แดนตรีเด็กชายผู้มีบุญฤทธิ์ บทนำ

แดนตรีเด็กชายผู้มีบุญฤทธิ์ บทนำ/เขียนโดย ณัฐพัชร์

ปีศาจเมฆน้ำแข็งได้รับคำสั่งจากจอมเทพบดีให้มีหน้าที่โปรยละอองน้ำแข็งในสรวงสวรรค์เพื่อให้เหล่าเทวดาและนางฟ้าได้เล่นหิมะกันเป็นที่สำราญหทัย แต่ปีศาจเมฆน้ำแข็งอิจฉาในความสุขของเหล่าเทวดาและนางฟ้ามันจึงแกล้งโปรยละอองน้ำแข็งมากกว่าปกติ จนเป็นเหตุให้เทวดาและนางฟ้าหลายองค์ต้องจุติก่อนเวลาอันควร จอมเทพบดีจึงสั่งให้เทพพิทักษ์นำตัวปีศาจเมฆน้ำแข็งไปลงโทษด้วยการจองจำไว้ในแดนกักกันปีศาจตลอดกาล

มีเทพบุตรอยู่องค์หนึ่งมีจิตศรัทธาเลื่อมใสในพระพุทธเจ้า จึงได้ปฏิบัติธรรมอยู่เป็นนิจเพื่อหวังจะหลุดพ้นจากการเวียนว่ายตายเกิด แต่เพราะสวรรค์มีแต่ความสุขเขาจึงต้องปลีกวิเวกไปนั่งบำเพ็ญภาวนาอยู่ในแดนกักกันปีศาจเป็นประจำ

“ปล่อยข้าออกไปเถอะท่านเทพบุตร ข้าอยากสนทนาธรรมกับท่าน ข้ารู้ตัวว่าข้าทำผิดข้าคงไม่มีโอกาสได้เห็นแสงสว่างอีกแล้ว ท่านเปรียบเหมือนพระโพธิสัตว์มาโปรดสัตว์ผู้ตกทุกข์ได้ยาก ขอให้ข้าได้มีโอกาสสนทนาธรรมกับท่านเพื่อชำระดวงตาให้ใสสว่างมองเห็นแสงแห่งธรรมแม้เพียงเล็กน้อยก็ยังดี ได้โปรดเถอะท่านเทพบุตร ได้โปรดเมตตาข้าน้อยด้วย ขอให้ข้าได้ออกไปสนทนาธรรมกับท่าน ข้ารับรอว่าข้าจะเชื่อฟังท่านและจะไม่หนีไปไหน ข้าจะไม่สร้างความลำบากใจให้กับท่านเด็ดขาด ขอได้โปรดเชื่อข้าสักครั้งเถิด” ปีศาจเมฆน้ำแข็งคร่ำครวญอยู่ในถ้ำที่คุมขัง

เทพบุตรแดนตรีนั่งภาวนาสมาธิอยู่บนใต้ต้นไม้ใหญ่เป็นประจำไม่เคยสนใจเสียงอ้อนวอนของปีศาจเมฆน้ำแข็งที่ขอให้ปล่อยมันออกไปจากที่คุมขัง แต่มีอยู่วันหนึ่งปีศาจเมฆน้ำแข็งอ้อนวอนขอสนทนาธรรมด้วย เขาจึงใจอ่อนยอมปล่อยมันออกมาให้สนทนาธรรมด้วย แต่มันไม่รักษาสัจจะเมื่อเทพบุตรเปิดประตูที่คุมขังปีศาจออกมันก็เหาะขึ้นฟ้าหนีไปทันที

เทพบุตรแดนตรีเสียใจมากยอมไปรับโทษทัณฑ์จากเทพบิดา จอมเทพบดีซึ่งเป็นเทพบิดาของเทพบุตรให้บุตรแห่งเทพไถ่โทษด้วยการจุติลงไปเกิดเป็นมนุษย์ พร้อมกับมอบหมายภารกิจสำคัญคือให้กำจัดปีศาจเมฆน้ำแข็งให้สิ้นสูญไปจากปฐพี