาก็ขยับเขยื้อนลุกวิ่งหนีไปเหมือนสุนัขขี้ขลาด เทพบุตรแดนตรีตกลงใจซ่อนดาบไว้ในโพรงแห่งนั้นซึ่งดูไม่สะดุดตาแล้วใช้พลังวิเศษยกหินก้อนใหญ่ไปปิดปากโพรงพรางตาไว้ เขาลอยนิ่งดูผลงานของตนเองด้วยภูมิใจอยู่สักครู่ก่อนจะเหาะทะยานขึ้นฟ้าไป เหล่าบรรดาสัตว์ประหลาดในบ่อก็กลับคืนสู่สภาวะปกติ แล้วภาพก็จางหายไป
“เป็นอย่างไรบ้าง” นางฟ้าถามด้วยความอยากรู้
“ผมเห็นแล้วครับว่าเทพบุตรแดนตรีซ่อนดาบพิชิตมารไว้ที่ไหน” แดนตรีตอบพลางตื่นเต้น
“ที่ไหน” นางฟ้าถามเร็ว
แดนตรียิ้มแล้วตอบเสียงอ่อยว่า
“ไม่รู้ครับ”
“อ้าว แล้วท่านเห็นอะไรบ้าง”
“เห็นหลุมอุกกาบาตหลุมใหญ่มหึมาเลยครับ ในนั้นมีสัตว์ประหลาดอยู่ประมาณเก้าตัว แต่ละตัวท่าทางดุร้ายทั้งนั้น ผมเห็นท่านเทพบุตรแดนตรีนำดาบไปซ่อนไว้ในโพรงเล็ก ๆ แล้วเอาก้อนหินปิดปากโพรงไว้ เห็นเท่านั้นเองครับ” แดนตรีเล่า
นางฟ้ามีสีหน้าครุ่นคิดแล้วเปรยอย่างไม่แน่ใจว่า
“เท่าที่ข้าฟังดูลักษณะของหลุมอุกกาบาตที่ท่านว่ามันน่าจะเป็นบ่อกล้าหาญ...หรือเปล่าข้าไม่แน่ใจ”
“บ่อกล้าหาญ!” แดนตรีลืมตัวตะโกนขึ้นแล้วรีบยกมือปิดปากก่อนจะลดเสียงลงให้เกือบเท่าปกติทั้งที่เขาตกใจและตื่นเต้นมาก “บ่อกล้าหาญหรือครับ”
“อาจจะเท่านั้น ข้าไม่แน่ใจ เอ๊ะ ท่านรู้จักบ่อกล้าหาญด้วยหรือ” นางฟ้าย้อนถาม
“ท่านเทพตรัสวินเคยเล่าให้ฟังครับว่าบ่อกล้าหาญเป็นบ่อพิสูจน์ความกล้าของเทวดาที่ต้องการเป็นเทพพิทักษ์ และมีท่านเพียงองค์เดียวที่สามารถเอาชนะสัตว์ประหลาดในบ่อนั้นได้ทั้งหมด”
“ถูกต้อง ท่านเทพพิทักษ์ตรัสวินเป็นเทพพิทักษ์เพียงองค์เดียวที่เอาชนะสัตว์ประหลาดในบ่อกล้าหาญได้ทั้งหมด จึงได้รับการแต่งตั้งจากจอมเทพให้เป็นหัวหน้าเทพพิทักษ์ นอกนั้นเป็นเทพพิทักษ์ที่ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นรองลงไปตามความสามารถที่เอาชนะสัตว์ประหลาดได้ ความสำคัญของตำแหน่งขึ้นอยู่กับว่าเทพองค์ใดสามารถเอาชนะสัตว์ประหลาดได้กี่ตน ถ้าแพ้ตั้งแต่ด่านแรกก็จะไม่ได้เป็นเทพพิทักษ์ หรือถ้าชนะได้เพียงแค่ด่านแรกก็จะได้เป็นเทพพิทักษ์ปลายแถว แต่ท่านเทพตรัสวินเป็นเทพพิทักษ์ที่ใคร ๆ ก็ยกย่องสรรเสริญในความกล้าหาญชาญชัย”
เด็กชายรู้สึกภูมิใจที่ได้รู้จักกับเทพพิทักษ์ผู้กล้าหาญที่สุด
“แล้วท่านคิดว่าผมควรจะไปตามหาดาบพิชิตมารที่บ่อกล้าหาญหรือเปล่าครับ” แดนตรีขอคำปรึกษา
“ข้าคิดว่าไม่น่าจะผิดนะ แต่จะให้แน่ใจควรถามเทพพิทักษ์ดูก่อนว่าสถานที่ที่ท่านเห็นนั้นใช่บ่อกล้าหาญหรือเปล่า”
“ถ้าอย่างนั้นผมคงต้องย้อนกลับไปแดนอสุระก่อน”
“ไม่ต้องย้อนกลับไปก็ได้ เดี๋ยวข้าจะเชิญท่านเทพพิทักษ์ตรัสวินมาที่นี่”
“ฮ้า ท่านทำได้หรือครับ” แดนตรีแปลกใจ
“ได้สิ เหล่าเทพเทวาใช้โทรจิตในการติดต่อถึงกัน เดี๋ยวข้าส่งกระแสจิตไปแวบเดียวเดี๋ยวท่านก็มาถึงแล้ว”
นางฟ้าหลับตาสงบนิ่งสักครู่ก่อนจะลืมตาขึ้นแล้วบอกว่า
“ข้าต้องไปเตรียมน้ำชาต้อนรับท่านเทพพิทักษ์ก่อน” ว่าแล้วเธอก็เหาะไปบันดาลน้ำชาพร้อมขนมชุดใหม่ขึ้นบนโต๊ะแทนชุดเดิมที่หายไป ยังไม่ทันไรเทพพิทักษ์ก็ปรากฏร่างขึ้นบริเวณนั้น
“ท่านเทพตรัสวิน” แดนตรีดีใจวิ่งไปหาเทพพิทักษ์
“เจ้าเก่งมากแดนตรีที่สามารถฟันฝ่าอุปสรรคจนเข้ามาในดินแดนปริศนาได้” เทพตรัสวินกล่าวพลางเอามือใหญ่ที่มีถุงมือสีเงินสวมอยู่ตบไหล่เด็กชายเบา ๆ ดูคล้ายหุ่นยนต์ยักษ์แสดงความอ่อนโยนต่อเด็กน้อยที่แหงนหน้ามองอัศวินยอดขวัญใจ
“สวัสดีค่ะท่านเทพพิทักษ์” นางฟ้าถอนสายบัวอย่างอ่อนช้อย “ข้ารู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ท่านอุตส่าห์รีบมาทันทีที่ข้าส่งกระแสจิตไปเชิญ”
“ข้าขอคารวะท่านเทพนารีแห่งดินแดนปริศนา ถ้าท่านไม่ให้เกียรตินำทางข้ามาด้วยตนเอง ข้าก็คงไม่มาถึงเร็วเพียงนี้” เทพตรัสวินคำนับ
อ้อ นางฟ้าเป็นเทพนารีหรือหลงนึกว่าเธอเป็นนางฟ้าอยู่ตั้งนาน...แดนตรีนึกอยู่ในใจ
เทพตรัสวินกับเทพนารีมองหน้าเด็กชายแล้วหัวเราะในความคิดอันสับสนของเขา
“จะเรียกนางฟ้าหรือเทพนารีก็ได้ทั้งนั้นแหละแดนตรี เทพนารีก็หมายถึงนางฟ้าหรือเทวดาผู้หญิง แต่ที่ข้าเรียกเธอว่าเทพนารีถือเป็นการให้เกียรติสุภาพสตรีที่มีเกียรติสูงถึงตำแหน่งเจ้าหญิง”
“เจ้าหญิง!” แดนตรีอุทานพลางทำตาโต
“นี่เจ้ายังไม่รู้หรอกหรือว่าเทพนารีเป็นเจ้าหญิงแห่งดินแดนปริศนา” เทพตรัสวินฉงน
“ผมไม่รู้ครับ” แดนตรีเกิดความประหม่าไม่รู้ว่าจะปฏิบัติตนอย่างไรกับเจ้าหญิง
“ท่านจงทำตัวตามสบายเหมือนเดิมเถิด” เจ้าหญิงกล่าวอย่างอ่อนโยนแล้วเชิญเทพตรัสวินไปนั่งดื่มน้ำชาด้วยกัน “เชิญท่านเทพพิทักษ์ไปดื่มน้ำชาก่อนค่ะ”
ที่โต๊ะน้ำชามีเก้าอี้เพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งตัว เทพตรัสวินดื่มน้ำชาและกินขนมพลางชมว่าขนมของเทพนารีอร่อยมาก เทพนรีจึงเชิญชวนให้เทพตรัสวินมาเที่ยวที่แดนปริศนาบ่อย ๆ
“ดินแดนปริศนายินดีต้อนรับท่านเทพพิทักษ์ตลอดเวลา ข้าถือว่าท่านเป็นแขกสำคัญของดินแดนเรา เพื่อเป็นเกียรติแก่ท่านเทพพิทักษ์และเทพบุตรแดนตรี ข้ามีการแสดงเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้ท่านชมเพื่อความเกษมสำราญ”
เทพนารีหรือนางฟ้าของแดนตรีปรบมือเป็นจังหวะสามครั้งก็มีเสียงเพลงบรรเลงล่องลอยมาจากบนฟ้า แล้วเหล่าคนธรรพ์กับนางฟ้าก็ออกมาร่ายรำอยู่ริมลำธารสีทองอีกฝั่งหนึ่ง เป็นการร่ายรำที่สวยงามและแปลกตาคล้ายเป็นการผสมผสานศิลปะของไทยกับของอินเดียเข้าด้วยกัน อ่อนช้อยสวยงามปนตื่นเต้นเร้าใจซึ่งน่าดูชมยิ่งนัก ก่อนจบการแสดงเหล่านางฟ้าก็เหาะข้ามลำธารสีทองมาโปรยดอกไม้รอบโต๊ะน้ำชาแล้วน้อมกายลงไหว้ก่อนจะอันตรธานไปพร้อมกับเหล่าคนธรรพ์ ผู้ชมทั้งสามปรบมือให้เกียรติและแสดงความขอบคุณแก่บรรดานักแสดงสวรรค์
เทพนารีถ่ายทอดเรื่องราวการสนทนาระหว่างเธอกับแดนตรีให้เทพพิทักษ์ทราบผ่านทางกระแสจิต
เทพตรัสวินเองก็ไม่แน่ใจว่าสถานที่ที่แดนตรีเห็นนั้นจะเป็นบ่อกล้าหาญหรือไม่ เพื่อเป็นการพิสูจน์เขาจึงต้องพาแดนตรีไปดูบ่อกล้าหาญด้วยตนเอง
เจ้าหญิงแห่งดินแดนปริศนาเหาะไปส่งแขกที่ประตูอธิษฐานด้านหลังเกาะลอยฟ้า และบอกแดนตรีว่านี่คือความลับของเทพบุตรแดนตรีที่ว่าสามารถเข้าออกดินแดนปริศนาโดยสะดวกได้อย่างไร เพียงผู้ที่เธอเคยอนุญาตให้เข้าออกดินแดนปริศนาได้อธิษฐานถึงประตูนี้ แสงจากประตูอธิษฐานจะเปิดขึ้นที่ปลายทางแล้วนำทางให้เพื่อนของเธอเข้ามาในดินแดนปริศนาได้โดยสะดวกและรวดเร็ว นางฟ้าของแดนตรียังบอกอีกว่าขนมที่เขาจะนำไปฝากยักษ์ผู้ช่วยนั้นอยู่ในย่ามแล้ว แดนตรีทึ่งในความมหัศจรรย์ของสวรรค์ยิ่งนัก อะไร ๆ ก็ดูง่ายไปหมด ไม่เห็นต้องทำอะไรให้วุ่นวายเพียงแค่นึกก็สำเร็จดังประสงค์
เจ้าหญิงแนะนำว่าก่อนจะออกจากประตูให้ตั้งจิตอธิษฐานว่าจะไปที่ไหนแล้วก็จะไปโผล่ที่นั่นได้ทันที เทพพิทักษ์ถามว่าแม้แต่บ่อกล้าหาญหรือ เจ้าหญิงตอบว่าใช่ แม้แต่เทพพิทักษ์ก็ยังทึ่งในความมหัศจรรย์ของดินแดนปริศนา แดนตรีเป็นห่วงโอฬาริก เจ้าหญิงบอกว่าไม่ต้องห่วงถ้าเทพพิทักษ์กับแดนตรีจะไปบ่อกล้าหาญเธอจะส่งโอฬาริกตามไปทันที
แดนตรีก้าวเข้าไปใกล้เจ้าหญิงแห่งเมืองฟ้าอมร เธอเอียงคอเล็กน้อยดูอ่อนช้อยน่ารัก เด็กชายแหงนหน้ามองเธอด้วยดวงตาเป็นประกายดุจดาววาวระริก
“ท่านเป็นเจ้าหญิงนางฟ้าที่งามที่สุดเลยครับ”
เจ้าหญิงนางฟ้าของแดนตรียิ้มเอียงอาย พอใจในคำชมของเทพบุตรแดนตรีที่ซุกซน
“ออกลายแล้วไหมล่ะท่านเทพบุตรไปกันได้แล้ว...ข้าขอลาก่อน โอกาสหน้าค่อยพบกันใหม่” เทพตรัสวินหมั่นไส้ลีลากรุ้มกริ่มของเทพบุตรแดนตรีที่แฝงอยู่ในตัวเด็กชาย จนต้องรีบพาเขาออกไปจากดินแดนปริศนาก่อนที่ความทรงจำของเขาจะหวนคืนมามากกว่านี้

แดนตรีเด็กชายผู้มีบุญฤทธิ์ บทที่ 17

2009-05-18T22:07:00.000-07:00

บทที่ 17 จากเหวไม่มีวันถึงสู่ดินแดนปริศนา

คำภาวนาของโอฬาริกดูเหมือนจะไม่ได้ผลเมื่อแดนตรีพยายามกระโดดขึ้นกลไกบันไดศิลาไปถึงกลางทาง บันไดมันห่างมากเกินกว่าขาสั้น ๆ ของเด็กจะก้าวกระโดดไปถึงได้ แดนตรีจะทำอย่างไรดี
แดนตรียื่นครุ่นคิดอยู่บนกลไกบันไดศิลาที่ลอยไปลอยมา พลางมองแท่นศิลาขั้นถัดไปซึ่งเคลื่อนที่ไปมาด้วยความเร็วระดับปานกลาง
ไม่ได้ เขาข้ามไปไม่ได้แน่ ๆ ช่องว่างมันกว้างเกินไป
เด็กชายพยายามไม่มองลงไปข้างล้างซึ่งจะทำให้เกิดความหวาดเสียวและเสียการทรงตัว
ถ้ามีอะไรให้เหยียบกระโดดขึ้นไปก็จะดีหรอก
เด็กชายคิดหนักในขณะที่กลไกบันไดศิลาก็ลอยไปลอยมาอยู่อย่างนั้น แดนตรีสังเกตเห็นว่าพอกลไกบันไดศิลาลอยไปสุดทาง ตรงนั้นจะมีศิลาก้อนไม่ใหญ่นักอยู่ก้อนหนึ่งซึ่งลอยนิ่งอยู่ เมื่อกลไกบันไดศิลาพาเขาลอยห่างออกมาเขาก็นึกอะไรขึ้นมาได้
อา ซ่อนอยู่นี่เอง
ต้องรอจังหวะให้กลไกบันไดศิลาย้อนกลับไปทางซ้ายและต้องเป็นจังหวะเดียวกับกลไกบันไดศิลาขั้นถัดไปลอยไปในทิศทางเดียวกันด้วย
เนื่องจากกลไกบันไดศิลาแต่ละขั้นลอยไปลอยมาในระดับความเร็วไม่เท่ากัน บางขั้นเร็วบางขั้นช้า แดนตรีสังเกตเห็นว่าขั้นที่แดนตรียืนอยู่นั้นลอยช้ากว่าขั้นถัดไป
ขั้นถัดไปลอยไปกลับได้สองรอบจะเท่ากับขั้นที่เขายืนอยู่หนึ่งรอบ
แดนตรีเหงื่อซึมที่ข้างขมับพลางนับรอบแล้วตั้งท่ารอจังหวะ ตาจ้องอยู่ที่กลไกบันไดศิลาขั้นถัดไปไม่ให้คลาดสายตา พอกลไกบันไดศิลาลอยไปถึงสุดทางพร้อมกัน เขาก็ก้าวไปเหยียบแท่นศิลาที่ลอยนิ่งอยู่ด้วยเท้าข้างเดียวแล้วยันเท้าส่งตัวกระโดดขึ้นไปที่กลไกบันไดศิลาขั้นถัดไปให้เร็วที่สุด แต่พลาด!
แดนตรีกะจังหวะผิดไปเพียงสองสามวินาทีเท่านั้นเองทำให้เขาเหยียบได้แค่ขอบกลไกบันไดศิลา เด็กชายยืนโงนเงนจะหงายหลังตกจากแท่นศิลาแต่พยายามขืนตัวไว้เต็มที่
แต่ไม่ไหวแรงเคลื่อนไปข้างหน้าทำให้เขาทรงตัวลำบากแล้วพลัดตกจากขอบกลไกบันไดศิลาจนได้
โอฬาริกซึ่งยืนให้กำลังใจอยู่บนยอดเขายกมือปิดปากพลางเบิกตากว้างด้วยความตกใจ
ขณะที่แดนตรีจะหล่นลงไปนั้นเด็กชายมือไวคว้าขอบศิลาไว้ได้ด้วยมือข้างหนึ่ง ร่างของเขาห้อยต่องแต่งและพยายามตะเกียกตะกายปืนขึ้นไปข้างบนทั้งที่กลไกบันไดศิลาก็ยังลอยไปลอยมาอยู่อย่างนั้น
ในที่สุดเขาก็ปีนขึ้นไปได้สำเร็จ เด็กชายนอนแผ่หราหายใจแรงอยู่บนแท่นศิลาหลับตาลงอย่างเหน็ดเหนื่อย
เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้งเขาหันไปมองทางขวาและทางซ้ายเห็นว่าตนเองมาได้ครึ่งทางแล้วก็ค่อยมีกำลังใจขึ้นมาบ้าง แต่พอหันกลับไปมองทางด้านซ้ายอีกครั้งก็นึกอยากจะนอนอยู่อย่างนั้นตลอดไป
ขั้นต่อไปกลไกบันไดศิลาเคลื่อนที่ค่อนข้างเร็วและถี่มาก ถ้าพลาดมีหวังถูกกลไกบันไดศิลาชนตกเหวแน่
จะทำอย่างไรดี
เด็กชายลุกขึ้นนั่งชันเข่ามองกลไกบันไดศิลาอย่างท้อแท้ พอร่างกายไม่เคลื่อนไหวและจิตได้พักสักครู่ปัญญาก็บอกมาว่าต้องก้าวกระโดดเร็ว ๆ เหมือนเรารัวคีย์บอร์ดสั่งให้ตัวเอกของเกมกระโดด...กระโดด...กระโดด...กระโดด...และกระโดดโดยไม่ต้องหยุดคิดอะไรทั้งนั้น
แต่นั่นมันคนดูอยู่นอกจอส่วนเขาต้องทำด้วยตัวเอง ไม่มีชีวิตที่หนึ่ง...สอง...สาม...สี่ อย่างในเกมนี่นา เฮ้อ
จะทำอย่างไรดี แดนตรีตั้งคำถามนี้กับตนเองซ้ำ ๆ จนนับไม่ถ้วน
จะถอยกลับก็ไม่ได้จะไปข้างหน้าก็ลำบาก มาถึงขั้นนี้แล้วก็ต้องเดินหน้าต่อไปล่ะ
เด็กชายยืนขึ้นวางเท้าให้มั่นเพื่อให้ชินกับการเคลื่อนที่ของกลไกบันไดศิลา ขั้นถัดไปอีกห้าขั้นลอยสลับกันไปมาเร็วมาก ในแต่ละขั้นก็มีแท่นศิลาลอยตามกันไปมาขั้นละสอง-สามก้อนมิหนำซ้ำยังลอยถี่เสียจนบางขั้นหมอบหลบก็อาจจะไม่พ้น
แดนตรีตั้งสมาธิอย่างแน่วแน่จ้องแท่นศิลาแต่ละก้อนพลางเล็งว่าจะกระโดดไปที่ก้อนไหนก่อนแล้วจะไปก้อนไหนต่อ เมื่อมั่นใจแล้วเด็กชายก็เตรียมตัวก้าวกระโดด พร้อมแล้วจึงไป...
หนึ่ง...สอง...สาม...สี่...ห้า
โอ เยี่ยม แดนตรีก้าวกระโดดต่อเนื่องกันจนถึงชั้นที่ห้าแล้วหยุดยืนดูความสำเร็จของตนเองอยู่บนแท่นศิลาก้อนหนึ่ง นึกชมตนเองว่าเก่งอะไรอย่างนี้ เขาหันไปยิ้มพลางโบกมือให้โอฬาริกซึ่งตะโกนอะไรอยู่ก็ไม่ทราบ หรือจะร้องบอกว่าเขาเก่งมากก็ไม่รู้ อิ อิ
เด็กชายคิดเข้าข้างตนเองได้ไม่นานเขาจึงรู้ตัวว่าพลาดไปถนัดเมื่อเห็นโอฬาริกชี้ไม้ชี้มือไปข้างหลัง พอหันไปดูก็ปรากฏว่ามีกำแพงศิลาก้อนใหญ่ลอยมาในระดับต่ำและจวนจะถึงตัวเขาอยู่แล้ว แดนตรีไม่มีทางหลบพ้นจึงถูกกำแพงศิลาชนเข้าอย่างแรงจนเป็นเหตุให้เขากระเด็นหลุดออกไปจากจุดที่ยืนอยู่
“โอ ไม่ ช่วยด้วย!”
ร่างของแดนตรีลอยละลิ่วลงไปในเหวไม่มีวันถึงพร้อมกับเสียงร้องที่มีแต่ความหวาดกลัว เสียงร้องของเด็กชายก็ดังก้องอยู่ในเหวจนเงียบหายไปในที่สุด
แดนตรีตะเกียกตะกายไขว่คว้าหาที่ยึดเหนี่ยวแต่ไม่พบอะไรเลยนอกจากความว่างเปล่า ร่างกายปะทะอากาศร่วง...ร่วง...ร่วง...และร่วงลงไปอย่างไม่หยุดยั้ง จมหายไปในทะเลหมอกจนโอฬาริกมองไม่เห็น
ยักษ์ได้แต่ตะโกนเรียกชื่อเด็กชายแต่ไม่รู้จะช่วยได้อย่างไร เขานั่งร้องไห้คร่ำครวญเป็นภาษาเทพอ้อนวอนขอให้ผู้เป็นใหญ่ในสวรรค์ช่วยชีวิตเด็กชายด้วย แต่ความหวังนั้นกลับริบหรี่เต็มที...
ในเหวไม่มีวันถึงแดนตรีนึกถึงแต่ความตาย ถ้าจะตายเขาก็จะขอตายอย่างสงบ แต่น่าเสียดายที่ภารกิจช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์จากปีศาจร้ายยังไม่สำเร็จ เทพตรัสวินคงจะผิดหวังในตัวเขามาก แล้วยังพ่อ แม่ ปู่ ย่า ตา ยายอีก สักวันพวกเขาก็ต้องรู้ว่าแดนตรีหายไปอย่างไม่มีวันกลับ พวกเขาจะเศร้าโศกกันเพียงใดหนอ น่าสงสารพวกเขาเหล่านั้นยิ่งนัก
แดนตรีหลับตาภาวนาพุท-โธเตรียมตัวเตรียมใจตายพลันภาพหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในจิต เขาเคยตกอากาศอย่างนี้ตอนที่ถูกปีศาจเมฆน้ำแข็งล่อลวงหมายจะพาวิญญาณของเขาไปซ่อนไว้ที่โลกพระจันทร์แต่เทพตรัสวินตามไปช่วยไว้ได้ทัน ตอนที่กำลังตกอากาศจะโหม่งพื้นนั้นเขานึกอะไรนะ
ใช่แล้ว เขานึกถึงหอกแห่งเทพ
เด็กชายพอมีความหวังขึ้นมาบ้างเขาลืมตาแล้วเรียกหอกแห่งเทพให้ปรากฏขึ้นในมือ แต่ร่างของเขาก็ยังร่วงหล่นลงไปเรื่อย ๆ ไม่ยอมหยุด ถ้าเขาจะตั้งจิตอธิษฐานขอให้หอกแห่งเทพช่วยให้เขาลอยได้ไม่รู้ว่าจะได้ผลเหมือนครั้งนั้นหรือเปล่า เพราะตอนนั้นเขาเป็นเพียงแค่ดวงจิตที่เบาหวิว แต่คราวนี้เขามีร่างกายและเลือดเนื้อถ่วงน้ำหนักอยู่หอกแห่งเทพอาจอาจจะช่วยเขาไม่ได้ก็เป็นได้ แต่ถึงอย่างไรก็ต้องลองดู
แดนตรีกำด้ามหอกไว้แน่นพลางตั้งจิตอธิษฐาน
“ด้วยอำนาจคุณพระศรีรัตนตรัยที่ลูกเคารพบูชา คุณพ่อคุณแม่ผู้ให้กำเนิด และบุญกุศลที่ลูกได้เคยทำมาในอดีตชาติทุกภพทุกชาติจนถึงชาติปัจจุบัน ถ้าลูกยังไม่ถึงคราวที่จะต้องตายขอให้หอกแห่งเทพพาลูกเหาะขึ้นไปสู่ประตูดินแดนปริศนา ณ บัดนี้ด้วยเถิด”
สิ้นคำอธิษฐานเสื้อที่คันธมาลีอุทิศตนให้มานั้นพลันสว่างวาบ แดนตรีรู้สึกตัวเบาหวิวแล้วหอกแห่งเทพก็พุ่งแหวกอากาศขึ้นไปด้านบนฉุดร่างของเด็กชายให้ลอยตามขึ้นไปด้วย แดนตรีจับด้ามหอกไว้แน่นพลางดีใจว่ารอดตายแล้ว แต่ก็อดเหลียวกลับไปมองข้างล่างไม่ได้ พลันใจหายวาบเมื่อเห็นว่าข้างล่างนั้นมีขวากน้ำแข็งลอยอยู่เป็นแพ สลับกับภูเขาน้ำแข็งที่ลอยกระทบกันไปมาอีกหลายลูก เหมือนเป็นกลไกช่วยสงเคราะห์ผู้โชคร้ายที่ตกลงมาในเหวไม่มีวันถึงให้พ้นจากความทรมานเร็วขึ้น
โชคดีที่เขาคิดได้ก่อนจะตกลงไปถูกขวากน้ำแข็งแทงตาย ขอบคุณสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลาย ขอบคุณคุณพ่อคุณแม่ ขอบคุณเทพตรัสวิน ขอบคุณคันธมาลีที่ยอมอุทิศตนแปลงเป็นเสื้อตัวเบา ขอบคุณหอกแห่งเทพที่ช่วยชีวิตของเขาไว้อีกครั้ง ขอบคุณ...ขอบคุณ...และขอบคุณทุกสิ่งทุกอย่างที่ช่วยให้เขารอดตาย
โอฬาริกนั่งแหกปากร้องไห้ไม่อายฟ้าดินอยู่ที่ริมหน้าผา ก้มมองลงไปในเหวไม่มีวันถึงเป็นพัก ๆ หวังว่าจะมีปาฏิหาริย์ทำให้แดนตรีรอดตายแล้วกลับขึ้นมาได้ แต่ไม่ว่าจะมองลงไปสักกี่ครั้งก็เห็นแต่ทะเลหมอกที่น่าเกลียดน่ากลัวแม้ว่าก่อนหน้านั้นเขาจะเคยชมว่ามันสวยดีก็ตาม
ทันใดนั้นโอฬาริกก็คิดว่าตนเองตาฝาดเมื่อเห็นบางสิ่งบางอย่างพุ่งทะลุผ่านทะเลหมอกขึ้นมาด้วยความเร็วสูง
“โอ ปาฏิหาริย์มีจริง” โอฬาริกอุทานท่าทางตื่นตะลึงเมื่อเห็นว่าแดนตรียังไม่ตาย และเขากำลังเหาะขึ้นมาโดยมีหอกแห่งเทพนำทาง
แดนตรีโบกมือให้โอฬาริกก่อนจะพุ่งผ่านเลยไปสู่ประตูดินแดนปริศนาโดยไม่สนในกลไกบันไดศิลาอีกเลย
โอฬาริกยิ้มพลางโบกมือตอบแล้วถอนใจเฮือกด้วยความโล่งอก
ประตูสู่ดินแดนปริศนาไม่มีบานประตูมีเพียงแสงสว่างจ้าอยู่ภายในจนมองจากภายนอกไม่เห็น แดนตรีอธิษฐานให้หอกกลับคืนเมื่อขึ้นมายืนอยู่ที่หน้าประตู แล้วหรี่ตาสู้แสงจ้าก่อนจะค่อยก้าวเข้าไปอย่างระวัง
หลังประตูมีแต่เมฆหมอกเต็มไปหมดจนมองไม่เห็นพื้น แต่มีกลิ่นหอมของดอกไม้อบอวลอยู่ในอากาศทั้งที่มองดูแล้วไม่เห็นมีต้นไม้สักต้น แดนตรีเดินลุยเมฆเข้าไปเรื่อย ๆ ได้ยินเสียงเพลงลอยมาจากที่ไกลแสนไกล
ฮา...ฮ่า....ฮา...ฮ้า....ฮา...
“เด็กชายผู้มีบุญฤทธิ์เชิญทางนี้”
แดนตรีสะดุ้งอยู่ ๆ ก็มีเสียงคนพูดขึ้น เขามองหาต้นเสียงแล้วก็ต้องตะลึงเมื่อเห็นเทวดาในชุดขาวลอยอยู่บนอากาศ เด็กชายยกมือไหว้แล้วเดินตามเทวดาที่ลอยนำทางไป
เดินลุยเมฆหมอกไปได้สักครู่หมอกก็เริ่มจางลงแล้วปรากฏต้นไม้อยู่บนเนิน เป็นต้นไม้ที่มีทรงพุ่มสวยงามลำต้นมีสีน้ำตาลอ่อนเหมือนสีหยกน้ำผึ้ง ใบสีเขียวมรกต ดอกสีขาวนวลราวกับไข่มุกสะพรั่งเต็มต้น ส่งกลิ่นหอมเย็นขจรขจายไปทั่วดินแดนปริศนา
“เชิญท่านรออยู่ตรงนี้ก่อน” เทวดาบอกแล้วลอยเข้าไปใกล้ต้นไม้ก้มศีรษะทำความเคารพแล้วรายงานว่า “บัดนี้มีเด็กชายผู้มีบุญฤทธิ์ได้ขึ้นมาถึงดินแดนปริศนาแล้วขอได้โปรดอนุญาตให้เขาเข้ามาขอพรด้วยเถิด”
“เชิญเขาเข้ามา” มีเสียงผู้หญิงพูดออกมาจากต้นไม้ เทวดานำทางก้มศีรษะทำความเคารพแล้วลอยกลับไปหาแดนตรี
“เชิญท่านเข้าไปขอพรได้” เทวดานำทางบอกแล้วจึงลอยไปอยู่ด้านข้างปล่อยให้แดนตรีเดินเข้าไปหาต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์
เด็กชายไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นอย่างไรดี ยืนเก้กังอยู่สักครู่ก็ปรากฏร่างของนางฟ้าในชุดกระโปรงยาวสีขาวเป็นประกายระยิบระยับหมุนตัวออกมาจากต้นไม้ เธอสวยสว่างพร่างพราวไปทั้งร่าง ดวงพักตร์ของเธอน่ารักอ่อนหวานแกมเศร้า ผมสีเขียวอ่อนยาวพลิ้วประดับด้วยดอกไม้งดงามและส่งกลิ่นหอม ผิวพรรณขาวนวลละเอียดลออ ยิ่งอาภรณ์ของเธอด้วยแล้วละเอียดกว่าผ้าที่ว่าละเอียดที่สุดในโลก
นางฟ้ายิ้มหวานแล้วทักทายแดนตรีก่อนด้วยเสียงอันไพเราะ
“สวัสดีท่านเทพบุตรแดนตรี ไม่ได้พบกันเสียนานนะ ท่านสบายดีหรือเปล่า”
แดนตรีมัวแต่ตกตะลึงในความงามของนางฟ้าจนพูดอะไรไม่ออก
“อ้าว ข้าถามไม่ได้ยินหรือ หรือว่าไม่อยากจะพูดกับข้าแล้ว” นางฟ้ามีอาการงอนขึ้นมา
“เอ่อ ปละ...เปล่าครับ คือผม...สบายดีครับ” แดนตรีตอบตะกุกตะกัก
“ข้าคิดถึงท่านเหลือเกิน ท่านไม่มาหาข้านานจนข้าน้อยใจ ท่านต้องอยู่คุยกับข้านาน ๆ นะ” นางฟ้าตัดพ้อต่อว่า
“เอ่อ คือ...ที่ผมมาในวันนี้ ผมอยากจะ...” แดนตรีจะแจ้งความประสงค์แต่นางฟ้าพูดตัดบทขึ้นก่อน
“เรื่องนั้นเอาไว้ทีหลัง ข้าอยากเล่นหมากรุกกับท่าน นานแล้วที่เราไม่ได้เล่นหมากรุกด้วยกัน”
“หมากรุก! ผมเล่นไม่เป็นหรอกครับ ไม่เคยเล่น” แดนตรีตอบค่อนข้างงงกับคำพูดของนางฟ้าที่คล้ายเธอกับเขาจะเคยรู้จักกันมานานแสนนาน
“ท่านแน่ใจหรือว่าเล่นไม่เป็น” นางฟ้าพูดพลางโบกมือพลิ้วออกไปเมฆหมอกพลันสลาย ปรากฏเป็นเนินหญ้าสีเขียวขจีมีลำธารสีทองไหลอยู่ด้านล่าง ถัดจากลำธารเป็นทุ่งดอกไม้สีสันสดใสที่ขึ้นกระจายอยู่โดยรอบช่วยให้บรรยากาศในดินแดนปริศนาสดชื่นมีชีวิตชีวาขึ้นอีกมาก
นางฟ้าเหาะไปหยุดอยู่ที่ริมลำธารโบกมือพลิ้วอีกครั้งก็ปรากฏโต๊ะกลมกับเก้าอี้สองตัวสีขาวเข้าชุดกัน ทั้งโต๊ะและเก้าอี้มีลวดลายสวยงามอ่อนช้อย บนโต๊ะมีภาชนะชุดน้ำชาสีเงินและถาดขนมหลายชนิดตั้งอยู่
“มาดื่มน้ำชาให้หายเหนื่อยก่อนเถอะ แล้วเราค่อยเล่นหมากรุกกัน” นางฟ้าชวน
แดนตรีเดินไปที่ริมลำธารและยืนยันว่า
“ผมเล่นหมากรุกไม่เป็นจริง ๆ นะครับ”
“ฝีมือระดับท่านมีหรือจะเล่นหมากรุกไม่เป็น ข้าแทบจะไม่เคยชนะท่านเลยด้วยซ้ำ แต่ท่านก็ชอบยั่วให้เข้าอยากจะเอาชนะอยู่เรื่อย เชิญท่านดื่มน้ำชาก่อน” นางฟ้าผายมือด้วยลีลาอ่อนช้อยเชื้อเชิญให้เด็กชายไปนั่งพักที่เก้าอี้ตัวหนึ่ง หลังจากนั้นเธอจึงนั่งลงที่เก้าอี้ตรงกันข้าม
นางฟ้ารินน้ำชาใส่ถ้วยเงินให้เขาอย่างนุ่มนวลอ่อนหวานก่อนจะรินใส่ถ้วยเงินของตนเอง
แดนตรีขัดไม่ได้จึงดื่มน้ำชาเป็นเพื่อนนางฟ้า พอรสชาแตะถูกลิ้นความกลมกล่อมหอมละมุนทำให้เขาติดใจดื่มรวดเดียวจนหมดถ้วย นึกในใจว่าน้ำชาบนสวรรค์นี่แปลกดีไม่ยักฝาดหรือขมเหมือนน้ำชาในโลกมนุษย์
นางฟ้าอมยิ้มแล้วรินน้ำชาให้อีก
“ทานขนมด้วยสิท่าน ขนมของข้าอร่อยนะ ท่านยังเคยขอเอากลับไปทานที่วิมานทุกครั้งที่มาหาข้า”
แดนตรีชิมขนมที่ดูน่ากินและสวยงามเป็นที่สุด หน้าตาคล้ายขนมไทยหลายชนิด
“อื้อ อร่อยจัง” แล้วก็นึกถึงโอฬาริกเสียดายที่เขาไม่ได้มาด้วย
“ไม่เป็นไรเดี๋ยวข้าจะห่อไปฝากเพื่อนของท่านด้วย” นางฟ้าทราบที่เด็กชายนึก
“ขอบคุณครับ” เด็กชายยกมือไหว้อ่อนน้อม
“ทำไมท่านจึงไปเกิดที่เมืองมนุษย์ล่ะหรือว่าเบื่อสวรรค์แล้ว” นางฟ้าถาม ทำให้แดนตรีรู้ว่าผู้มีภาวะเป็นทิพย์ก็ไม่ได้รู้ไปหมดเสียทุกเรื่อง
“คือท่านเทพตรัสวินเล่าให้ผมฟังว่าผมเป็นต้นเหตุทำให้ปีศาจเมฆน้ำแข็งหนีออกไปจากแดนกักกันปีศาจ เทพบิดาจึงให้ผมไถ่โทษด้วยการรับหน้าที่ไปปราบปีศาจตนนั้นให้สิ้นสูญ ท่านสั่งให้ผมจุติจากสวรรค์ลงไปเกิดยังโลกมนุษย์เพื่อทำภารกิจนี้” แดนตรีเล่าย่อ ๆ
“อ้อ เป็นเช่นนี้เองหรือ มิน่าล่ะท่านจึงได้หายหน้าไปนาน” นางฟ้าพยักหน้างดงาม
แดนตรีดื่มน้ำชาและกินขนมไปเรื่อย ๆ พลางเล่าว่า
“ปีศาจเมฆน้ำแข็งไปซ่อนตัวอยู่ในโลกมนุษย์ เสพกิเลสมนุษย์เป็นอาหาร สร้างกองทัพผีดิบและคิดจะยึดครองโลก ท่านเทพตรัสวินทำลายมันไม่ได้เพราะมันมีพลังความชั่วร้ายเพิ่มขึ้นทุกวัน อีกอย่างเมื่อลงไปอยู่ในโลกมนุษย์พลังของท่านเทพตรัสวินลดลงไปครึ่งหนึ่ง ฝีมือจึงแค่สูสีกับปีศาจเมฆน้ำแข็ง ถ้าสู้กันก็ยากที่จะรู้ผลแพ้ชนะ ท่านจึงให้ผมออกตามหาดาบพิชิตมารซึ่งผมเป็นคนนำไปซ่อนไว้เมื่อครั้งที่เกิดเป็นเทพบุตรแดนตรีอยู่บนสวรรค์ แต่ผมจำไม่ได้ว่าเอาดาบไปซ่อนไว้ที่ไหน ผมจึงเดินทางมาหาท่านเพื่อจะขอพรให้ผมจำได้ว่าผมเอาดาบไปซ่อนไว้ที่ไหน”
“ข้าเคยได้ยินท่านบอกว่าดาบพิชิตมารมีอนุภาพร้ายแรงมาก แสงที่เปล่งออกมาจากดาบสว่างจ้าไปถึงครึ่งโลก ถ้ามนุษย์หรือสัตว์มองเห็นแสงดาบก็จะตาบอดทันที”
“ผมก็รู้สึกลำบากใจอยู่เหมือนกันครับ ไม่รู้ว่าถ้าผมได้ดาบมาแล้วผมจะต้องตาบอดด้วยหรือเปล่า”
“บอด” นางฟ้ายืนยัน “บอดสนิทเลยล่ะ”
แดนตรีอ้าปากค้าง
“แต่ข้ามีวิธีช่วยท่านได้” นางฟ้ายิ้มพราย
“วิธีไหนครับ” เด็กชายถามอย่างกระตือรือร้น
“เดี๋ยวข้าค่อยบอก ตอนนี้รื้อฟื้นความทรงจำเรื่องเล่นหมากรุกก่อน” นางฟ้ากรีดนิ้วกวักมือในอากาศพลันดอกไม้ก็ติดมือลงมาราวกับเล่นกล
“แล้วความทรงจำเรื่องดาบล่ะครับ” แดนตรีถามในสิ่งที่ตั้งใจมาที่นี่
“หลังจากที่ท่านเล่นหมากรุกชนะข้าหนึ่งกระดานแล้วข้าจะให้พรความทรงจำนั้นแก่ท่าน”
นางฟ้ายื่นดอกจำปีสีขาวบริสุทธิ์ดอกใหญ่ให้เด็กชาย เขาสูดดมกลิ่นหอมเย็นชื่นใจหลับตาและเก็บความหอมให้อบอวลอยู่ในอกพลันนิมิตก็เกิดขึ้น
ภาพเทพบุตรในอาภรณ์สีเหลืองแวววาวพราวระยับประดับประดาด้วยอัญมณีแพรวพราวปรากฏขึ้นในจิต เขากำลังนั่งเล่นหมากรุกอยู่กับนางฟ้าองค์หนึ่งซึ่งเป็นองค์เดียวกับที่ให้พรความทรงจำกับแดนตรีในเวลานี้
นางฟ้าโบกมือบันดาลกระดานหมากรุกพร้อมกับตัวเล่นขึ้นแล้วเล่นหมากรุกกับแดนตรีอย่างเพลิดเพลินจนเด็กชายลืมเวลา เมื่อจบกระดานปรากฏว่าเขาชนะเหมือนที่เทพบุตรแดนตรีเคยชนะนางฟ้ามาแล้วหลายครั้งหลายครา

แดนตรีเด็กชายผู้มีบุญฤทธิ์ บทที่ 16

2009-05-18T22:06:00.000-07:00

บทที่ 16 หน้าผาแห่งความว่างและกลไกลบันไดศิลา

คืนที่สองพวกเขาเจอบริเวณที่พอจะนั่งพักได้อย่างสบายใจเล็กน้อยก่อนมืด จึงตัดสินใจจะพักเอาแรงกันให้เต็มที่ก่อน เพราะเกรงว่าถ้าฝืนเดินกันต่อไปแดนตรีอาจจะไปอ่อนล้ากลางดึกแล้วหลับในเหมือนเมื่อคืน พอหยุดพักแดนตรีจึงรับรู้ถึงอากาศที่เย็นจัด เขานั่งขดตัวอยู่ข้างผนังหินสั่นสะท้านจนฟันกระทบกัน ตอนที่เดินอยู่ร่างกายได้เคลื่อนไหวจึงไม่รู้สึกอะไรมาก แต่พอหยุดเดินเลือดในกายก็คล้ายจะหยุดไหลเวียนไปด้วย แม้จะมีผ้าแถบพันคอไว้แต่ก็ยังหนาวจัดอยู่ดี เขาทนไม่ไหวหยิบแผนที่ทิพย์ออกมาสั่งให้มันขยายใหญ่แล้วห่มกายไว้จึงรู้สึกค่อยยังชั่ว แต่ความหิวก็ทรมานยิ่งนักเขากินผลไม้หมดไปตั้งแต่เมื่อเช้าแล้วหลังจากนั้นก็ไม่มีอะไรตกถึงท้องอีกเลย ตอนนี้เขาหิวข้าวจนตาลายถ้าได้ข้าวสวยร้อน ๆ ราดด้วยไข่พะโล้กับเต้าหูและใส่น้ำคลุกข้าวพอขลุกขลิกสักจานคงจะดีไม่น้อย เขากำลังจะเป็นลมอยู่แล้วแต่ก็ไม่ยอมปริปากบ่นสักคำพยายามอดทนให้ถึงที่สุด แต่ความหิวก็ยังเป็นมารคอยก่อกวนประสาทของเขาจนสร้างขันติไม่ได้ เขาลองล้วงลงไปในย่ามเผื่อจะเจอผลไม้เหลืออีกสักลูกทั้งที่ก็รู้ว่าไม่มีอะไรเหลือแล้ว แต่ก็อยากทำอะไรเพื่อเบี่ยงเบนความหิวให้คลายลงไปบ้าง
แดนตรีใช้มือควานอยู่ในย่ามสักครู่ก็เจอเข้ากับกล่องข้าวตัง เขาตาโตด้วยความดีใจรีบเอากล่องข้าวตังออกมาเปิดจับข้าวตังยัดใส่ปากมือไม้สั่นแล้วหยิบน้ำเต้าออกมากรอกน้ำใส่ปากพลางนึกถึงข้าวสวยกับไข่พะโล้ของโปรด แล้วรสสัมผัสอันละเอียดในความรู้สึกก็คล้ายจะได้กินอาหารจานนั้นจริง ๆ ทั้งอิ่มและอร่อยอย่างบอกไม่ถูก ทีนี้เขาลองเอาข้าวตังใส่ปากอีกคำแล้วดื่มน้ำตามพลางนึกว่าเขาอยากกินข้าวเหนียวมูนราดหน้าด้วยหัวกะทิกับมะม่วงสุก แหม คำนี้อร่อยหวานมันเป็นที่สุด เด็กชายนึกขอบคุณเทพพิทักษ์ที่ให้สิ่งวิเศษเหล่านี้แก่เขามันช่วยเขาได้มากทีเดียว หลังจากที่ตนเองกินอาหารทิพย์อิ่มแล้วเด็กชายก็กรวดน้ำอุทิศบุญกุศลให้เพื่อนร่วมทางซึ่งนั่งหลับตาทำสมาธิกันอยู่ ใบหน้าของพวกเขายิ้มละไมและอิ่มเอิบเมื่อได้รับบุญกุศลจากเด็กชายอุทิศให้ พอท้องอิ่มแดนตรีก็ขดตัวหลับเอาแรงอยู่ใต้แผนที่หนังอันแสนอุ่น
แดนตรีตื่นขึ้นหลังจากหลับไปประมาณหกชั่วโมงของเวลาในโลกมนุษย์ เพื่อน ๆ ตื่นกันหมดแล้วพวกเขาจึงออกเดินทางกันต่อโดยแดนตรีต้องใช้ไฟฉายส่องทางเหมือนเดิม ทั้งหมดเดินจนถึงเช้าและเดินต่อไปอีกโดยไม่หยุดพัก เรื่องอาหารแดนตรีก็ไม่เดือดร้อนเพราะเพียงหยิบข้าวตังทิพย์ใส่ปากแล้วดื่มน้ำตามพลางนึกว่าอยากกินอะไรเขาก็ได้สัมผัสรสอาหารจนอิ่มหนำ
ทางสูงชันขึ้นเรื่อย ๆ โอฬาริกถามว่าทำไมจึงเป็นเช่นนั้น กัมมัญญ์จึงตอบว่าพวกเขากำลังมุ่งหน้าขึ้นสู่ยอดเขา ทางช่วงนี้เป็นอุปสรรคมากทั้งชันและสูงขึ้นเรื่อย ๆ บางช่วงต้องป่ายปีนขึ้นไปบนชั้นถัดไป บางช่วงต้องต่อตัวกันขึ้นไป โดยมีเหวรออยู่ทางด้านซ้ายเคียงข้างกายตลอดเวลา
แดนตรีรู้ว่าตนเป็นเหตุแห่งความล่าช้าเมื่อถึงเวลาค่ำเขาจึงบอกเพื่อน ๆ ว่า
“ถ้าพวกท่านไม่เหนื่อยก็จงเดินต่อไปเถอะครับ ไม่ต้องห่วงผมผมยังเดินไหว”
ทุกตนตระหนักถึงความมานะอดทนของเด็กน้อยเกิดเป็นแรงบันดาลใจให้จาริกกันต่อไปอย่างไม่ย่อท้อ แดนตรีรู้สึกว่าตนเองมีพลังและไม่เหนื่อยมาก หรืออาจเป็นเพราะได้กินอาหารทิพย์ที่เทพตรัสวินให้มาก็ไม่แน่ใจ แต่เพื่อความไม่ประมาทระหว่างเดินไปเขาก็ภาวนาพุท-โธกำกับลมหายใจไปด้วย ยิ่งทำให้ตัวเบาขึ้นทั้งที่ก่อนหน้านี้แค่จะยกเท้าข้ามก้อนหินเล็ก ๆ สักก้อนก็ยังยาก
ผ่านคืนที่สามไปคณะเดินทางแสวงบุญจึงหยุดพักที่เงื้อมผาช่วงหนึ่งในตอนเช้า แสงสีทองฉาบโลมไปทุกหนทุกแห่งที่แสงจากดาวฤกษ์จะส่องไปถึงได้ ผู้ที่มีภาวะเป็นทิพนั่งหลับตาภาวนาหันหน้าเข้าหาแสงตะวันอ่อนละมุน
แดนตรีก็นั่งสมาธิภาวนาด้วยเหมือนกันแปลกที่วันนี้เขาไม่รู้สึกหิวเหมือนอิ่มทิพย์อย่างไรอย่างนั้น เมื่อได้พักเติมพลังกันแล้วพวกเขาก็ออกเดินทางต่อ เนื่องจากคณะเดินทางหยุดพักบ่อยกัมมัญญ์จึงบอกว่าถ้าวันนี้เดินโดยไม่หยุดพักอีกก็น่าจะถึงยอดเขาตอนค่ำ คนหนึ่งคนกับผู้มีภาวะเป็นทิพย์อีกสี่หรือจะห้าก็ได้เพราะนาคี-นาคามีสองหัว จึงเดินไม่หยุดใจจดจ่ออยู่ที่จุดหมายปลายทางซึ่งมนุษย์กับยักษ์ยังไม่เคยรู้เลยว่าอยู่ที่ใดและมีสภาพเป็นเช่นไร ทั้งสองรู้สึกตื่นเต้นและอยากรู้อยากเห็นทำให้มีกำลังใจเดินโดยไม่ต้องหยุดพักก็ได้
และแล้วเมื่อพระอาทิตย์ลาลับขอบฟ้าไปได้สักประมาณสองชั่วโมงในเวลาของโลกมนุษย์ คณะเดินทางก็เดินขึ้นไปถึงยอดเขาซึ่งเป็นพื้นที่โล่งไม่มีต้นไม้แม้แต่ต้นเดียว แต่ก็ไม่น่าแปลกใจหรอกถ้าจะหาต้นไม้ไม่เจอบนยอดเขา เพราะตั้งแต่เริ่มออกเดินทางแดนตรีก็ไม่เคยเห็นต้นไม้หรือวัชพืชแม้แต่ต้นเดียว ตลอดทางก็เจอแต่หน้าผาอันเดียวดายและหุบเหวที่ว่างเปล่า มีเพียงทะเลหมอกที่ไม่เคยสลายตัวเท่านั้นที่อยู่เป็นเพื่อนเคียงข้างหน้าผาอย่างอ้างว้าง เด็กชายเพิ่งนึกขึ้นได้ว่านี่อาจจะเป็นที่มาของชื่อหน้าผาแห่งความว่างก็ได้
ดาวบนนี้สวยเหลือเกิน ดวงใหญ่และส่องแสงเป็นประกายเจิดจ้าละลานตา แต่มีอยู่ดวงหนึ่งซึ่งใหญ่มากมีประกายแฉกหกแฉกเด่นชัดอยู่บนผืนกำมะหยี่สีดำ และดูเหมือนจะอยู่ไม่ไกลจากยอดเขามากนัก ในความมืดแดนตรีเหมือนจะเห็นเงาอะไรดำ ๆ ลอยไปลอยมาอยู่ในอากาศนอกเขตยอดเขาแต่มองไม่ถนัดเพราะช่วงนี้เป็นคืนเดือนแรม สังเกตจากจันทร์เสี้ยวสีจืดจางห้อยอยู่ที่ปลายฟ้าเหมือนไม่มีเรี่ยวแรงจะลอยขึ้นไปให้สูงกว่านั้น
“นั่นอะไรครับ” แดนตรีถามพลางชี้ไปที่ก้อนดำ ๆ ลอยไปลอยมา
กัมมัญญ์เดินมาใกล้แล้วบอกว่า
“นั่นคือกลไกบันไดศิลา ส่วนดาวดวงใหญ่ที่ท่านเห็นอยู่นั้นคือประตูสู่แดนปริศนา พอรุ่งเช้าดวงอาทิตย์เริ่มส่องแสงสว่าง ท่านจะต้องกระโดดขึ้นบันไดศิลาขั้นแรกที่ลอยมาใกล้หน้าผามากที่สุด แล้วรอขั้นต่อไปที่จะลอยเข้ามารับช่วงเป็นทอด ๆ ในระยะแรกบันไดศิลาจะลอยช้าแต่พอไต่สูงขึ้นไปมันจะลอยมาถี่และค่อนข้างเร็ว ท่านจะต้องคอยหาจังหวะกระโดดส่งตนเองขึ้นไปให้ถึงประตูทางเข้าดินแดนปริศนาให้ได้ แต่บางช่วงบันไดจะห่างมากข้าเกรงว่าท่าน...” กัมมัญญ์ถอนใจ
แดนตรีรู้ว่ากัมมัญญ์คิดอะไร กัมมัญญ์คิดว่าบางช่วงเขาอาจจะข้ามไปไม่พ้น
“ไม่เป็นไรครับกัมมัญญ์ผมจะพยายามทำให้สำเร็จ” เด็กชายยิ้มให้เทพครึ่งสัตว์ผู้แสนจะใจดี
“เราร่วมเดินทางกันมาหลายวัน” กัมมัญญ์พูดขึ้น “จนในที่สุดเราก็ขึ้นมาถึงหน้าผาแห่งความว่างจนได้ ซึ่งน้อยรายนักที่จะมีใครเดินทางขึ้นมาถึงที่นี่ แต่ถึงจะขึ้นมาได้ก็น้อยรายอีกเช่นกันที่จะกระโดดข้ามกลไกบันไดศิลาไปจนถึงประตูสู่ดินแดนปริศนาได้ งานนี้โอฬาริกคงไปกับท่านไม่ได้เพราะเขาเป็นยักษ์ประตูสู่ดินแดนปริศนาจะไม่เปิดต้อนรับเขา ท่านคงต้องเสี่ยงดวงเอาเอง แต่พวกข้าก็ขอเอาใจช่วยให้ท่านทำสำเร็จและจะอุทิศตนเป็นกำลังสนับสนุนท่านต่อไป”
“ขอบคุณครับ” แดนตรีแปลกใจว่าวันนี้กัมมัญญ์พูดค่อนข้างยาวและสะดุดใจกับคำว่า...อุทิศตน...แต่ก็ไม่ได้ถามเพราะคิดว่ากัมมัญญ์คงพูดไปอย่างนั้นเอง
“คืนนี้ขอให้ท่านนอนพักเอาแรงให้เต็มที่ภารกิจสำคัญรอท่านอยู่เมื่อแสงสุริยะมาถึง จงจำไว้ว่าความอ่อนแอและจิตใจที่ไม่มั่นคงคืออุปสรรคขัดขวางการไปสู่ความสำเร็จ ความกล้าหาญอย่างมีสติเท่านั้นที่จะทำให้ยืนหยัดอยู่ได้ ข้าขออนุโมทนาสาธุ” กัมมัญญ์พูดแล้วเดินจากไปหาที่สงบย่อกายลงครึ่งนั่งครึ่งนอนแต่ยกหัวชูไว้พลางหลับตาภาวนา
คันธมาลีเดินมาจับมือเด็กชาย
“ข้ายินดีมากที่ได้ร่วมเดินทางมาแสวงบุญกับท่าน ข้าขออวยพรให้ท่านประสบความสำเร็จในสิ่งที่ท่านปรารถนา และขออนุโมทนาในบุญกุศลอันยิ่งใหญ่ที่ท่านจะได้เจริญยิ่งขึ้นต่อไปในภายภาคหน้า”
แดนตรีขมวดคิ้วพลางคิดว่าจะไม่เร็วไปหน่อยหรือที่คันธมาลีจะมาอวยพรให้เขาตอนนี้ เขาแปลกใจยิ่งขึ้นไปอีกเมื่อนาคี-นาคาเลื้อยมาจูบที่เท้าของเขาหัวละข้างจนเขาถอยหนีด้วยความตกใจ
“พวกท่านทำอะไรกันน่ะ” แดนตรีถามพลางมองหน้าเศร้า ๆ ของงูสองหัว
“ข้าขออุทิศตนเป็นข้ารองบาทของท่านตลอดไป...เมื่อท่านได้ค้นพบหนทางสู่ความหลุดพ้นจากความทุกข์ทั้งหลาย...ขอให้ท่านจงพาพวกข้าผู้มีกรรมไม่สิ้นสุดข้ามดินแดนแห่งความทุกข์นี้ไปด้วย” นาคี-นาคาพูดสลับกัน
“นี่พวกท่านพูดอะไรกัน” แดนตรีถามแต่ไม่มีใครตอบ เขาเห็นโอฬาริกยืนหน้าเศร้าอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน แล้วหันหลังเดินซึมไปนั่งหลับตาภาวนาอยู่บนก้อนหินโดยไม่พูดไม่จาซึ่งผิดวิสัยของเขาเป็นอย่างมาก
“ท่านไปนอนพักเอาแรงเถอะ พรุ่งนี้จะได้มีแรงขึ้นกลไกบันไดศิลา” คันธมาลีบอก
แดนตรีไม่เข้าใจแต่ก็เดินห่างออกมาจากเทพครึ่งสัตว์ทั้งสองหรือสามตนซึ่งยืนหันหลังให้เขา คันธมาลีกับนาคี-นาคามองขึ้นไปบนนภาที่แสนไกล ที่ซึ่งมีดวงดาวนับหมื่นลอยเกลื่อนฟ้า เหมือนอยากจะจับจองดารากันตนละดวงสองดวง
เด็กชายปล่อยให้พวกเขาดื่มด่ำอยู่กับความสวยงามของท้องฟ้า ส่วนเขาก็ไปนอนห่มแผนที่ดูดาว แม้อากาศจะหนาวเย็นแต่แดนตรีไม่ได้นอนขดมุดอยู่ใต้ผืนหนังเหมือนคืนก่อน ๆ วันนี้เขานอนเหยียดยาวเอาขาไขว้ทับกันประสานมือรองไว้ที่ท้ายทอยดูดาวจนเผลอหลับไป
อากาศยามเช้าเย็นจัดแต่ก็สดชื่น เด็กชายโผล่หน้าออกมาจากใต้แผนที่หนังเปียกน้ำค้างแล้วหยัดกายให้หายเมื่อย มองไปรอบกายก็เห็นฟ้าเริ่มสว่างแล้ว ตอนนี้เขาเห็นกลไกบันไดหินชัดเจนขึ้นมันคล้ายเกมที่เขาเคยเล่นในคอมพิวเตอร์และเล่นบ่อยจนชำนาญสามารถฝ่าด่านอย่างนี้ไปได้สบาย
วันนี้ดูอะไรมันเงียบเหงาอย่างไรชอบกลครั้นมองหาเพื่อนร่วมทางกลับเห็นแต่โอฬาริกยืนกอดอกอยู่ที่ริมหน้าผามองกลไกบันไดศิลาเฉยอยู่
เขาสั่งแผ่นที่ย่อส่วนลงแล้วเก็บไว้ในย่ามก่อนจะเดินไปหาโอฬาริก
“พวกเพื่อน ๆ ของเราหายไปไหนกันหมดครับ หรือว่ากลับไปแล้ว แหม จะรอให้ผมตื่นก่อนก็ไม่ได้ เลยไม่ได้ล่ำลากันเลย” แดนตรีพูดไปบ่นไป
“เปล่า พวกเขาไม่ได้กลับไปยังที่ที่พวกเขาจากมา” โอฬาริกตอบด้วยท่าทางเรียบขรึมผิดปกติวิสัยของเขาเป็นอย่างมาก
“อ้าว แล้วพวกเขาไปไหนกันหมดครับ” แดนตรีสงสัย
โอฬาริกหันหน้ามามองหน้าเขาก่อนจะเดินไปที่กองอะไรสักอย่างบนก้อนหิน แดนตรีมองตาม
“เจ้ามาดูอะไรนี่สิ” โอฬาริกเรียก
เด็กชายเดินไปดูใกล้ ๆ แล้วขมวดคิ้วพลางถามว่า
“นี่อะไรครับ”
“เสื้อถักจากเส้นผมใส่แล้วจะช่วยทำให้เจ้าอบอุ่นและตัวเบา รองเท้าหนังงูพร้อมสายรัดแข้งใส่แล้วจะทำให้เจ้าเดินยึดหินได้มั่นไม่ลื่นหลุด และชิ้นสุดท้ายเชือกตะขอเขากวาง”
แดนตรีสังหรณ์ใจและเกิดความหวั่นไหวอย่างรุนแรง
“นี่มันอะไรกัน”
“ที่เจ้าสังหรณ์นั้นไม่ผิดหรอก” โอฬาริกกล่าวพลางถอนใจ “พวกเขาอุทิศตนเพื่อจะช่วยเจ้าให้ถึงที่สุด ข้าขออนุโมทนาบุญกับพวกเขาด้วย”
“ไม่จริง” แดนตรีน้ำตาคลอและยอมรับไม่ได้หากต้องสูญเสียเพื่อนที่แสนดีไปอย่างกะทันหัน
“ทำใจให้หนักแน่นแดนตรี” โอฬาริกปลอบใจ
“ไม่จริง!” แดนตรีตะโกนหันหลังวิ่งไปที่หน้าผาแล้วกระโดดออกไปอย่างบ้าบิ่น
“แดนตรี!” โอฬาริกตกใจวิ่งตามไปห้ามแต่ไม่ทันเสียแล้ว ยักษ์ผู้ช่วยยืนอยู่ที่หน้าผาอย่างใจหายใจคว่ำเมื่อเห็นเด็กชายไปนั่งร้องไห้อยู่บนกลไกลบันไดศิลาขั้นแรกที่บังเอิญลอยมาในจังหวะที่แดนตรีก้าวกระโดดออกไปพอดี โอฬาริกทั้งโล่งอกระคนโกรธในความบ้าบิ่นของเด็กชาย “แดนตรีข้ารู้ว่าเจ้าเสียใจมาก แต่เจ้ายังมีภารกิจอันใหญ่หลวงรออยู่ มวลมนุษย์โลกกำลังถูกปีศาจร้ายคุกคาม เจ้าต้องกลับไปปลดปล่อยพวกเขาให้เป็นอิสระจากความชั่ว เจ้าจะละทิ้งหน้าที่ของเจ้าเพียงเพราะความอ่อนไหวไม่ได้เด็ดขาด ลืมแล้วหรือที่กัมมัญญ์บอกกับเจ้าเมื่อคืนนี้ ข้ายังได้ยินชัดเต็มสองหูเลย ความอ่อนแอและจิตใจที่ไม่มั่นคงคืออุปสรรคขัดขวางการไปสู่ความสำเร็จ ความกล้าหาญอย่างมีสติเท่านั้นที่จะทำให้ยืนหยัดอยู่ได้”
แดนตรีได้คิดขึ้นมาทันที ในเมื่อเทพครึ่งสัตว์ถึงสาม-สี่ตนยอมอุทิศดวงจิตเพื่อช่วยเหลือเขาต่อสู้กับอุปสรรค แล้วเขาจะมัวมาอ่อนแออยู่ได้อย่างไร เด็กชายลุกขึ้นยืนพลางมองกลไกบันไอศิลาอย่างเด็ดเดี่ยว
“แดนตรีเจ้าอย่าทำอะไรบ้า ๆ นะ กลับมาเอาผู้ช่วยของเจ้าไปด้วย เจ้าจะไม่สามารถเอาชีวิตรอดไปได้ถ้าไม่มีอุปกรณ์วิเศษพวกนั้น ได้โปรดเถอะเด็กชายผู้มีบุญฤทธิ์ที่น่ารักของข้ากลับมาหาข้าก่อน” โอฬาริกอ้อนวอนพลางน้ำตาไหล เขาไม่มั่นใจเลยว่าเด็กชายจะเชื่อฟังเขาอีกต่อไป เพราะตอนนี้แดนตรีบ้าบิ่นไปแล้ว
แดนตรีไม่อยากจะฟังเสียงยักษ์คร่ำครวญแต่สติเตือนว่าอย่าทำอะไรโดยประมาท เขาจึงกระโดดกลับไปที่ยอดเขาเมื่อกลไกบันไดศิลาลอยไปใกล้หน้าผาอีกครั้งหนึ่ง
“โอ ขอบคุณพระพุทธเจ้าที่ช่วยเตือนสติเจ้า” โอฬาริกกอดเด็กชายอย่างโล่งอก ยกมือเช็ดน้ำตาเป็นพัลวันแล้วจูงแขนเขาไปที่อุปกรณ์วิเศษช่วยแต่งตัวให้เขาจนเสร็จ “ฟังนะแดนตรีข้าไปกับเจ้าไม่ได้ ภารกิจนี้เจ้าต้องทำด้วยความกล้าหาญเพียงลำพังคนเดียวเท่านั้นและเจ้าต้องทำให้สำเร็จ ข้าจะรอเจ้าอยู่ที่นี่รอจนกว่าเจ้าจะกลับมาไม่ว่าจะนานแค่ไหนข้าก็จะรอ ถ้าเจ้าท้อแท้ให้เจ้านึกถึงคนที่เจ้ารักและอยากกลับไปเห็นหน้าเขาจำเอาไว้นะ...พร้อมหรือยัง”
แดนตรีพยักหน้าแทนคำตอบ โอฬาริกพยักหน้าตอบแล้วปล่อยมือจากไหล่ทั้งสองข้างของเด็กชาย แดนตรีเดินไปยืนที่ริมหน้าผามองกลไกบันไดศิลาโดยไม่นึกหวั่นอะไรทั้งสิ้น เพราะตอนนี้ในหัวใจของเขามีแต่ความคับแค้นใจที่อุปสรรคในครั้งนี้ทำให้เขาต้องเสียเพื่อนที่แสนดีไปหลายตน เขาจึงคิดจะเอาชนะมันให้ได้เพียงอย่างเดียวเท่านั้น
โอฬาริกกลั้นหายใจเมื่อเด็กชายกระโดดขึ้นไปบนกลไกลบันไดศิลาขั้นแรกที่ลอยเข้ามาใกล้ ขั้นที่สองและสามก็ดูจะไม่ยากสำหรับเด็กชายเพราะเขารู้จังหวะและกระโดดได้คล่องแคล่ว แต่ขั้นที่สี่นี่สิทำไมยืนคิดนานจัง กลไกบันไดศิลาลอยผ่านไปสองรอบแล้วแดนตรียังไม่กระโดดขึ้นไปเลย โอฬาริกกลั้นหายใจพลางยกมือปิดตาแต่แอบดูลอดหว่างนิ้ว เด็กชายกระโดดขึ้นไปบนกลไกบันไดศิลาขั้นที่สี่ได้สำเร็จ เขาดีใจจนกระโดดตัวลอย และขั้นต่อ ๆ ไปเด็กชายก็ทำได้ดี จนถึงขั้นที่สิบ
โอ๊ะ จะบ้าหรือนั่นกำแพงลอยมาจากไหนแทนที่จะเป็นบันได โอฬาริกเริ่มกระวนกระวายใจเป็นห่วงว่าเด็กชายจะแก้ปัญหาอย่างไร แต่แล้วเขาก็ใช้ไหวพริบเอาเชือกตะขอเขากวางออกมาจากเอวแล้วโยนตะขอขึ้นไปบนกำแพงเมื่อมันลอยเข้ามาใกล้ ใช้เวลาเพียงเล็กน้อยตรวจสอบดูว่าตะขอยึดติดดีแล้วเขาจึงสละบันไดขั้นที่สิบแล้วโหนเชือกตามกำแพง่ซึ่งเป็นบันไดขึ้นที่สิบเอ็ดไป ระหว่างที่เด็กชายห้อยต่องแต่งและพยายามไต่เชือกขึ้นไปบนกำแพง โอฬาริกอดมองลงไปข้างล่างไม่ได้ เขาหวาดเสียวแทนแดนตรียิ่งนักเกรงว่าเด็กชายจะล้าจนหมดแรงยึดเชือกแล้วร่วงลงไปในเหวไม่มีวันถึง ซึ่งเขาภาวนาขออย่าให้เป็นเช่นนั้นเลย